Με μια από τις πιο προσωπικές και συγκινητικές αναρτήσεις του, ο Άκης Σκέρτσος επέλεξε να μιλήσει για την τραγωδία των Τεμπών, αφήνοντας κατά μέρος την πολιτική αντιπαράθεση και δίνοντας προτεραιότητα στην ανθρώπινη διάσταση της απώλειας.
Είμαστε πρώτα άνθρωποι και μετά πολιτικοί.
Έχουμε δεσμευτεί έως το τέλος του 2026 να παραδώσουμε έναν σύγχρονο, ευρωπαϊκού επιπέδου σιδηρόδρομο στη βασική γραμμή. Και το κάνουμε. Είναι η ελάχιστη υποχρέωσή μας σε μια χώρα που υποφέρει διαχρονικά από αρκετές υστερήσεις ακόμη σε κρίσιμα πεδία, παρά την πρόοδο που έχει καταγράψει.
Με στεναχωρεί, επίσης, ότι σε κάτι που θα έπρεπε να μας ενώνει όλους —τον θάνατο και τον σεβασμό στους νεκρούς, όπως επιτάσσει η παράδοσή μας από την αρχαιότητα έως σήμερα— παρεισφρέει η πολιτική σκοπιμότητα, δημιουργώντας ένα νέο και επικίνδυνο πεδίο διχασμού.Υπάρχει λόγος που στις σύγχρονες δημοκρατίες έχουμε αποφασίσει συλλογικά ότι το θύμα ενός εγκλήματος δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα κατήγορος, δικαστής και τιμωρός. Διότι αυτό θα ισοδυναμούσε με αυτοδικία και οχλοκρατία. Όχι με δημοκρατία.Ό,τι ακούγεται στις «πλατείες της οργής» για κρεμάλες και συνοπτικές καταδίκες δεν ανήκει στο δημοκρατικό μας πολίτευμα. Τα ξαναζήσαμε υπό το φως άλλων εθνικών τραγωδιών την περασμένη δεκαετία, είδαμε στην πράξη τα αδιέξοδα στα οποία μας οδήγησαν. Ανήκουν σε αυταρχικά καθεστώτα, όπου η οργή υποκαθιστά τη δικαιοσύνη. Και σε αυτό δεν μπορούμε, δεν πρέπει να επιστρέψουμε.Η μη λήθη είναι και ο πιο σίγουρος δρόμος προς την αλήθεια αλλά και τη συλλογική και ατομική προκοπή όλων».


