Τη δική του αναδρομή πίσω στον Οκτώβριο του 1981 και στον θρίαμβο του ΠΑΣΟΚ«Ήμουν 29 χρονών, στην πρώτη μου προεκλογική εκστρατεία ως υποψήφιος, στην Αχαΐα. Εκεί έζησα από κοντά την προσδοκία, την ελπίδα και τη δύναμη ενός λαού που διεκδικούσε το δικαίωμα να καθορίζει ο ίδιος το μέλλον του» θυμάται ο πρώην πρωθυπουργός και προσθέτει ότι «η Αλλαγή δεν ήταν απλώς ένα σύνθημα. Ήταν η φωνή ανθρώπων που για δεκαετίες είχαν στερηθεί δικαιώματα, ισότητα και αναγνώριση. Ήταν η στιγμή που οι πολίτες ένιωσαν ότι η Ελλάδα χωράει όλους».
«Η νίκη του ΠΑΣΟΚ, με 48% και 172 έδρες, δεν ήταν απλώς μια εκλογική νίκη. Ήταν μια ιστορική τομή. Γιατί στην Ελλάδα κάθε προσπάθεια προοδευτικής, δημοκρατικής, αριστερής αλλαγής έβρισκε μπροστά της έναν τοίχο. Τον τοίχο ενός κατεστημένου που δεν ανεχόταν να χάσει την εξουσία. Εντός και εκτός Ελλάδας. Η Εθνική Αντίσταση πληρώθηκε με διώξεις. Ο Εμφύλιος άφησε πίσω του ένα κράτος χτισμένο πάνω στη διάκριση νικητών και ηττημένων. Πιστοποιητικά φρονημάτων. Εξορίες. Πολίτες πρώτης και δεύτερης κατηγορίας. “Εθνικόφρονες” και “Μιάσματα” όπως διαιρούσε η δεξιά την κοινωνία» αναφέρει ακόμη.
Με το βλέμμα στο σήμερα, που έχουν περάσει 45 χρόνια από την 18η Οκτωβρίου 1981, ο Γιώργος Παπανδρέου σημειώνει ότι «αναλογίζομαι όσα κατακτήσαμε, όσα δεν καταφέραμε και όσα έχουμε ακόμη χρέος να αλλάξουμε. Γιατί η δημοκρατία, η κοινωνική δικαιοσύνη και η αξιοπρέπεια δεν είναι ποτέ δεδομένες. Οι νέοι δεν ζητούν να γυρίσουμε στο 1981. Ζητούν το δικό τους 1981. Τη δική τους Αλλαγή. Μια Ελλάδα με ευκαιρίες, ισότητα, συμμετοχή και προοπτική για όλους. Η Αλλαγή δεν ανήκει μόνο στην ιστορία. Ανήκει σε κάθε γενιά που αρνείται να συμβιβαστεί με όσα την κρατούν πίσω». «Η δημοκρατία δεν κατακτιέται μία φορά. Ξανακερδίζεται από κάθε γενιά» καταλήγει ο πρώην πρωθυπουργός.
Ολόκληρη το άρθρο έχει ως εξής:«Υπάρχουν ημερομηνίες που δεν χρειάζεται να αναζητήσεις σε ημερολόγιο. Τις κουβαλάς μέσα σου. Για μένα, μία από αυτές είναι η 18η Οκτωβρίου 1981. Ήμουν είκοσι εννέα χρονών. Ήταν η πρώτη μου προεκλογική εκστρατεία ως υποψήφιος. Και ήταν στην Αχαΐα. Από το Καλέντζι ξεκίνησε η διαδρομή του Γεωργίου Παπανδρέου.
Στα χωριά της Ερυμάνθειας οι γεροντότεροι με υποδέχονταν με το σύνθημα: «Γιώργο θυμήσου, μια ζωή μαζί σου»Από την εξορία στο ΚαστρίΓια να καταλάβει κανείς τι σήμαινε εκείνη η λέξη, πρέπει να θυμηθεί από πού ερχόμασταν. Τον Απρίλιο του 1974 ήμουν φοιτητής στην Αμερική. Εξόριστος. Είκοσι ενός χρονών, αναρωτιόμουν αν θα έβλεπα ποτέ ξανά την Ελλάδα. Κανείς δεν ξέρει πότε τελειώνει μια δικτατορία. Του Φράνκο κρατούσε ήδη τριάντα πέντε χρόνια. Της Πορτογαλίας σαράντα ένα.
