Γιάννης Κιμπουρόπουλος* Θεωρίες για την υπεραξία Τον Μάρτιο, κατά τον εορτασμό της Ημέρας της Ελληνικής Ανεξαρτησίας στον Λευκό Οίκο, ο Trump περιέγραψε τη Γκιλφόιλ ως «ένα άτομο που γνωρίζω πάρα, πάρα πολύ καλά» και ως «πηγή έμπνευσης για πολλούς ανθρώπους». Την Τρίτη, η σχέση αυτή υποβαθμίστηκε θεαματικά. «Δεν ήταν μέλος της οικογένειάς μου», δήλωσε ο Τραμπ στους δημοσιογράφους. «Υποθέτω ότι έβγαινε με τον γιο μου πριν από πολύ καιρό». Ποια Κίμπερλι; Η νέα ψυχρότητα δεν αποτέλεσε έκπληξη. Η Γκιλφόιλ υπέπεσε σε αυτό που, για τον Τραμπ, συνιστά βαρύτατο παράπτωμα: η φερόμενη ως απάτη της μπορεί να ήταν συγκριτικά μικρή, αλλά δεν απέφερε όφελος στον Πρόεδρο —αντιθέτως, τον εξέθεσε. Η Γκιλφόιλ προστέθηκε σε μια πολύ μικρή λίστα αξιωματούχων της διακυβέρνησης Τραμπ, των οποίων τα ηθικά παραπτώματα κρίθηκαν τόσο σοβαρά ώστε να δικαιολογούν την αποπομπή τους (…) Το παράδοξο της διαφθοράς στη διακυβέρνηση Τραμπ έγκειται στο ότι οι πιο κραυγαλέοι παραβάτες – με προεξάρχοντα τον ίδιο τον Πρόεδρο- δρουν φανερά και σε μεγάλη κλίμακα. Δεν ανησυχούν – για να δανειστώ τον όρο που χρησιμοποίησε η Γκιλφόιλ- για το αν θα «καλύψουν τα ίχνη» (papering) των αποδεικτικών στοιχείων. Θεωρούν – ίσως και δικαίως- ότι είναι στο απυρόβλητο. Για να παραφράσουμε τη θρυλική απάντηση του Νίξον στον Ντέιβιντ Φροστ: «όταν το κάνει ο Πρόεδρος, τότε αυτό δεν συνιστά απάτη». Ruth Markus, “Kiberly who?”, περιοδικό New Yorker, 14/10/2026
