Η κλήρωση της Ιρλανδίας με το Ισραήλ στο Nations League ξεπερνά τα όρια μιας συνηθισμένης κλήρωσης. Γιατί εδώ η μπάλα δεν πέφτει σε ένα άδειο γήπεδο. Πέφτει πάνω στην ιστορία, πάνω στις πληγές, πάνω στη σιωπή και στην κραυγή ενός λαού που δοκιμάζεται στην Παλαιστίνη. Οι δύο ομάδες βρέθηκαν στον ίδιο όμιλο με την Αυστρία και το Κόσσοβο και θα συναντηθούν στις 27 Σεπτεμβρίου και στις 4 Οκτωβρίου, σε ουδέτερες έδρες στην Ουγγαρία και τη Σερβία.
Στην Ιρλανδία, το ποδόσφαιρο δεν έμεινε έξω από την ιστορία. Η εκστρατεία Stop the Game, με ποδοσφαιριστές, αθλητές, οργανώσεις και φιλάθλους, ζητά από την ομοσπονδία να μποϊκοτάρει τους αγώνες. Για τους ανθρώπους αυτούς, το παιχνίδι δεν μπορεί να προσποιείται πως δεν βλέπει. Γιατί όταν γύρω από το γήπεδο καίγεται ο κόσμος, ακόμη και οι γραμμές του χόρτου μοιάζουν να ζητούν απάντηση.
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Ιρλανδίας (FAI) αποφάσισε να αγωνιστεί, επικαλούμενη τις υποχρεώσεις και τις συνέπειες ενός μποϊκοτάζ. Όμως ο προπονητής Χέιμιρ Χάλγκριμσον ύψωσε τη δική του φωνή: η Ιρλανδία, είπε, δεν παίζει με τη γενοκτονία, αλλά απέναντί της.
Έτσι, αυτές οι αναμετρήσεις ξεπερνούν τα όρια του γηπέδου. Το ποδόσφαιρο, που καθρεφτίζει την κοινωνία, δεν μπορεί πάντα να κλείνει τα μάτια μπροστά στην ιστορία. Και σήμερα, μέσα στις συνθήκες αφανισμού που βιώνει ο παλαιστινιακός λαός, η αλληλεγγύη της Ιρλανδίας μοιάζει με φως μέσα στο σκοτάδι του ολοκληρωτικού χάους. Ένα φως που θυμίζει πως, ακόμη κι όταν οι δυνατοί κρατούν τη μπάλα, οι αδύναμοι μπορούν να κρατούν τη μνήμη. Πως η Παλαιστίνη, όσο κι αν προσπαθούν να την κάνουν αόρατη, δεν είναι μόνη. Γιατί μερικές φορές, το πιο δυνατό σύνθημα δεν ακούγεται στις εξέδρες, αλλά στέκεται σιωπηλό εκεί.
Χριστόφορος Καψάλης