Παναγιώτης Ι. Δρίβας
Η αναφορά στην «κλινική» της Καρνεάδου κατά τη συζήτηση με τη γιατρό μου σε μια εορταστική μάζωξη, έβγαλε αντίδραση. Όχι επί της ουσίας, η λέξη ήταν αυτή που δεν άρεσε. «Δεν είναι κλινική» είπε. Συμφώνησα.
Όμως οι ίδιοι οι κομπογιαννίτες είναι αυτοί – δυστυχώς – που φτιάχνουν ανεξέλεγκτα το όνομα της πραμάτειας τους μέσω διαφημίσεων στα social. Στα στέκια της Αθηναϊκής υψηλής κοινωνίας… κλινική ευεξίας το ήξεραν, κλινική το διέσπειραν.
Γνωρίσαμε και την κλινική με το γράμμα του νόμου στη Θεσσαλονίκη. Νοσηλευτικό ίδρυμα κολαστήριο για ασθενείς, εκμετάλλευσης ανθρώπινης ελπίδας για καρκινοπαθείς.
Πολλά τα κρατούμενα…
Την Παρασκευή, πριν τη συναυλία της Βίσση στο ΟΑΚΑ, τα δημοσιογραφικά επιτελεία είχαν πάρει φωτιά. Συσκέψεις επί συσκέψεων για την κάλυψη του «μεγάλου γεγονότος».
Απ’ ότι μαθαίνω ενίσχυση βαρδιών, εκτός από τα τηλεοπτικά, έγινε και στα σάιτ, όχι μόνο στα μεγάλα. Περισσότεροι συντάκτες, κάλυψη επί τόπου (με δύο και τρεις ρεπόρτερ), φουλ βίντεο στα social και, και, και…
Επί μέρες με αποκορύφωμα το σαββατιάτικο καρναβάλι, μόνο Βίσση.
Ας δούμε και κάποια άλλα χαρακτηριστικά: Δυσανάλογος όγκος κάλυψης σε σχέση με μείζονα θέματα καθημερινότητας όπως κρατικές ευθύνες για τον τσαρλατανισμό στην υγεία, στην ακρίβεια κλπ, διαρκής εντυπωσιασμός με δήθεν εκπλήξεις γύρω από το σόου, τεράστιος όγκος δευτερευουσών πληροφοριών.
Φυσικά όλα αυτά με το αζημίωτο καθώς ο τζίρος ήταν μεταξύ 8 και 10 εκατ.
Εδώ πρέπει να προσθέσουμε τα πυροτεχνήματα Γεωργιάδη: Παραπομπή Πατούλη, ενώ πριν από λίγες μέρες μόνο που δεν έδειρε τους δημοσιογράφους σε ανάλογη παρατήρηση, ο «μπάφος» και το ξέσπασμα στη ραδιοφωνική εκπομπή.
Κάπως έτσι, με μερικούς ακόμη δήθεν σοβαρούς σχολιαστές να εκθειάζουν κεκαλυμμένα δια της αντιστρόφου κριτικής, δοξάζεται η αυτορρύθμιση της αγοράς, η νεοφιλελεύθερη υποκειμενικότητα, η ρητορική της αυτοβελτίωσης και της ατομικής ευθύνης.
Όμως οι φιέστες περνούν και το μόνο που μένει είναι η χυδαιότητα. Όπως τότε με τα μνημόνια…