«Θέσεις Διαλόγου για την ίδρυση Πολιτικής Κίνησης: Για μια Νέα Ενωτική και Ανατρεπτική Αριστερά» – The Press Project – Ειδήσεις, Αναλύσεις, Ραδιόφωνο, Τηλεόραση

Σχόλια
Οι πόλεμοι της εποχής μας δεν έχουν τον χαρακτήρα συγκρούσεων μεταξύ διαφορετικών κοινωνικών συστημάτων και ιδεολογιών. Ο πολυπολικός κόσμος, από οικονομική άποψη, είναι εδώ και δεν είναι πιο δίκαιος, προοδευτικός και ειρηνικός. Απέναντί του είναι ανάγκη να εμφανιστεί ανεξάρτητα ο κόσμος της εργασίας, ο μόνος που μπορεί να προσφέρει πραγματική διέξοδο. Είναι ανάγκη το αντιπολεμικό κίνημα και η Αριστερά να εμφανιστούν στρατηγικά με την  ιδεολογική και πολιτική αυτονομία τους απέναντι σε όλους τους «πόλους» του ανταγωνισμού για παγκόσμια ή περιφερειακή ηγεμονία.
Είναι φανερό ότι εξελίσσεται μια πρωτοφανής κοινωνική πόλωση που δεν μπορεί να βρει πολιτική διέξοδο. Εδώ βρίσκεται η πραγματική αιτία για την προαναφερόμενη αδυναμία ενσωμάτωσης από το υπάρχον πολιτικό σύστημα.
Η δικαστική καταδίκη και το χτύπημα της Χρυσής Αυγής αποτέλεσαν μια σημαντική επιτυχία του αντιφασιστικού κινήματος. Όμως, οι νεοφασιστικές τάσεις παραμένουν και κινούνται υπόγεια, ενώ έχουν αρχίσει να επανεμφανίζονται σε χώρους νεολαίας. Παρά την αντιφασιστική ρητορεία, το ελληνικό πολιτικό σύστημα και η Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν αποδεχτεί τη συμμετοχή της Ακροδεξιάς στους «θεσμούς» και τις κυβερνήσεις και μετατρέπουν την Ευρώπη σε κλειστό φρούριο και τα σύνορα σε γραμμές μαζικού θανάτου των κολασμένων του κόσμου. Η εγκληματική πολιτική των επαναπροωθήσεων (pushbacks) είναι ενδεικτική για το αναβαθμισμένο επίπεδο εφαρμογής του συστημικού ρατσισμού. Το «ρατσιστικό πλέγμα» συμπληρώνουν τα κλειστά κέντρα κράτησης και οι ακραίες συνθήκες των κέντρων «υποδοχής» ενώ για τους μετανάστες και τις μετανάστριες που διαμένουν στη χώρα οι συνθήκες άγριας εργασιακής εκμετάλλευσης και επισφάλειας, η διατήρηση του παράνομου ή ημιπαράνομου χαρακτήρα της διαμονής τους και εν τέλει η πλήρης απουσία πολιτικών δικαιωμάτων στην ίδια τη χώρα που ζουν, αποτελούν μόνο κάποια από τα παραδείγματα του οργανωμένου κρατικού ρατσισμού.
α) να εμπεριέχει σαφή, λαϊκά κατανοητά και ώριμα αιτήματα, β) να κινείται με οδηγό τη συγκέντρωση κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων για τη διεκδίκηση και την επιβολή τους, γ) να συμβάλει στην ανάπτυξη αποφασιστικών αναμετρήσεων και σχεδιασμένων αγώνων διαρκείας, δ) να έχει προσανατολισμό στο μαζικό κίνημα της εργατικής τάξης, της νεολαίας, των λαϊκών στρωμάτων και ε) να συνδέεται με την προοπτική της επαναστατικής διαδικασίας για το σοσιαλιστικό και κομμουνιστικό μετασχηματισμό.
Ταυτόχρονα, με βάση την αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας, αλλά και ως ουσιαστικό μέτρο αντιμετώπισης της εργασιακής εξουθένωσης, της πραγματικής ανεργίας και υποαπασχόλησης, απαιτείται μια ριζική, οριζόντια και όχι αποσπασματική, μείωση του χρόνου εργασίας στα επίπεδα της 6ωρης και 5ήμερης εργασίας, με ανώτατο όριο συνταξιοδότησης τα 60 έτη.
