Στο 5,7% σκαρφάλωσε ο πληθωρισμός τον Οκτώβρη, με τις δυσβάσταχτες αυξήσεις στα καύσιμα και στα άλλα αγαθά να αποτυπώνονται σε όλους τους επιμέρους δείκτες. Ο χειμώνας προβλέπεται βαρύς και προπάντων παγωμένος για την πλειοψηφία των λαϊκών νοικοκυριών.
Σε συνθήκες έντασης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και πολέμων, οι προβλέψεις για «αποκλιμάκωση» του πληθωρισμού αποδείχτηκαν σκέτη κοροϊδία. Η κατάρρευσή τους οδηγεί σε ναυάγιο κάθε προσπάθεια της κυβέρνησης και των άλλων κομμάτων να εφησυχάσουν και να αποπροσανατολίσουν τον λαό.
Αυτό ακριβώς επιχείρησαν πριν από λίγους μήνες με τα κοστολογημένα μέτρα που ανακοίνωσαν από τη ΔΕΘ, στήνοντας κάλπικο καβγά για το ποιος μπορεί καλύτερα να αντιμετωπίσει την ακρίβεια. Δεν πέρασαν ούτε δυο μήνες, και τα μέτρα που ετοιμάζεται να ψηφίσει η κυβέρνηση έχουν ήδη εξαϋλωθεί από τις αυξήσεις στην αγορά.
Η αντιπαράθεση κυβέρνησης – κομμάτων του συστήματος σταματάει εκεί που η συζήτηση φτάνει στο «διά ταύτα», στις πραγματικές αιτίες και στους ενόχους για την ακρίβεια. Για παράδειγμα, όλοι αναγνωρίζουν τον πόλεμο ως βασική πηγή της ακρίβειας στα καύσιμα, αλλά συνεργούν για να βγαίνει από το κάδρο η πολιτική της εμπλοκής της χώρας μας για τα συμφέροντα της αστικής τάξης.
«Φταίει ο πόλεμος», αλλά όχι το γεγονός ότι η Ελλάδα – με τη συμφωνία όλων πλην ΚΚΕ – είναι χωμένη μέχρι τον λαιμό σ’ αυτόν, για να διασφαλίζονται τα κέρδη των εφοπλιστών, των ενεργειακών ομίλων και όσων κάνουν χρυσές δουλειές με το εμπόρευμα Ενέργεια, που πληρώνει πανάκριβα ο λαός.
«Φταίει ο πόλεμος», αλλά όχι η λειτουργία της καπιταλιστικής αγοράς και οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί που οδηγούν σ’ αυτόν, με την Ελλάδα να διεκδικεί αναβάθμιση της συμμετοχής της για να εξασφαλίσει στα μονοπώλια ρόλο ενεργειακού κόμβου και μεγαλύτερο κομμάτι από τη μοιρασιά της λείας.
«Φταίει ο πόλεμος», αλλά όχι οι περικοπές σε κρατικές δαπάνες που αφορούν ακόμα και στοιχειώδεις λαϊκές ανάγκες, για να στηρίζονται με δισ. ευρώ η πολεμική οικονομία, οι εξοπλισμοί, τα ευρωπαϊκά προγράμματα της πολεμικής προετοιμασίας, ενώ για τους λαούς προβλέπονται μόνο «στοχευμένα» ψίχουλα για την ακρίβεια.
«Φταίει ο πόλεμος», αλλά όχι η πολιτική «τα κεφάλια μέσα» που όλοι υπερασπίζονται, στο όνομα ότι «δεν είναι τώρα καιρός για διεκδικήσεις», ότι προέχει το «εθνικό συμφέρον» της προετοιμασίας για μια γενικευμένη ιμπεριαλιστική σύγκρουση.
«Φταίει ο πόλεμος», αλλά όχι οι ευρωπαϊκές κυρώσεις στη Ρωσία, που υπαγορεύονται από την αντιπαράθεση με το ΝΑΤΟ στην Ουκρανία και έχουν εκτοξεύσει τις τιμές του φυσικού αερίου, με την προμήθεια του πανάκριβου αμερικάνικου LNG.
«Φταίει ο πόλεμος», αλλά όχι οι στρατηγικές επιλογές του κεφαλαίου και των κομμάτων του σε πόλεμο και «ειρήνη», όπως το χρηματιστήριο Ενέργειας, η κατάργηση του λιγνίτη, η διασυνδεσιμότητα των δικτύων για την αύξηση των εξαγωγών, οι επενδύσεις συσσωρευμένων κεφαλαίων στις ΑΠΕ. Ολα αυτά δηλαδή που οξύνουν τους ανταγωνισμούς στην «ειρηνική» περίοδο και προετοιμάζουν τον πόλεμο.
«Φταίει ο πόλεμος», αλλά όχι η άγρια φορολογία του λαού για να υπάρχει δημοσιονομική ευελιξία στη στήριξη του κράτους προς τους ενεργειακούς και άλλους ομίλους, τους πολεμικούς προϋπολογισμούς, τις επενδύσεις των καπιταλιστών, που βρίσκονται μπροστά στο φάσμα μιας νέας οικονομικής κρίσης.
Τώρα που το τοπίο ξεκαθαρίζει, είναι ώρα και ανάγκη να χαράξει ο λαός τη δική του αυτοτελή πορεία. Ο πόλεμος δεν έπεσε από τον ουρανό, ούτε η αστική τάξη μπλέκεται σ’ αυτόν με το ζόρι. Είναι τρόπος ύπαρξης και αναπαραγωγής των κερδών της η συμμετοχή στο ξαναμοίρασμα των αγορών, των δρόμων και πηγών Ενέργειας και εμπορίου, των σφαιρών επιρροής, με όσα μέσα της επιτρέπει η ανισόμετρη ανάπτυξη στον καπιταλισμό.
Τα κόμματά της αναζητούν άλλοθι για την ακρίβεια στο «φταίει ο πόλεμος». Ο λαός όμως πρέπει να βλέπει στον πόλεμο τις δικές τους στρατηγικές επιλογές, να τους χρεώνει τις τεράστιες ευθύνες που έχουν για τις συνέπειες της πολεμικής εμπλοκής, όπως η ακρίβεια.
Σ’ αυτό το έδαφος να δυναμώσει η διεκδίκηση για αυξήσεις στους μισθούς, κατάργηση του ΦΠΑ και των ειδικών φόρων σε καύσιμα και αγαθά κ.ά. Ο αγώνας για να κερδίσει έστω και μια ανάσα ο λαός, είναι αγώνας για να χάσει το κεφάλαιο, με σύνθημα «καμιά θυσία για τα κέρδη και τους πολέμους τους» και με επόμενο σταθμό την πανεργατική απεργία στις 25 Νοέμβρη!