Σημεία συνέντευξης του πρώην Προέδρου της Δημοκρατίας και Ακαδημαϊκού κ. Προκοπίου Παυλοπούλου στο MEGANEWS και στον Δημοσιογράφο κ. Νίκο Παναγιωτόπουλο:
1. Πρώτον -και το είχα επισημάνει ευθύς εξ αρχής ως εν ενεργεία Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ήτοι από το 2019- να επεκτείνει αμέσως στα 12 ν.μ. την Αιγιαλίτιδα Ζώνη της ως προς όλα τα Νησιά μας στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Έτσι θα απαντήσει, εμπράκτως και αποτελεσματικώς, στην Τουρκία, καθιστώντας ακόμα πιο εμφανές και πρόδηλο το νομικώς ανυπόστατο του «τουρκολιβυκού μνημονίου» και ακυρώνοντάς το στην πράξη. Παράλληλα δε θα διευρύνει, όπως άλλωστε έχει δικαίωμα κατά το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας του ΟΗΕ, στην περιοχή το πεδίο άσκησης τόσο της stricto sensu Κυριαρχίας της όσο και των Κυριαρχικών Δικαιωμάτων της, π.χ. ως προς την Υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ που της αναλογεί.
2. Και, δεύτερον, να ενεργοποιήσει σε όλη τους την έκταση την κήρυξη και τον καθορισμό των ορίων της Ελληνικής Υφαλοκρηπίδας στην Ανατολική Μεσόγειο, όπως αυτή είχε θεσπισθεί με βάση τις διατάξεις του άρθρου 156 του ν.4001/2011. Διότι το 2012 υποβλήθηκε βεβαίως στην αρμόδια Διεύθυνση Δικαίου της Θάλασσας και Θαλασσίων Υποθέσεων του ΟΗΕ (DOALOS) το άρθρο 156 του ν.4001/2011. Δεν συντελέσθηκε όμως έκτοτε και η κατάθεση στην αρμόδια Γραμματεία του ΟΗΕ των γεωγραφικών συντεταγμένων των εξωτερικών ορίων της Ελληνικής Υφαλοκρηπίδας, σύμφωνα με τις προβλέψεις του ως άνω άρθρου. Αυτή ακριβώς η κατάθεση πρέπει να γίνει χωρίς περαιτέρω χρονοτριβή, έτσι ώστε να καταστεί ενεργό στο ακέραιο, τουλάχιστον ως προς τα εξωτερικά όρια της Ελληνικής Υφαλοκρηπίδας, το κανονιστικό πλαίσιο των διατάξεων του προαναφερόμενου άρθρου 156 του ν.4001/2011.
ΙΙ. Οι πολιτικές εξελίξεις στις ΗΠΑ συνεπάγονται μεγάλες αλλαγές, με απρόβλεπτες ακόμη διαστάσεις. Και δη σε παγκόσμια κλίμακα.
Α. Η συντριπτική ήττα του Ντόναλντ Τραμπ και των Ρεπουμπλικανών και η, αντιστρόφως αναλόγως, περιφανής νίκη των Δημοκρατικών κατά τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ οφείλεται -τουλάχιστον κατά κύριο λόγο, και πέραν της συχνά αλλοπρόσαλλης συμπεριφοράς του- στην πλήρη ανακολουθία της πολιτικής του Αμερικανού Προέδρου σε σχέση με τις προεκλογικές δεσμεύσεις του στο πλαίσιο του MAGA. Kαι ειδικότερα στο ότι αφενός αντί για το τέλος των πολέμων ο Τραμπ τους πολλαπλασίασε εμφανώς, με αποκορύφωμα τον πόλεμο με το Ιράν ο οποίο, επιπροσθέτως, έχει αμαυρώσει το διεθνές κύρος των ΗΠΑ. Και, αφετέρου, αντί για το «οικονομικό θαύμα» των ΗΠΑ και την καλυτέρευση της ζωής του μέσου Αμερικανού η πολιτική Τραμπ την έχει επικινδύνως επιδεινώσει, κατ’ εξοχήν λόγω του πληθωρισμού και της επέκεινααύξησης του κόστους ζωής καθώς και λόγω της εκτόξευσης του κόστους των στεγαστικών δανείων.
