Γράφει ο Ακαδημαϊκός και Καθηγητής DDDr. Dr. Habil. Αλέξιος Π. ΠαναγόπουλοςΧρειάζεται ένας μόνιμος θεσμός στρατηγικού σχεδιασμού, κι όχι από άπειρους ή ονειροπόλους ή αλαζόνες. Ένα Εθνικό Συμβούλιο Γεωπολιτικής Ασφάλειας, στο οποίο θα συμμετέχουν, ανάλογα με την αρμοδιότητα: Η πολιτική ηγεσία, Οι Ένοπλες Δυνάμεις, Η διπλωματική υπηρεσία, Οι ειδικοί στο διεθνές δίκαιο και στο συνταγματικό δίκαιο, Οι ακαδημαϊκοί ακαδημιών τών Επιστημών ημεδαπής ή Αλλοδαπής Έλληνες, οι πανεπιστημιακοί, Οι ειδικοί στην κυβερνοασφάλεια, Οι επιστήμονες της βιοτεχνολογίας, Οι ειδικοί στη βιοηθική και τεχνοηθική, Οι κοινωνιολόγοι, οι ορθόδοξοι θεολόγοι και οικονομολόγοι, Οι ειδικοί στην ενέργεια και στις κρίσιμες υποδομές.παραγωγή ανταλλακτικών.τα δίκτυα ηλεκτρικής ενέργειας, οι τηλεπικοινωνίες, οι τράπεζες, τα νοσοκομεία, τα αεροδρόμια, τα λιμάνια, τα συστήματα ύδρευσης, οι κρατικές βάσεις δεδομένων.Τεχνητή νοημοσύνη. Ποιος θα αποφασίζει όταν ένας αλγόριθμος συμμετέχει σε στρατιωτική ή κρατική απόφαση; Τα Αυτόνομα οπλικά συστήματα και το ποιο θα είναι το επιτρεπτό όριο αυτονομίας μιας μηχανής όταν διακυβεύεται ανθρώπινη ζωή; Βιομετρικά δεδομένα, άραγε ποιος έχει την επικίνδυνη πρόσβαση στα δεδομένα προσώπου, ίριδας, δακτυλικών αποτυπωμάτων και γενετικών πληροφοριών των πολιτών; Επίσης τα γενετικά δεδομένα, μπορούν να χρησιμοποιούνται για λόγους εθνικής ασφάλειας και, εάν ναι, υπό ποιες αυστηρές προϋποθέσεις;
Βιοασφάλεια – πώς αντιμετωπίζεται μια φυσική ή τεχνητά προκαλούμενη βιολογική απειλή χωρίς να παραβιάζονται τα συνταγματικά θεμελιώδη δικαιώματα; Η Υγεία σε κατάσταση κρίσης, ποια είναι τα όρια της κρατικής εξουσίας όταν μια επιδημία, πανδημία ή βιολογική απειλή θά δημιουργεί κατάσταση έκτακτης ανάγκης; Αυτά δεν είναι απλά θεωρητικά ερωτήματα. Είναι άμεσα ζητήματα εθνικής πολιτικής για την επόμενη δεκαετία.Άλλο κόμμα δίνει έμφαση στην εθνική άμυνα και στην κοινωνική διάσταση της άμυνας, ενώ κάποιο άλλο δίνει ιδιαίτερο βάρος στην αποτροπή και στα εθνικά ζητήματα. Ενώ το ΚΚΕ ακολουθεί διαφορετική στρατηγική προσέγγιση, ασκώντας κριτική στην εμπλοκή της Ελλάδας στους διεθνείς στρατιωτικούς ανταγωνισμούς. Αυτό όμως είναι ακριβώς το σημείο της κριτικής: κανένα από τα παραπάνω πολιτικά ρεύματα δεν έχει παρουσιάσει, μέχρι σήμερα, ως ολοκληρωμένο ενιαίο ένα εθνικό δόγμα για την εξίσωση, Γεωπολιτική + Εθνική Ασφάλεια + Τεχνολογία + Βιοασφάλεια + Βιοηθική. Αυτό είναι το εθνικό κενό που θα πρέπει να συζητηθεί κοινωνικά και πολιτικά.2. Ελληνική αμυντική και τεχνολογική παραγωγή. Σύνδεση άμυνας, πανεπιστημίων, ερευνητικών κέντρων και επιχειρήσεων.
