
Παναγιώτης Μαυροειδής
▸ Οι «Νοέμβρηδες» του καιρού μας καταρρίπτουν το αήττητο του κεφαλαίου, ανεβαίνει ο πήχης για την επαναστατική Αριστερά
Ποιος θυμάται άραγε εκείνο το Νοέμβρη του 2020 όπου η κυβέρνηση της ΝΔ προσπαθούσε να απαγορεύσει τον γιορτασμό της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και ειδικά την πορεία προς την Αμερικανική Πρεσβεία, επικαλούμενοι «υγειονομικά μέτρα» για την πανδημία.
Ωστόσο, από τότε ως σήμερα, η διαδήλωση προς την Αμερικανική Πρεσβεία γίνεται κάθε χρόνο στην επέτειο του Πολυτεχνείου με συμμετοχή δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων όλων των ηλικιών. Όμως ακόμη πιο σημαντικό, είναι ότι διαδηλώσεις δεν γίνονται μόνο τότε και ούτε μόνο για να τιμήσουν τη συγκεκριμένη εξέγερση ή τα συγκεκριμένα συνθήματα εκείνης της μέρας και πολιτικής εποχής.
Το «Πολυτεχνείο», δεν είναι απλά το Πολυτεχνείο.
Είναι η νίκη πάνω στο «δεν γίνεται τίποτα. Δεν μπορούμε να κάνουμε και πολλά απέναντι σε μια σιδερόφρακτη εξουσία, ανύπαρκτη δραστηριότητα αντιπολιτευτικών πολιτικών κομμάτων και αδιαφορία του κόσμου».
Το «Πολυτεχνείο», η νέα γενιά ειδικότερα, μια μικρή πολιτική της πρωτοπορία, τσάκισε αυτόν ακριβώς τον πολύπτυχο μύθο, που καλλιεργούσε ακλόνητα άλλοθι ακόμη και στην κομμουνιστική αριστερά.
Αν κάτι φοβίζει την αστική εξουσία, το ευρύτερο μπλοκ αστικής συναίνεσης στην κυρίαρχη πολιτική, αλλά και τη μη επαναστατική, συστημική αριστερά, είναι ακριβώς αυτό το διαχρονικό μήνυμα. Μήνυμα εξέγερσης και όχι προσαρμογής. Μήνυμα ανατροπής και όχι επίκλησης των συσχετισμών. Μήνυμα επαναστατικής πρακτικής και όχι λογοκοπίας κειμένων. Μήνυμα «δρόμου» και όχι ψυχροί «νεωτερισμοί» για την κοινοβουλευτική καρέκλα.
Είναι εξαιρετικά εύκολο τόσο για τους υπερασπιστές της σημερινής καπιταλιστικής τάξης πραγμάτων, όσο και για τη ρεφορμιστική κοινοβουλευτική αριστερά, να βρουν επιχειρήματα για να επαναλάβουν πάλι το «δεν μπορείτε, είμαστε παντοδύναμοι».
Η ιστορία ωστόσο των ζωντανών ανθρώπων τους προσπερνά και τους περιγελά. Ούτε το 41% της ΝΔ, ούτε η απίστευτη ακινησία της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης (ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ) ή η πολιτική ατολμία και αυτής της αριστεράς του κοινοβουλίου, απέτρεψαν από να βρεθούν εκατομμύρια στους δρόμους για το έγκλημα των Τεμπών. Όλοι αυτοί, δεν ανέτρεψαν τίποτα, ωστόσο κοιτάχτηκαν μεταξύ τους και είδαν το μπόι τους. Κι αυτό σπέρνει εφιάλτες για το μέλλον…
Ο Τραμπ βιάστηκε να θεωρήσει ότι μπορεί να κάνει ότι θέλει, να στριμώξει οικονομικούς αντιπάλους, να εξευτελίσει τους θλιβερούς συμμάχους του σε ΕΕ και ΝΑΤΟ, να αποτελειώσει τον κομμουνισμό με όσα κάνει για την Κούβα, αλλά και τους μετανάστες και antifa μέσα στις ΗΠΑ.
Όμως μετράει μόνο ήττες. Και αυτές δεν έρχονται κυρίως από την Κίνα ή τη Ρωσία. Όχι μόνο επειδή ηττήθηκε πανηγυρικά στις πρόσφατες ενδιάμεσες εκλογές. Αλλά από ό,τι βρίσκεται πίσω από αυτό. Είναι η ηρωική Παλαιστινιακή αντίσταση και ο λαός του Ιράν που κουρέλιασαν την αλαζονεία των ΗΠΑ και του επιθετικού ολοκληρωτικού καπιταλισμού και ιμπεριαλισμού της εποχής μας. Είναι η συντριπτική αντίθεση των νέων στις ΗΠΑ στη συμμετοχή της χώρας τους σε πολέμους. Είναι η κοινωνική δυσαρέσκεια για την περιστολή των κοινωνικών δαπανών για υγεία, σχολεία, στέγη.
