Το Ισραήλ δεν διστάζει να αντιμετωπίσει την Τουρκία στη Συρία. Τα τελευταία δύο χρόνια, εργάζεται αθόρυβα αλλά συστηματικά για να ανοίξει ένα δεύτερο μέτωπο, γράφει στον Independent Türkçe ο τούρκος στρατηγικός αναλυτής Osman Gazi Kandemir (φωτογραφία αρχείου, επάνω, από AA).
Δορυφορική εικόνα με τους κρατήρες στους διαδρόμους προσγείωσης-απογείωσης της αεροπορικής βάσης Abu al-Duhur κοντά στο Χαλέπι της Συρίας έπειτα από ισραηλινή επίθεση (φωτογραφία Pleiades Neo © Airbus DS 2026 via Reuters)
Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» σε γράφημα του ΥΠΕΘΑ
Το Τελ Αβίβ δεν έχει καμία πρόθεση να πολεμήσει για την Ελλάδα. Ωστόσο, η χρήση της Ελλάδας ως πρώτης γραμμής εναντίον της Τουρκίας εξυπηρετεί τους σκοπούς του.
Διμέτωπη μάχη
Η ελληνική κοινωνία δεν έχει παραδοθεί εντελώς σε αυτό το σενάριο. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι οι κεντροδεξιοί ψηφοφόροι υποστηρίζουν τη στρατιωτική συνεργασία με το Ισραήλ ως αναγκαιότητα ασφαλείας, ενώ η αριστερή και κεντροαριστερή βάση αντιτίθεται σθεναρά στην περιφερειακή πολιτική του Ισραήλ.
Η αποτροπή της φόρτωσης εμπορευματοκιβωτίων που μετέφεραν πυρομαχικά στο Ισραήλ από τους εργαζόμενους στο λιμάνι του Πειραιά και η σκληρή απάντηση που έδωσε ο δήμαρχος Αθηναίων Χάρης Δούκας στον Ισραηλινό πρέσβη ήταν θεσμικές εκδηλώσεις αυτής της αντίστασης.
Η κατάσταση από την οπτική γωνία της Τουρκίας είναι η εξής: Το Ισραήλ σύρει την Αγκυρα σε μια διμέτωπη διαμάχη. Στον νότο, προσπαθεί να περιορίσει τη στρατιωτική παρουσία της Τουρκίας στο συριακό θέατρο.
Στα δυτικά, χτίζει μια ζώνη ανάσχεσης μέσω της Ελλάδας και της «Νότιας Κύπρου». Η εκτίμηση του υπουργού Εξωτερικών Χακάν Φιντάν ότι το Ισραήλ επιδιώκει να φτιάξει έναν νέο εχθρό μετά τη Γάζα δείχνει ότι αυτά τα δύο μέτωπα πρέπει να διαβαστούν μαζί.
Μπορεί η Τουρκία να προετοιμαστεί για δύο μέτωπα ταυτόχρονα; Αυτό το ερώτημα δεν είναι καινούργιο.
Το 1994, ο συνταξιούχος πρέσβης Şükrü Elekdağ πρότεινε τη «στρατηγική πολέμου 2,5», υποστηρίζοντας ότι η Τουρκία πρέπει να είναι προετοιμασμένη για δύο πολέμους πλήρους κλίμακας με την Ελλάδα και τη Συρία, και έναν μερικό πόλεμο με το PKK εντός της χώρας.
Η εμπειρία εκείνης της περιόδου είναι διδακτική. Η αποφασιστικότητα της Τουρκίας οδήγησε στο κλείσιμο του συριακού μετώπου με τη Συμφωνία των Αδάνων το 1998.
Η πολιτική αποτροπή
Ενα χρόνο αργότερα, οι σεισμοί του 1999 άνοιξαν την πόρτα για μια άμβλυνση των σχέσεων στο Αιγαίο. Η προετοιμασία παρήγαγε αποτροπή και η αποτροπή άνοιξε τον δρόμο για διπλωματία.
Σήμερα, οι δυνατότητες της Τουρκίας είναι ασύγκριτες με εκείνες της δεκαετίας του 1990. Τα εγχώρια μη επανδρωμένα συστήματα, η αρχιτεκτονική αεράμυνας Steel Dome και η ανάπτυξη πυραυλικών δυνατοτήτων καθιστούν δυνατή μια προετοιμασία δύο μετώπων.
Ωστόσο, η πραγματική στρατηγική δεν πρέπει να είναι η ταυτόχρονη αντιμετώπιση και των δύο μετώπων, αλλά η πολιτική αποτροπή του ανοίγματος ενός δεύτερου μετώπου.
Η δήλωση της Αθήνας ότι η σχέση της με το Ισραήλ δεν θα αντικαταστήσει το πλαίσιο του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, και η συνεχιζόμενη προσήλωσή της στη «Θετική Ατζέντα» που ξεκίνησε μετά τους σεισμούς του 2023, αποτελεί σημαντικό δείκτη από αυτήν την άποψη.
Συμπερασματικά, το Ισραήλ επιχειρεί να συνδέσει τις ιστορικές ανησυχίες του ελληνικού λαού για την ασφάλεια με τους δικούς του στρατηγικούς υπολογισμούς.
Η απάντηση της Αγκυρας πρέπει επίσης να είναι διττή. Αφενός, να συνεχίσει τις στρατιωτικές προετοιμασίες, και αφετέρου, να αναπτύξει μια επικοινωνιακή στρατηγική που να απευθύνεται άμεσα στο ελληνικό κοινό.
Τα ζητήματα μεταξύ των δύο πλευρών του Αιγαίου μπορούν να επιλυθούν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
Ενα σενάριο που γράφεται από τρίτο μέρος, ωστόσο, βασίζεται στην ανατροπή αυτού του τραπεζιού.