Μια μέρα, περνώντας από ένα τραπεζάκι με φοιτητικές εφημερίδες, διάβασα τον τίτλο: η Επανάσταση των Γαρυφάλλων είχε ανατρέψει τη δικτατορία στη Λισαβόνα. Σταμάτησα. Δάκρυσα. Ήταν η πρώτη βεβαιότητα ότι η αλλαγή δεν είναι όνειρο. Τέσσερις μήνες αργότερα, στις 16 Αυγούστου, γυρίσαμε. Μείναμε στο Καστρί, στο σπίτι που ήταν ερημωμένο από το 1968. Εκεί ο Γεώργιος Παπανδρέου είχε κάνει, υπό κατ’ οίκον περιορισμό, τις τελευταίες του δηλώσεις κατά της χούντας. Η κηδεία του έγινε η πρώτη μεγάλη διαδήλωση κατά του καθεστώτος. Τώρα, το ίδιο σπίτι γέμιζε ξανά. Αγωνιστές της εξορίας, παιδιά του Πολυτεχνείου, άνθρωποι της Αντίστασης. Εκεί γράφτηκε η Διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη. Η 18η Οκτωβρίου 1981 ήταν η κατάληξη αυτής της διαδρομής. Αλλά και η αρχή μιας άλλης.Μετά την χούντα ξεκίνησε μια πορεία προς και μαζί με τον λαό. Ο Ανδρέας δεν μιλούσε στις συγκεντρώσεις σε θεατές. Μιλούσε σε συμμέτοχους. Στόχος δεν ήταν απλά η ψήφος. Ήταν η κινητοποίηση των λαϊκών δυνάμεων, που θα γίνονταν ο πιο αποφασιστικός μοχλός αλλαγής αλλά και προστασίας της δημοκρατίας. Γι’ αυτό η Διακήρυξη μιλούσε για Κίνημα, όχι για κόμμα.Μένει όμως το κρίσιμο ερώτημα: ποιος θα τα κάνει όλα αυτά πράξη; Το 1981 η απάντηση υπήρχε: ένα Κίνημα, όχι απλώς ένα κόμμα. Οργανώσεις σε κάθε χωριό και σε κάθε γειτονιά, άνθρωποι που συζητούσαν, οργανώνονταν, διεκδικούσαν. Η Αλλαγή δεν ήταν ένα πρόγραμμα που εφαρμόστηκε από πάνω. Ήταν μια δύναμη που ανέβηκε από κάτω. Αυτό λείπει σήμερα. Όχι οι ιδέες, ούτε οι προτάσεις. Απαιτείται το συλλογικό πολιτικό υποκείμενο που θα τις κάνει υπόθεση ολόκληρης της κοινωνίας. Αυτός είναι και στόχος ξανά του ΠΑΣΟΚ. Κίνημα που μπορεί να είναι ο σταθερός και δυναμικός παράγοντας διαμόρφωσης και υποστήριξης των ριζικών αλλαγών στην Ελλάδα.
Ένα τέτοιο Κίνημα δεν είναι αντίγραφο του χθες. Τα σημερινά προβλήματα χρειάζονται νέες μορφές πολιτικής οργάνωσης. Όμως είναι απαραίτητο να κρατήσουμε ζωντανές τις αρχές μας και την πίστη που κρυβόταν πίσω από το σύνθημα της αλλαγής: ότι η πολιτική μπορεί να κάνει τη ζωή των ανθρώπων καλύτερη. Και ότι όταν οι πολίτες κινητοποιούνται, οργανώνονται, συνεργάζονται συλλογικά, τα κατεστημένα υποχωρούν. Το έζησα. Το ζήσαμε. Είδαμε μια κοινωνία που πίστεψε ότι μπορεί να αλλάξει. Και άλλαξε. Καμία όμως κατάκτηση δεν είναι αυτονόητη. Η δημοκρατία δεν κατακτιέται μία φορά. Ξανακερδίζεται από κάθε γενιά. Τότε, η Αλλαγή έφερε τον λαό στο προσκήνιο και του έδωσε δύναμη. Σήμερα, Αλλαγή σημαίνει οι πολίτες να κρατήσουμε τη δημοκρατία στα χέρια μας – για να ορίζουμε εμείς τη ζωή μας και να χτίζουμε μαζί το μέλλον μας.