Β. Σε όλα αυτά προστίθεται και η αύξηση του ήδη τεράστιου δημόσιου χρέους των ΗΠΑ, το οποίο ξεπέρασε τα 40 τρις δολάρια και ανήλθε έτσι στο 125% του ΑΕΠ. Γεγονός το οποίο, πέραν των άλλων συνεπειών, έχει κλονίσει επικίνδυνα και το διεθνές οικονομικό κύρος των ΗΠΑ καθώς και την επενδυτική παντοδυναμία του δολαρίου, που επί πολλές δεκαετίες θωράκιζε την οικονομική ισχύ τους σε πλανητικό επίπεδο.
Διαβάστε επίσης:EL - «Εσύ τι θα ψηφίσεις;»: Το ΒΙΝΤΕΟ του Μητσοτάκη από την επίσκεψή του στις ΣέρρεςΙΙΙ. Το μεγάλο ζήτημα και ερώτημα συνίσταται στο αν η ήττα του Τραμπ και των Ρεπουμπλικανών στις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ σημαίνει και ήττα του «τραμπισμού»γενικότερα.
Α. Και κατά πρώτιστο λόγο αν το εκλογικό αυτό αποτέλεσμα συνιστά και καταδίκη του «προτύπου» ενός αυταρχικού ηγέτη, ο οποίος όχι μόνον έχει περιθωριοποιήσει την μεγάλη παράδοση της Αμερικανικής Δημοκρατίας, που διακρινόταν για την λειτουργία των «θεσμικών αντιβάρων» στο πεδίο της αρχής της Διάκρισης των Εξουσιών και για την εν γένει θεσμική και κανονιστική δυναμική του Κράτους Δικαίου. Αλλά και έχει επιδοθεί, δίχως μάλιστα προσχήματα, σε μία προσπάθεια «εξαγωγής» του δικού του «προτύπου» αυταρχικής διακυβέρνησης μέσω της στήριξης ακόμη και πιο αυταρχικών ηγετών σε άλλες χώρες, π.χ. Όρμπαν στην Ουγγαρία, Ερντογάν στην Τουρκία και Μπολσονάρου στην Βραζιλία. Δυστυχώς, το φαινόμενο του «τραμπισμού» στις ΗΠΑ έχει βαθύτερα αίτια και βαθύτερες ρίζες, ύστερα μάλιστα από τα αρνητικά πεπραγμένα της Κυβέρνησης Μπάϊντεν που οδήγησαν στην εξαιρετικά διαβρωτική για την κοινωνική συνοχή επιδείνωση της κατάστασης των οικονομικώς ασθενέστερων Αμερικανών. Επιπλέον, οι «επίδοξοι» διάδοχοι του Τραμπ στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα κινούνται κατά βάση προς την ίδια κατεύθυνση, π.χ. ο Αντιπρόεδρος Βανς και ο ΥΠΕΞ Ρούμπιο, πολλώ μάλλον αφού επί χρόνια και έως τώρα εκτέθηκαν ανεπανορθώτως επιδοκιμάζοντας, σχεδόν ανεπιφυλάκτως, το MAGA ως προσωπικό «δόγμα» του Αμερικανού Προέδρου. Σε ό,τι δε αφορά τους νικητές Δημοκρατικούς πρέπει να σημειωθεί πως, πέραν του ότι το Δημοκρατικό Κόμμα δεν εμφανίζει στοιχειωδώς ενιαία ιδεολογική βάση και συνεκτική πολιτική, στερείται -σήμερατουλάχιστον- και ηγετικών φυσιογνωμιών κατάλληλων να διεκδικήσουν την Προεδρία στις ΗΠΑ, με τον χρόνο έως τις επόμενες προεδρικές εκλογές να μην είναι σύμμαχος για την κάλυψη ενός τέτοιου πολιτικού ελλείμματος.
