Την τεράστια ρευστότητα και κινητικότητα στην αγορά εργασίας, που μεταφράζεται σε αβεβαιότητα, πίεση και ανασφάλεια για τους εργαζόμενους, επιβεβαιώνουν τα στοιχεία του συστήματος «Εργάνη» για τον Σεπτέμβρη. Σύμφωνα με αυτά, το 9μηνο Γενάρης – Σεπτέμβρης οι απολύσεις έφτασαν τις 2.237.213, αριθμός που αντιστοιχεί περίπου στο σύνολο των μισθωτών του ιδιωτικού τομέα. Σαν να λέμε δηλαδή ότι μέσα σε αυτό το εννιάμηνο κάθε μισθωτός απολύθηκε μία φορά! Τον ίδιο μήνα, λιγότερες από τις μισές νέες προσλήψεις ήταν πλήρους απασχόλησης. Συγκεκριμένα, μόλις το 46,52% ήταν συμβάσεις με πλήρη απασχόληση, το 44,34% με μερική απασχόληση και το 9,14% με εκ περιτροπής εργασία. Ενδιαφέρον έχουν και τα στοιχεία μιας διαδικτυακής έρευνας που – παρά τη σχετικότητά τους – δίνουν τη μεγάλη εικόνα των υπερωριών στην αγορά εργασίας ως εργαλείο για την απόσπαση ακόμα μεγαλύτερης υπεραξίας, αφού επιμηκύνουν τον απλήρωτο χρόνο της δουλειάς. Παρά τα πανηγύρια της κυβέρνησης ότι με την ψηφιακή κάρτα εργασίας «έβαλε τάξη» στην υπερωριακή απασχόληση, το 42% όσων πήραν μέρος στην έρευνα δήλωσαν ότι οι υπερωρίες τους ούτε δηλώνονται ούτε αμείβονται, το 45% ότι αμείβονται κανονικά, το 7% ότι οι υπερωρίες τακτοποιούνται με άλλους «άτυπους» τρόπους και το 4% ότι παίρνουν πρόσθετη άδεια αντί αμοιβής. Πίσω από αυτό το μαύρο χάλι για τους εργαζόμενους κρύβεται το αντεργατικό πλαίσιο που συνυπογράφουν η κυβέρνηση, η ΕΕ και όλα τα κόμματα. Μόνο σε σύγκρουση μαζί του μπορούν οι εργαζόμενοι να βάλουν εμπόδια, να πάρουν ανάσες, να οργανώσουν την αντεπίθεσή τους.