Του Σωτήρη Ρούσσου *
Μια ενδιαφέρουσα συζήτηση αναπτύσσεται στο εσωτερικό του πολιτικού συστήματος του Ιράν από στελέχη που δεν μπορεί να τα χαρακτηρίσει κανείς αντικαθεστωτικά ή περιθωριακά. Σε συνέντευξή του που δημοσιεύθηκε στην ιρανική εφημερίδα Etemad, ο Αλί Τζανατί (Ali Jannati), πρώην υπουργός Πολιτισμού και Ισλαμικής Καθοδήγησης και πρώην διπλωμάτης —γιος του Αχμάντ Τζανατί (Ahmad Jannati), εξέχοντος εκπροσώπου της συντηρητικής πτέρυγας του καθεστώτος— ζήτησε την επανεξέταση των θεμελιωδών αρχών διακυβέρνησης του κράτους, υπογραμμίζοντας ότι αφετηρία αυτής της διαδικασίας πρέπει να αποτελέσει η επιστροφή στο πνεύμα και το γράμμα του Συντάγματος. Ο Τζανατί προειδοποίησε για τις συνέπειες του πολέμου, των ναυτικών αποκλεισμών και των οικονομικών προκλήσεων, επισημαίνοντας ότι η συνέχιση της φθοράς και της εξάντλησης των πόρων της χώρας θα μπορούσε να οδηγήσει το Ιράν στην αντιμετώπιση ακόμη μεγαλύτερων εσωτερικών και περιφερειακών πιέσεων, περιορίζοντας την ικανότητά του να προασπίζεται τα συμφέροντά του. Ο Μοσταφά Καβακεμπιάν (Mostafa Kavakebian), πρώην μέλος της Ιρανικού Κοινοβουλίου, ζήτησε, σε συνέντευξή του που δημοσιεύθηκε στον ιστότοπο Iran 24, τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος το συντομότερο δυνατόν σχετικά με αλλαγές στη δομή του πολιτικού καθεστώτος. Ο Γολαμχοσεΐν Καρμπασί (Gholamhossein Karbaschi), πρώην δήμαρχος της Τεχεράνης, επέκρινε τη ρητορική που υπερβάλλει ως προς το μέγεθος των πληγμάτων εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών, σε σύγκριση με τις απώλειες που έχει υποστεί το ίδιο το Ιράν, ζητώντας μια ρεαλιστική αποτίμηση του συσχετισμού ισχύος. Παράλληλα, προειδοποίησε για τους κινδύνους διεύρυνσης της περιφερειακής αντιπαράθεσης, καλώντας την ιρανική ηγεσία να αποφύγει την εκτόξευση πυραύλων εναντίον του Κουβέιτ, του Μπαχρέιν και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, ώστε να μην οδηγηθούν οι χώρες αυτές σε συσπείρωση εναντίον του Ιράν. * Ο Σωτήρης Ρούσσος είναι καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και Θρησκείας στη Μέση Ανατολή στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου Πηγή: Social mediaΗ κριτική αυτή αφορά δύο κρίσιμα ζητήματα. Το ένα είναι η εξέλιξη του ιρανικού πολιτικού συστήματος μετά την ουσιαστική κατάληψη της εξουσίας από τους Φρουρούς της Επανάστασης.
Το δεύτερο είναι η αγωνία για μια στρατηγική εξόδου από τη σύγκρουση σε συνδυασμό με μια νέα περιφερειακή αρχιτεκτονική ασφάλειας.
