Skip to content
Διάρκεια άρθρου: Λιγότερο απο 1 λεπτό Λεπτά

Το φως της μνήμης του Πολυτεχνείου απέναντι στη συκοφάντηση και τη φιλοχουντική προπαγάνδα των ομοϊδεατών Γεωργιάδη | in.gr

Η μάχη για τη διαφύλαξη της ιστορικής μνήμης της μεγαλειώδους εξέγερσης του Πολυτεχνείου του 1973, αποκτά ακόμα μεγαλύτερη σημασία στη σημερινή εποχή, όπου η ρητορική των απολογητών της χούντας εκφέρεται από πρόσωπα που βρίσκονται πλέον στην κορυφή της πυραμίδας άσκησης της εξουσίας, ως κεντρικά στελέχη της σημερινής διακυβέρνησης του λεγόμενου «επιτελικού κράτους».Πολυτεχνείου και οι οποίοι μοιράστηκαν, από διαφορετικές θέσεις και µε διαφορετικούς τρόπους, την εμπειρία της τυραννίας της δικτατορίας, αποφασίζοντας σήμερα να μιλήσουν συλλογικά για το παρελθόν και το παρόν τους.«ατομικής ευθύνης» αντιπαρατάσσουμε τη συλλογική ευθύνη, την αποφυγή της σιωπής και τη διαβεβαίωση ότι είμαστε ακόμα εδώ, καταθέτοντας τη δική μας αλήθεια ενάντια στους αυτάρεσκους αφορισμούς και στις εύκολες γενικεύσεις».

Από αριστερά: Δημήτρης Βεριώνης, Βαγγέλης Καραμανωλάκης, Δημήτρης Ψαρράς κατά την παρουσίαση του βιβλίου στο Παλαιό Χημείο

Για τον κίνδυνο της λήθης

Από την πλευρά του, ο συγγραφέας Δημήτρης Βεριώνης, επισήμανε κατά την παρουσίαση του βιβλίου: «Νιώθω πως όπως λίγο ή πολύ ξεχάστηκαν τα θύματα της εξέγερσης, γνωστά και άγνωστα, όπως ξεχάστηκαν οι προσπάθειες της Ένωσης Μητέρων Ελλάδος για άλλους νεκρούς της χούντας, έτσι αύριο αν όχι σήμερα κινδυνεύουν να ξεχαστούν και πιο σύγχρονα ονόματα όπως αυτά του Γρηγορόπουλου ή του Φύσσα. Πιθανολογώ ότι σε λίγα χρόνια, εντεταλμένα φερέφωνα θα λένε ότι δεν υπήρξαν νεκροί στα Τέμπη και ακόμα χειρότερα κινδυνεύει να ξεχαστεί το τι σημαίνει δικτατορία».

Και πρόσθεσε: «Το βλέπουμε άλλωστε γύρω μας στο γοργό εκφασισμό της κοινωνίας μας, στο κλείσιμο του Πολυτεχνείου αυτές τις μέρες. Στους αδαείς ή πονηρούς που αναπαράγουν καθαγιαστικά παραμύθια για τη χούντα, τα οποία βέβαια εκπορεύονται από τους πονηρούς ιστορικούς αναθεωρητές».

«Συντροφικότητα»

Αναφερόμενος στις συνθήκες κάτω από τις οποίες οργανώθηκε η εξέγερση του 1973, έκανε λόγο για μία «αξιοθαύμαστη υπέρβαση των κομματικών και επιμέρους πολιτικών γραμμών των αγωνιζομένων φοιτητών από όλους τους χώρους. Λέξεις όπως συντροφικότητα, αγωνιστικότητα, ελπίδα απόκτησαν τις πραγματικές βιωμένες τους διαστάσεις, την αληθινή τους ουσία με ένα τρόπο που δύσκολα μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι επαναλήφθηκε έκτοτε, τουλάχιστον σε αυτό το βαθμό και κυρίως σε αυτή την έκταση».

Και συνέχισε: «Τι διαπιστώνω παρατηρώντας αυτούς τους ανθρώπους σήμερα: Αγάπη. Βαθιά βιωμένη αγάπη του ενός προς τον άλλο. Αγάπη που ρίζωσε από τον κοινό αγώνα, την ίδια αποφασιστικότητα αλλά και τους ίδιους φόβους. Συντροφικότητα πέρα από τις διαφορές τους και κάτι στο βλέμμα που δεν βρίσκεται εύκολα, δεν διδάσκεται, αλλά βιώνεται και διαρκεί, μεταλλάσσεται, αναδιαμορφώνεται, αλλά δεν παύει να υπάρχει. Δεν τελειώνει στο τότε δεν αγκομαχά στο τώρα».

«Σκυταλοδρομία» η διάσωση της μνήμης

Τέλος, ο καθηγητής Θεωρίας και Ιστορίας της Ιστοριογραφίας και πρόεδρος της Διοικούσας Επιτροπής του Ιστορικού Αρχείου του Πανεπιστημίου Αθηνών, Βαγγέλης Καραμανωλάκης, επισήμανε ότι «το αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα υπήρξε μια βαθιά μετασχηματιστική διαδικασία», προσθέτοντας ότι «δεν ήταν μόνο μία πολιτική εξέγερση, ήταν και μια κοινωνική εξέγερση στις αρχές της δεκαετίας του ’70».

Τόνισε ακόμα πως «η μνήμη όταν παραμένει ζωντανή δεν είναι επανάληψη ούτε νοσταλγία. Είναι σχέση με τους άλλους. Είναι ευθύνη απέναντι σε όσους έφυγαν, διάλογος με όσους βρίσκονται ακόμη εδώ και άνοιγμα προς εκείνους που δεν έζησαν τα γεγονότα».

Για να επισημάνει: «Είναι ένα είδος σκυταλοδρομίας η διάσωση αυτής της μνήμης και του βιώματος και η μετατροπή αυτής της επικοινωνιακής μνήμης σε αφήγηση. Και μάλιστα μια αφήγηση η οποία συνομιλεί εμφατικά με το σήμερα».

Το πρωτότυπο άρθρο https://www.in.gr/2026/11/17/politics/to-fos-tis-mnimis-tou-polytexneiou-apenanti-sti-sykofantisi-kai-ti-filoxountiki-propaganda-ton-omoideaton-georgiadi/ ανήκει στο Πολιτικές Ειδήσεις – Νέα & Επικαιρότητα | in.gr .
‹ ›