… ειρήνη
Για την «κοινωνική ειρήνη» ανησυχεί και ο Τσίπρας, ο οποίος δήλωσε από τον Βόλο: «Κανείς δεν θέλει την ένταση. Ολοι θέλουμε την κοινωνική ειρήνη, αλλά με αυτές τις πολιτικές είναι πολύ δύσκολο να έχουμε κοινωνική ειρήνη». Αναμασώντας την προπαγάνδα της «αστάθειας» όταν ο λαός βγαίνει στον δρόμο και διεκδικεί, το κόμμα Τσίπρα βάζει πλάτη στην κυβέρνηση να συκοφαντεί τις εργατικές και νεολαιίστικες κινητοποιήσεις. Εμφανίζεται ταυτόχρονα ως εγγυητής της «σταθερότητας» για το κεφάλαιο, μοιράζοντας διαπιστευτήρια ότι αυτός μπορεί καλύτερα να διασφαλίσει την «κοινωνική ειρήνη», πριν η αμφισβήτησή της από τον λαό αποκτήσει πιο μαζικά και ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά. Τελικά πού καταλήγουν όλοι – συμπεριλαμβανομένου του ΠΑΣΟΚ και των άλλων συστημικών κομμάτων; Οτι η λαϊκή δυσαρέσκεια δεν μπορεί να βάζει σε δοκιμασία την «κοινωνική ειρήνη» και ότι στην καλύτερη περίπτωση ο λαός μπορεί να προσβλέπει στις επόμενες εκλογές για να την εκφράσει. Μέχρι εκεί φτάνουν τα όρια της διαμαρτυρίας που γίνονται ανεκτά από την κυβέρνηση και όλα τα κόμματα, ανεξάρτητα από τις παρόλες που λέει το καθένα για να μη χάσουν επαφή με τον λαό και τη νεολαία που διαδηλώνουν. Κόκκινη γραμμή στη διαμαρτυρία και στις διεκδικήσεις είναι η «κοινωνική ειρήνη» και θεματοφύλακάς της οι εκλογές. Αυτήν τη γραμμή πρέπει να σπάσει ο οργανωμένος αγώνας του λαού, με ανυπακοή και πιο ισχυρό ΚΚΕ, για να ανοίξει δρόμο πραγματικής προοπτικής, σε σύγκρουση με την πολιτική που τον συνθλίβει.