Διάρκεια άρθρου:
Λιγότερο απο 1 λεπτό
Λεπτά
Ο πρώην πρωθυπουργός υποστήριξε ότι οι τουρκικές διεκδικήσεις εντάσσονται σε έναν ευρύτερο στρατηγικό σχεδιασμό, ο οποίος αποσκοπεί στην ανατροπή των υφιστάμενων ισορροπιών στο Αιγαίο και στην απόκτηση αυξημένου γεωπολιτικού ελέγχου στην περιοχή.
Στο πλαίσιο αυτό, συνέδεσε μια σειρά από πάγιες τουρκικές θέσεις και ενέργειες, όπως το casus belli, το τουρκολιβυκό μνημόνιο, τις διεκδικήσεις περί «γκρίζων ζωνών», την αμφισβήτηση των δικαιωμάτων των ελληνικών νησιών σε υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ, καθώς και τις αντιδράσεις της Άγκυρας για την ηλεκτρική διασύνδεση Κάσου και Κύπρου.
Κατά την εκτίμησή του, η Τουρκία επιδιώκει να διευρύνει σταδιακά το πεδίο των αξιώσεών της, διεκδικώντας ρόλο ακόμη και σε έργα ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος, ενώ παράλληλα αμφισβητεί εμπεδωμένα δικαιώματα που απορρέουν από το Διεθνές Δίκαιο.
Αναφορά έκανε επίσης στις τουρκικές αντιδράσεις για τα θαλάσσια πάρκα στο Βόρειο και Νοτιοανατολικό Αιγαίο, υποστηρίζοντας ότι η Άγκυρα επιχειρεί να επεκτείνει τις διεκδικήσεις της πέραν των ελληνικών χωρικών υδάτων, ενώ παράλληλα επιδιώκει να απομονώσει γεωπολιτικά το σύμπλεγμα της Μεγίστης.
Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε και στο ζήτημα της αποστρατιωτικοποίησης των νησιών, εκτιμώντας ότι η τουρκική επιχειρηματολογία δεν αφορά μόνο την ερμηνεία διεθνών συνθηκών, αλλά συνδέεται με μια ευρύτερη προσπάθεια περιορισμού της ελληνικής αποτρεπτικής ισχύος στο Αιγαίο.
Σύμφωνα με τον ίδιο, το θέμα της αποστρατιωτικοποίησης χρησιμοποιείται ολοένα και περισσότερο ως εργαλείο αμφισβήτησης ακόμη και της ελληνικής κυριαρχίας σε συγκεκριμένα νησιά.
Κλείνοντας την ανάλυσή του για την τουρκική στρατηγική, υποστήριξε ότι η Άγκυρα προωθεί μια λογική ισχύος απέναντι στις αρχές του Διεθνούς Δικαίου και ιδιαίτερα του Δικαίου της Θάλασσας, επιδιώκοντας να επιβάλει τις θέσεις της μέσω πολιτικής και γεωστρατηγικής πίεσης.
Ο Κώστας Καραμανλής άσκησε κριτική και προς τους διεθνείς συμμάχους και εταίρους της Ελλάδας, υποστηρίζοντας ότι η πολιτική ίσων αποστάσεων μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας συμβάλλει στην ενίσχυση των τουρκικών διεκδικήσεων.
Όπως ανέφερε, οι σύμμαχοι δεν μπορούν να παραμένουν ουδέτεροι όταν τίθενται ζητήματα παραβίασης του Διεθνούς Δικαίου, ούτε να προωθούν λύσεις συμβιβασμού που οδηγούν, έστω και έμμεσα, σε αποδοχή μέρους των τουρκικών απαιτήσεων.
Παράλληλα, εξέφρασε προβληματισμό για τον αναβαθμισμένο ρόλο που αποδίδουν αρκετές δυτικές χώρες στην Τουρκία, τόσο στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής άμυνας όσο και μέσω εξοπλιστικών συνεργασιών μεγάλης οικονομικής κλίμακας.
Ο πρώην πρωθυπουργός συνέκρινε επίσης τη στάση της Δύσης απέναντι στην Ουκρανία με τη διαχείριση του Κυπριακού, υποστηρίζοντας ότι η Κύπρος δεν αντιμετωπίζεται με την ίδια ευαισθησία και αποφασιστικότητα που επιδεικνύεται σε άλλες περιπτώσεις παραβίασης της εδαφικής ακεραιότητας κρατών.
Τέλος, αναφέρθηκε στο Σχέδιο Ανάν, σημειώνοντας ότι ακόμη και πρόσωπα που είχαν ενεργό ρόλο στη διαμόρφωσή του έχουν αναγνωρίσει εκ των υστέρων ότι περιείχε ιδιαίτερα ευνοϊκές προβλέψεις για την τουρκική πλευρά.
