
Ο βασιλιάς ετοιμάζεται να αποχωρήσει και οι επίδοξοι διάδοχοί του συνωστίζονται για το στέμμα. Μόνο που, ενώ προσπαθούν να αποκηρύξουν τον απερχόμενο μονάρχη, δεν δείχνουν την ίδια προθυμία να αποκηρύξουν και την πολιτική του. Στη Γαλλία, η μάχη για την κληρονομιά του Εμανουέλ Μακρόν
Στη συζήτηση για την επόμενη προεδρία προστέθηκε και η Κριστίν Λαγκάρντ, πρώην γενική διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ). Η ανακοίνωσή της ότι θα αποχωρήσει από την ΕΚΤ στις 7 Φεβρουαρίου 2027, σχεδόν εννέα μήνες πριν από τη λήξη της θητείας της, τροφοδότησε σενάρια για πιθανή συμμετοχή στην εκλογική αναμέτρηση του Απριλίου. Η ίδια δεν έχει ανακοινώσει τέτοια πρόθεση και η πρόωρη αποχώρησή της συνδέεται επίσης με την επιθυμία να ολοκληρωθεί η διαδικασία επιλογής διαδόχου στην ΕΚΤ πριν από τις γαλλικές εκλογές. Ωστόσο, η συζήτηση γύρω από το όνομά της έχει πολιτικό ενδιαφέρον. Η πρώην υπουργός Οικονομικών του Νικολά Σαρκοζί, που στη συνέχεια βρέθηκε στην κορυφή του ΔΝΤ και της ΕΚΤ, αποτελεί μία από τις πιο εμβληματικές εκπροσώπους του ευρωπαϊκού νεοφιλελευθερισμού. Η πιθανή επιστράτευσή της ως προσώπου πολιτικής ανανέωσης δείχνει πόσο βαθιά προσκολλημένο παραμένει ένα τμήμα του γαλλικού πολιτικού κατεστημένου στις οικονομικές επιλογές που συνέβαλαν στη σημερινή κρίση. Και βέβαια η αναζήτηση λύσης σε ένα πρόσωπο με αυτή τη διαδρομή αποκαλύπτει πόσο περιορισμένα είναι και τα περιθώρια ανανέωσης για το “ακραίο κέντρο” του Μακρόν. Η μάχη της διαδοχής διεξάγεται σε ένα πολιτικό τοπίο που έχει αλλάξει δραματικά. Ο μακρονισμός υποσχέθηκε πολιτική σταθερότητα και υπέρβαση των παραδοσιακών κομματικών διαιρέσεων. Αντί γι’ αυτό, αφήνει πίσω του μια Εθνοσυνέλευση χωρίς σταθερή πλειοψηφία, διαδοχικές κυβερνητικές κρίσεις και βαθιά κοινωνική δυσαρέσκεια, ενώ η ακροδεξιά Εθνική Συσπείρωση φιλοδοξεί να αξιοποιήσει την κρίση του κέντρου. Η Αριστερά, παρά τη συμμετοχή της στις κοινωνικές αντιπαραθέσεις, εξακολουθεί να δυσκολεύεται να συγκροτήσει ενιαία πολιτική απάντηση. Οι επίδοξοι διάδοχοι γνωρίζουν ότι η ταύτιση με τον Μακρόν μπορεί να τους κοστίσει εκλογικά. Γι’ αυτό επικρίνουν τη διάλυση της Εθνοσυνέλευσης, αμφισβητούν τον συγκεντρωτισμό του και απορρίπτουν τις προτάσεις του για την επόμενη ημέρα. Όταν όμως η συζήτηση φτάνει στις συντάξεις, στις κοινωνικές δαπάνες και στη φορολογία, οι αποστάσεις περιορίζονται αισθητά. Ο Μακρόν θα εγκαταλείψει το Μέγαρο των Ηλυσίων το 2027. Οι επίδοξοι διάδοχοί του ετοιμάζονται να μοιραστούν την πολιτική του κληρονομιά, ελπίζοντας ότι μια αλλαγή προσώπου θα αρκέσει για να διατηρηθούν οι ίδιες πολιτικές. Μόνο που η γαλλική Ιστορία επιφυλάσσει μια ενοχλητική υπενθύμιση σε όσους ονειρεύονται τη διαδοχή στον θρόνο. Όσο οι αυλικοί διαφωνούν για το ποιος θα φορέσει το στέμμα, έξω από το παλάτι μπορεί να αρχίσουν να συγκεντρώνονται εκείνοι που προτιμούν να πάρουν τη Βαστίλη.Μια κληρονομιά που βαραίνει τους πάντες


