Το «πολυπαραγοντικό» της εξίσωσης επικαλείται η κυβέρνηση για να κλωτσήσει από Δευτέρα τις ανακοινώσεις των μέτρων για τα καύσιμα που «καίνε» τον λαό. Βέβαια, στα «μαθηματικά» της κυβέρνησης και των υπόλοιπων αστικών κομμάτων οι σταθερές είναι άτεγκτες. Πρώτον, ότι δεν πρέπει να πειράξουν ούτε τρίχα από τα εκατοντάδες εκατομμύρια κέρδη των διυλιστηρίων και των ομίλων της Ενέργειας, ενώ παρακαλούν για κάποιο υποποσοστό των «απρόσμενων» κερδών τους. Δεύτερον, ότι το αστικό κράτος δεν πρέπει να χάσει ούτε σεντ από το «πουγκί» της άγριας φοροληστείας του λαού, με το οποίο πληρώνει τις πολεμικές δαπάνες και τα πακέτα για το κεφάλαιο. Ακόμα και τα ελάχιστα που λένε ότι θα δώσουν, τα έχουν πάρει στο πολλαπλάσιο από τον λαό και δίνονται για «να μην καταρρεύσει η ζήτηση» και για να θωρακιστεί η κερδοφορία από «τα έκτακτα κόστη». Τρίτον, ότι η Ελλάδα πρέπει να μπει πιο βαθιά στον πόλεμο, γιατί η αστική τάξη έχει «ευκαιρίες» για νέα κέρδη και αναβάθμιση της θέσης της. Μέρος της εξίσωσης είναι τέλος η «ευρωπαϊκή κανονικότητα», που σημαίνει Σύμφωνο Σταθερότητας, «κόφτες» και «οροφές» δαπανών για τις λαϊκές ανάγκες. Ο,τι κι αν πειράξουν, όποιον «αριθμητή» και «παρονομαστή», το αποτέλεσμα θα είναι πάντα σε βάρος του λαού. Αυτές τις σταθερές πρέπει να αμφισβητήσει, κάνοντας την «πράξη» αλλιώς, απέναντι στο κεφάλαιο και στα κόμματά του.