Β. Συμπερασματικώς, οι ενδιάμεσες αυτές εκλογές φαίνεται, τουλάχιστον προς το παρόν,να αφορούν κατά μέγιστο μέρος το εσωτερικό των ΗΠΑ και την καθημερινή ζωή του μέσου Αμερικανού. Όχι όμως και την πραγματική ανάταξη της ποιότητας της Δημοκρατίας στις ΗΠΑ καθώς και την τόνωση του προτύπου που άλλοτε ήταν δημοκρατικό παράδειγμα προς μίμηση, με υπερεθνικές διαστάσεις και προεκτάσεις. Όσο για τις επιπτώσεις ως προς την διεθνή ειρήνη και το τέλος του πολέμου κυρίως στην Μέση Ανατολή, τα πάντα θα εξαρτηθούν από το θυμικό του Προέδρου Τραμπ έως το τέλος της θητείας του. Διότι δεν είναι βέβαιο ότι ο Αμερικανός Πρόεδρος έχει διδαχθεί από την ήττα του αλλά, όλως αντιθέτως, παραμένει ανοιχτό το ενδεχόμενο, ακριβώς λόγω της κυκλοθυμικής νοοτροπίας και συμπεριφοράς του, να επιχειρήσει νέα μεγάλα πολεμικά χτυπήματα εναντίον του Ιράν, με όλες τις εντεύθεν αρνητικές διεθνώς συνέπειες. Ας μην ξεχνάμε ότι κατά το Σύνταγμα των ΗΠΑ ναι μεν οι εξουσίες του Προέδρου Τραμπ, μετά τις ενδιάμεσες εκλογές και την ανατρεπτική διαφοροποίησητων πλειοψηφιών στο Κογκρέσο, έχουν μειωθεί κατά το μέρος που συνδέονται με την εσωτερική πολιτική. Πλην όμως παραμένουν κατ’ ουσίαν αλώβητες σε μέγιστα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, όπως είναι προεχόντως και αυτά της ανάληψης πρωτοβουλιών και λήψης αποφάσεων ως προς τις πολεμικές επιχειρήσεις πέραν των συνόρων των ΗΠΑ.
Γ. Και τούτο ακόμη: Η περίοδος Τραμπ έχει σημαδευτεί από την προσπάθεια του Αμερικανού Προέδρου να περιθωριοποιήσει την Ευρωπαϊκή Ένωση και να την καταστήσει απλό «δορυφόρο» εξυπηρέτησης των αμερικανικών συμφερόντων, «θεραπαινίδα» της πλανητικής επικυριαρχίας των ΗΠΑ. Η τάση αυτή δεν φαίνεται να ανατρέπεται ριζικώς στο άμεσο μέλλον, αφού είναι γνωστό ότι ο αντιευρωπαϊσμός έχει,δυστυχώς, παλαιότερες και βαθύτερες στις ΗΠΑ. Ιδίως υπό την έννοια της γενικότερης αντίληψης μεγάλου μέρους των Αμερικανών ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση «κοστίζει πολλά»στις ΗΠΑ, αφού μεταξύ άλλων διασφαλίζουν και την αμυντική της υπόσταση και ασφάλεια, δίχως όμως εκείνη να τους προσφέρει ανάλογα ανταλλάγματα. Γι’ αυτό και η Ευρωπαϊκή Ένωση, ιδίως τώρα, πρέπει επιτέλους να λάβει τα μέτρα της και να υπερασπισθεί το κύρος της και τον πλανητικό ρόλο που της αναλογεί υπέρ της Ειρήνης, της Δημοκρατίας και της Κοινωνικής Δικαιοσύνης. Και προς αυτή την κατεύθυνση η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει, κατά προτεραιότητα, να επιταχύνει την διαδικασία της Ευρωπαϊκής Ενοποίησης και Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης καθώς και να θωρακίσει, κατά το γράμμα και το πνεύμα των διατάξεων της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, στον αντίστοιχο βαθμό τον κρίσιμο πυλώνα της Εξωτερικής Πολιτικής και της Πολιτικής Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ). Πυλώνα ο οποίος τώρα είναι εν πολλοίς ατροφικός, όπως απέδειξαν και τα πολεμικά γεγονότα τόσο στην Ουκρανία όσο και στην Μέση Ανατολή.
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο ΠΟΛΙΤΙΚΗ – olympia .
