Στη Σερβία έπρεπε να φύγει η κυβέρνηση για να «νικήσει ο λαός». Στη Βραζιλία έπρεπε να μείνει η κυβέρνηση για να «νικήσει ο λαός». Τι πανηγυρίζουν οι δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας στη χώρα μας, με συνθήματα όπως «νίκη της δημοκρατίας» και «πολιτική ανατροπή»; Στην περίπτωση της Σερβίας, την εκτόνωση της λαϊκής οργής στην κάλπη, όπου ως «αντίπαλο δέος» στον «διεφθαρμένο» και «συστημικό» Βούτσιτς παρουσιάζεται ένα συνονθύλευμα «προσωπικοτήτων», από ακαδημαϊκούς και αθλητικούς παράγοντες με κορυφαίες θέσεις σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις, μέχρι τον πρώην επικεφαλής της κεντρικής τράπεζας. Στην περίπτωση της Βραζιλίας, την ανανέωση της εμπιστοσύνης σε μια δοκιμασμένη κυβέρνηση διαχείρισης των συμφερόντων της αστικής τάξης σε μία από τις μεγαλύτερες καπιταλιστικές οικονομίες, που βρίσκεται στη δίνη μεγάλων ιμπεριαλιστικών και ενδοαστικών ανταγωνισμών. Τα εκλογικά αποτελέσματα γίνονται «πιάτο» για να σερβίρει η σοσιαλδημοκρατία ξοφλημένες αυταπάτες, εκφράζοντας μύχιους πόθους για ανάλογες «πολιτικές εξελίξεις» στην Ελλάδα. Κρατούν σκόπιμα στο σκοτάδι ότι οι ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις αφήνουν το αποτύπωμά τους στις πολιτικές διεργασίες τόσο στη Βραζιλία, που είναι μέλος των BRICS, όσο και στη Σερβία, που διατηρεί στενές σχέσεις με τη Ρωσία. Το κυριότερο; Αποθεώνουν το κίνημα όταν γίνεται ουρά σ’ αυτά τα σχέδια και τους ανταγωνισμούς. Οταν μετατρέπεται σε χαλάκι για να σκουπίσει τα πόδια της μια «προοδευτική» κυβέρνηση, που υπόσχεται να απορροφήσει τη λαϊκή δυσαρέσκεια για να θωρακίσει το σύστημα από την απειλή της…