3. Κυβερνοασφάλεια και κρίσιμες υποδομές. Ενέργεια, ύδρευση, τηλεπικοινωνίες, τράπεζες, λιμάνια, αεροδρόμια και νοσοκομεία.
4. Βιοασφάλεια. Εθνική ετοιμότητα έναντι βιολογικών απειλών και κρίσεων δημόσιας υγείας.
5. Βιοηθική και τεχνοηθική.
Υποχρεωτική αξιολόγηση των επιπτώσεων νέων τεχνολογιών στον άνθρωπο.
6. Προστασία προσωπικών και βιομετρικών δεδομένων. Καμία ανεξέλεγκτη χρήση δεδομένων υπό τον γενικό τίτλο της «ασφάλειας».
7. Δημοκρατικός έλεγχος.
Κοινοβουλευτική εποπτεία, οικονομική λογοδοσία και θεσμική διαφάνεια. Το πραγματικό εθνικό δίλημμα. Η Ελλάδα δεν βρίσκεται μπροστά στο ψευδές δίλημμα: «Ή ασφάλεια ή ελευθερία».
Το πραγματικό ζητούμενο είναι: «Πώς θα έχουμε ασφάλεια ώστε να διατηρούμε την ελευθερία;» Αυτό είναι το ουσιαστικό εθνικό ερώτημα. Δεν αρκεί να αγοράζουμε ακόμα περισσότερα όπλα και να τα στέλνουμε αλλού για αλλού. Δεν αρκεί να ψηφίζουμε περισσότερους νόμους. Δεν αρκεί να ψηφιοποιούμε το κράτος για αλλότρια συμφέροντα. Δεν αρκεί να μιλάμε θεωρητικά για τεχνητή νοημοσύνη. Χρειάζεται να συνδέσουμε όλα αυτά σε μία συνεκτική ηθική και εθνική στρατηγική. Η Ελλάδα πρέπει να υπερασπίζεται τα σύνορά της, χωρίς να χάνει τα όρια της αληθινής δημοκρατίας. Να αποκτά τεχνολογική ισχύ, χωρίς να εγκαταλείπει τη βιοηθική. Να ενισχύει την άμυνά της, χωρίς να μετατρέπει την κοινωνία σε μόνιμη οικονομία πολέμου. Και πάνω απ’ όλα: Να προστατεύει το κράτος δικαίου για να προστατεύει τον άνθρωπο — κι όχι να χρησιμοποιεί τον άνθρωπο ως μέσο για την ισχύ του κράτους. Αυτό θα μπορούσε να είναι το εθνικό θεμέλιο μιας σύγχρονης ελληνικής πολιτικής: Εθνική κυριαρχία. Γεωπολιτική ασφάλεια. Τεχνολογική αυτονομία. Βιοασφάλεια. Βιοηθική. Αληθινή Δημοκρατία. Ανθρώπινη αξιοπρέπεια ενός ιστορικού περήφανου ελληνικού λαού. Κι αυτό είναι πλέον πολύ πιο συγκεκριμένο και πολιτικά αξιοποιήσιμο, ενώ δεν θα μένει στη πολιτική θεωρία, αλλά θα περιγράφει τι θα μπορούσε να περιλαμβάνει ένα ελληνικό εθνικό δόγμα και ποιο θεσμικό κενό υπάρχει σήμερα που θα μπορεί να θεραπευτεί και καλυφθεί, όπως σχετικά αναπτύσσω στο νέο μου βιβλίο υπό έκδοση.