Οι αστικές δυνάμεις, θέλουν να μας παρουσιάσουν ως μοναδική υπαρκτή δυνατότητα αυτό που έχουν επιβάλλει ως πραγματικότητα.
Οπωσδήποτε ζούμε σε μια καπιταλιστική εποχή παρακμής που περιέχει κυνηγητό ματωμένων κερδών, πολεμική προετοιμασία, πόλεμο, κυνισμό και μαυρίλα. Σε εποχή που οι αστικές κυβερνήσεις σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες μιλούν για μετάβαση από το «κράτος πρόνοιας» (ότι έχει απομείνει…) στο «κράτος πολέμου», για 13ωρα, κατάργηση εργατικών δικαιωμάτων, περιστολή λαϊκών ελευθεριών, ενώ «βάζουν χέρι» στα συνδικάτα και το δικαίωμα οργάνωσης και πάλης των εργατών/ιών.
Στην εποχή που αστικό κράτος, εφοπλιστές, κράτος και παρακράτος, αμολούν ένα φασίστα Κασιδιάρη, δίνοντάς του πολυτελή ξενοδοχεία να μιλάει, με δημόσια υιοθέτηση του από «μεγάλες τσέπες» βιομηχάνων της Ελλάδας ή του Μασκ. Σε εποχή που η κυβέρνηση της ΝΔ, με τη βοήθεια και των πρυτανικών αρχών, προωθεί τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, υποβαθμίζει τις σπουδές, βάζει δίδακτρα στα μεταπτυχιακά, καταργεί δικαιώματα σε στέγαση και σίτιση των φοιτητών, καταργεί το άσυλο.
Το «Πολυτεχνείο» δεν είναι απλά το Πολυτεχνείο. Είναι η νίκη πάνω στο «δεν γίνεται τίποτα»
Αλλά ζούμε και σε εποχή μεγάλων ανατρεπτικών λαϊκών αγώνων, αλλά και εξεγέρσεων.
Στην εποχή που χιλιάδες παιδιά της Παλαιστίνης, αλλά και μια Ρενέ Νικόλ Γκουντ και ένας Άλεξ Πρέτι, δίνουν τη ζωή τους στις ΗΠΑ, για να σωθεί η αξιοπρέπεια, ο κοινωνικός συλλογικός πολιτισμός. Για να νικήσει η ανθρωπότητα ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα.
Σε εποχή που οι λαοί μπορούν να συντρίβουν την ακροδεξιά και το φασισμό όπως στη Βραζιλία ή τις ΗΠΑ, μαζί με τάσεις ισχυρής αμφισβήτησης του καπιταλισμού που τον γεννά.
Οι δύο «εποχές», οι δυο τάσεις, προς τα δεξιά και προς τα αριστερά, κινούνται ταυτόχρονα, αλλάζοντας διαρκώς πίστα και υψώνοντας τον πήχη όλο και ψηλότερα.
Το αν αυτή η σαφής και αυξανόμενη στροφή χωνεύεται και ξοδεύεται ως πολιτική ουρά σε αστικά κόμματα, είναι πρόβλημα στρατηγικής σημασίας. Αλλά το ερώτημα αυτό δεν αφορά τα εκατομμύρια εργαζομένων, φτωχών που γεμίζουν τους δρόμους, συγκρούονται ή ψηφίζουν Μαμντάνι ή Αλ Σαγιέντ, αλλά την ανεξάρτητη επαναστατική, αντικαπιταλιστική και κομμουνιστική αριστερά. Το τι έκαναν διαχρονικά στη μια ή την άλλη εκδοχή τα βασικά ρεύματά της, παρουσιάζοντας τον δρόμο της πολιτικής ουράς στα αστικά κόμματα ως τον μόνο «εφικτό» και «σύντομο». Αλλά και τι κάνει στη σημερινή περίοδο των τεράστιων πολιτικών προκλήσεων και αναστατώσεων, τρομερών κινδύνων, αλλά και πρωτότυπων επαναστατικών δυνατοτήτων για κομμουνιστική απελευθέρωση.
Αφετηρία δική μας είναι οι γεμάτες πλατείες με «το νόημα που ’χει κάτι απ’ τις φωτιές…». Από τη Γερμανία και τη μαζική αντίσταση της νεολαίας στην υποχρεωτική θητεία που θέλει να επιβάλει ο Μερτς, ως τη Γαλλία, την Ισπανία, την Ιταλία ή την Αλβανία, όπου οι φοιτητές ξεσηκώνονται και φτιάχνουν τους δικούς τους «Νοέμβρηδες».
Η νέα γενιά στην Ελλάδα, κρατάει το νήμα του «Πολυτεχνείου». Τη «διαβάζει» την ιστορία του, όχι για να την αντιγράψει, αλλά για να γράψει νέες σελίδες.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ στο φύλλο 14-15 Νοέμβρη 2026


