Ο «φάλτσος» Ρούμπιο
Με την απόδοση της Πνύκας στον Ρούμπιο, απλά η κυβέρνηση Μητσοτάκη υποβίβασε αυτόν τον εμβληματικό – διεθνώς – χώρο. Πολύ περισσότερο, εδόθη βήμα εκεί στον εκπρόσωπο μιας υπερδύναμης, η οποία το μόνο που δεν συμβολίζει, είναι η υπεράσπιση της Δημοκρατίας και του διεθνούς Δικαίου.
Ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος, σε συνέντευξή του στον ραδιοφωνικό σταθμό «Αθήνα 9.84», αναφερόμενος στην ομιλία Ρούμπιο, μεταξύ άλλων,μ σχολίασε:
-Οκ. Ρούμπιο υποστήριξε ότι μόνον οι ΗΠΑ, υπό την ηγεσία του Τραμπ, μπορούν να υπερασπισθούν τον Δυτικό Πολιτισμό, με συμμάχους το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αλλά με ένα ΝΑΤΟ υποχείριο των ΗΠΑ και με μία Ευρωπαϊκή Ένωση περιθωριοποιημένη -εξ ου και η πρόδηλη κριτική Ρούμπιο στις ηγεσίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης- στον ρόλο μίας περιφερειακής δύναμης υπό την επιρροή αποκλειστικώς των ΗΠΑ, όπως άλλωστε είχε «οραματισθεί» ο Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι στην «Μεγάλη Σκακιέρα».
-Δεν έκανε έστω και στοιχειώδη αναφορά στο Δίκαιο εν γένει και πρωτίστως στο Διεθνές Δίκαιο, όπως επίσης και στις αρχές και στις αξίες της Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας ως εγγύησης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.Την απουσία ουσιαστικής αναφοράς του κ. Ρούμπιο στο Διεθνές Δίκαιο κορύφωσε η αντίστοιχη απουσία καταδίκης, έστω και καθ’ υποφοράν της Τουρκίας σε ό,τι αφορά δύο, κορυφαία, ζητήματα τα οποία έχουν άμεση σχέση με τα Εθνικά Θέματα της Ελλάδας και της Κύπρου.
Απέφυγε επιμελώς να θίξει το ζήτημα της ωμής παραβίασης της Εθνικής Κυριαρχίας και των Κυριαρχικών Δικαιωμάτων της Ελλάδας στο μέτρο που η Τουρκία παραβιάζει αναλόγως, και χωρίς προσχήματα, κατ’ εξοχήν το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας του ΟΗΕ (UNCLOS, Σύμβαση του Montego Bay του 1982) σε ό,τι αφορά κυρίως την Αιγιαλίτιδα Ζώνη (casus belli), την Υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ της Ελλάδας.
Απέφυγε επιμελώς να θίξει το ζήτημα της επί 50 και πλέον χρόνια βάρβαρης κατοχής του ενός τρίτου του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας.
-Επιχείρησε να πείσει ότι οι ΗΠΑ, υπό την ηγεσία Τραμπ, είναι ένθερμη υπέρμαχος της Δημοκρατίας. Η θέση του αυτή είναι προδήλως αντιφατική αν αναλογισθούμε π.χ. ότι η πολιτική Τραμπ έρχεται σε πλήρη αντίθεση με θεμελιώδεις αρχές της Δημοκρατίας στο πλαίσιο της ίδιας της Αμερικανικής Δημοκρατίας.
Επί των ημερών του έχουν καταρρεύσει στις ΗΠΑ οι εγγυήσεις των θεσμικών αντιβάρων της Διάκρισης των Εξουσιών και του Κράτους Δικαίου.
Η πολιτική Τραμπ έχει παραβιάσει κάθε έννοια Κυριαρχίας και Δημοκρατίας σε ανεξάρτητα Κράτη, τα οποία θέλει να τελούν υπό συνθήκες πραγματικής υποτέλειας έναντι των ΗΠΑ.
Η πολιτική Τραμπ ζει στον αστερισμό της απόλυτης επικράτησης της Οικονομικής Παγκοσμιοποίησης με την χρήση των μέσων της Τεχνολογικής Επανάστασης, και μάλιστα σε σημείο ώστε να αποδέχεται την άνευ όρων υποκατάσταση του Δικαίου που θεσπίζεται υπό προϋποθέσεις δημοκρατικής νομιμοποίησης από κανόνες Δικαίου οι οποίοι εκπορεύονται από τις Αγορές και στερούνται παντελώς δημοκρατικής νομιμοποίησης.
Με άλλες λέξεις η πολιτική Τραμπ οδηγεί, σχεδόν νομοτελειακώς, στην «επικυριαρχία» του «οικονομικού» επί του «θεσμικού» υπό καθεστώς αναβίωσης των δογμάτων του πιο ακραίου νεοφιλελευθερισμού. Ο οποίος, όπως η πράξη έχει καταδείξει, οδηγεί και στην αχαλίνωτη διεύρυνση των ανισοτήτων μεταξύ Λαών και κοινωνιών.
-Ο κ. Ρούμπιο, τέλος, αναφέρθηκε μόνο στην εκ μέρους των Αθηναίων υπεράσπιση της Ακρόπολης έναντι των Περσών το 480 π.Χ. Καμμία όμως αναφορά στην Ναυμαχία της Σαλαμίνας και στην σημασία της ως διαχρονικού ορίου μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Αλλά ενός ορίου που δεν συνιστά αδιαπέραστη τάφρο μεταξύ Δύσης και Ανατολής, αλλά γέφυρα επικοινωνίας και ειρηνικής συνύπαρξης μεταξύ Λαών και Πολιτισμών στο πλαίσιο του Διαλόγου των Πολιτισμών. Όμως αντιθέτως η ομιλία του κ. Ρούμπιο προσπάθησε να τεκμηριώσει την υπεροχή του Δυτικού Πολιτισμού έναντι κάθε άλλου Πολιτισμού, όταν η πεμπτουσία του Δυτικού Πολιτισμού σύμφωνα με τους μεγάλους θεωρητικούς οι οποίοι τον ανέλυσαν διεξοδικώς έγκειται στο ότι υπάρχει ισοτιμία μεταξύ των Πολιτισμών.