Απαίτηση της εποχής μας και κεντρικό προγραμματικό ζήτημα του εργατικού και κοινωνικού αγώνα είναι και η κατάργηση όλων των μορφών ελαστικής εργασίας. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι εργατικά ξεσπάσματα αφορούν ακριβώς τη μονιμοποίηση των συμβασιούχων, την κατάργηση της πληρωμής και της εργασιακής σχέσης με το «μπλοκάκι», ή «με το κομμάτι» στις διαδικτυακές πλατφόρμες εργασίας. Από αυτή τη σκοπιά, το αίτημα για σταθερές σχέσεις εργασίας για όλους και όλες συμβαδίζει σε σπουδαιότητα με τα αιτήματα για ουσιαστικές αυξήσεις μισθών και συντάξεων και για μια ριζική μείωση του χρόνου εργασίας. Για μια γενική άνοδο του μεριδίου των μισθών σε βάρος των κερδών στο συνολικό παραγόμενο εθνικό προϊόν και για μια γενική άνοδο του βιοτικού επιπέδου όσων ζουν από τη δουλειά τους.
Φυσικά, αν οι προαναφερθέντες αντικειμενικοί όροι και επιδιώξεις ορίζουν την προοπτική της πάλης των εργαζομένων και συνταξιούχων, οι διεκδικήσεις και οι αγώνες του εργατικού κινήματος είναι αναγκασμένοι να συνυπολογίζουν τα όρια των σημερινών αρνητικών συσχετισμών. Όχι για να συμβιβαστούν με αυτούς, αλλά για να τους ανατρέψουν. Από αυτή τη σκοπιά, θέτοντας προγραμματικά ως κατευθύνσεις το τρίπτυχο 1200 ευρώ – 6ωρο/5ήμερο – σταθερή εργασία για όλους και όλες όχι μόνο δεν διαχωριζόμαστε, αλλά στηρίζουμε κάθε άμεσο αίτημα, κάθε μαζικό και αποφασιστικό εργατικό συνδικαλιστικό αγώνα, που διεκδικεί ουσιαστικές αυξήσεις, μείωση του χρόνου εργασίας και χτύπημα στις ελαστικές σχέσεις, με την επιβολή συλλογικών συμβάσεων εργασίας. Στηρίζουμε εργατικά αιτήματα όπως την αναγνώριση των τριετιών ωρίμανσης, την Αυτόματη Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή, τον 13^{ο
Πρώτα από όλα στο οξύτατο πρόβλημα της στέγης, απαιτούμε ριζική αντιστροφή της υπάρχουσας πολιτικής με ένα μεγάλο, δημόσιο πρόγραμμα ποιοτικής κοινωνικής κατοικίας και φοιτητικής στέγης, έλεγχο των ενοικίων με πλαφόν ανά περιοχή και σύνδεση της τιμής με το διαθέσιμο εισόδημα για τα φτωχά στρώματα, τους εκπαιδευτικούς και υγειονομικούς κ.ά., την αποφασιστική μείωση και έλεγχο των επιχειρηματικών airbnb, την κατάργηση των πλειστηριασμών και την κρατική απαλλοτρίωση των funds, τη μείωση έως και διαγραφή των χρεών των φτωχών οικογενειών, τα φτηνά κρατικά δάνεια για λαϊκή στέγη. Παράλληλα, αγωνιζόμαστε για την αντιστροφή της πολιτικής των ιδιωτικοποιήσεων, με πέρασμα στο δημόσιο, κάτω από κοινωνικό και εργατικό έλεγχο, των τραπεζών, της ενέργειας, της ύδρευσης, των μεταφορών, τηλεπικοινωνιών κ.ο.κ. Δημόσια, δωρεάν, ποιοτική υγεία και παιδεία, αποκλειστικά δημόσιο ασφαλιστικό σύστημα, μέτρα στήριξης των ανθρώπων με αναπηρίες. Άντληση πόρων για την ενίσχυση των κοινωνικών δαπανών από τις κολοσσιαίες δαπάνες για τους εξοπλισμούς και τη ριζική αύξηση στη φορολογία των κερδών και των μερισμάτων των Α.Ε., του συσσωρευμένου πλούτου.  Αλλά και από τον έλεγχο – απονομιμοποίηση του δημόσιου χρέους, και τελικά, τη μονομερή διαγραφή του, με άμεση στροφή σε πολιτικές παύσης πληρωμών προς τους διεθνείς τοκογλύφους. Το σύνολο αυτών και άλλων αναγκαίων κοινωνικών τομών δεν αντιμετωπίζεται ως ένα «στάδιο» ανάπτυξης του ελληνικού καπιταλισμού, αλλά σαν μια βάση για την άμεση ανακούφιση των εργατικών – λαϊκών μαζών και ταυτόχρονα, για κλιμάκωση των προσδοκιών και των αγώνων τους.}

Δ. Οι δρόμοι και οι μορφές συσπείρωσης του αγώνα για την ανατροπή

35. Για την αποφασιστική και συνεπή προώθηση αυτού του προγράμματος, για να επηρεάσει σημαντικά τμήματα και προοπτικά να διεκδικήσει ηγεμονικό ρόλο μέσα στο ευρύτερο εργατικό λαϊκό κίνημα, θεωρούμε αναγκαίο να συγκροτηθεί αυτοτελώς ένας μαζικός πόλος της ανατρεπτικής και ενωτικής Αριστεράς με την αντίστοιχη πολιτική. Ένας πόλος που θα επιχειρεί να παρεμβαίνει ανεξάρτητα σε όλες τις κοινωνικές και πολιτικές μάχες, πάντα με ενωτική και μετωπική πολιτική, συγκεντρώνοντας δυνάμεις απέναντι στον κύριο αντίπαλο, στην αστική πολιτική και τις εκφάνσεις της. Ανοίγοντας, έτσι, δρόμους συνθέσεων και υπερβάσεων. Ένας νέος πόλος της ενωτικής και ανατρεπτικής Αριστεράς είναι αναγκαίος διότι οι υπάρχοντες πολιτικοί σχηματισμοί της ριζοσπαστικής Αριστεράς δεν μπορούν, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, να υπηρετήσουν μια τέτοια προοπτική.
36. Ως κοινωνικό υποκείμενο, στο οποίο απευθύνουμε και το οποίο μπορεί να προωθήσει αυτό το πρόγραμμα, βλέπουμε τη σύγχρονη εργατική τάξη και το κίνημά της, σε συμμαχία με άλλα καταπιεζόμενα κοινωνικά στρώματα και κοινωνικά κινήματα (μικρομεσαία στρώματα που ζουν από τη δουλειά τους, μικρομεσαίοι αγρότες/ισσες, φεμινιστικό, αντιφασιστικό, αντιρατσιστικό, οικολογικό κίνημα κ.ά.). Δεν συμφωνούμε με θεωρίες που εκτιμούν ότι έφτασε το «τέλος της εργατικής τάξης», όπως και με απόψεις που την φέρνουν σε αντιπαράθεση με τα άλλα κοινωνικά κινήματα. Αντίθετα, πιστεύουμε ότι η σύγχρονη εργατική τάξη σε συμμαχία με τα άλλα καταπιεζόμενα λαϊκά στρώματα και τα κοινωνικά κινήματα μπορούν να παίξει πρωταγωνιστικό ιστορικό ρόλο.
37. Για την αντιστροφή του βέλους των ηττών της τελευταίας περιόδου, την ανατροπή της αστικής επίθεσης και την επιβολή εργατικών λαϊκών κατακτήσεων, θεωρούμε αναγκαίο να δημιουργηθεί ένα ενιαίο αγωνιστικό κοινωνικό μέτωπο πάλης μεταξύ δυνάμεων και ρευμάτων της ανατρεπτικής Αριστεράς με αντίστοιχα του αυθόρμητου ή και συνειδητού μαχόμενου ρεφορμισμού. Συνολικά στο μαζικό λαϊκό κίνημα και ιδιαίτερα στην καρδιά του, στο εργατικό κίνημα, σε αντιπαράθεση με τον εταιρικό, εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό. Ιδιαίτερα τονίζουμε την ανάγκη για μια μεγάλη, ενωτική προσπάθεια για τη συνολική ανασυγκρότηση και αναγέννηση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, για να περάσουν τα συνδικάτα στα χέρια των εργαζομένων, για να αναπτυχθούν ποσοτικά και ποιοτικά. Για την προώθηση αυτού του ενιαίου αγωνιστικού μετώπου πάλης χρειάζεται η ανασυγκρότηση και η αυτοτελής συγκέντρωση των ταξικών, μαχητικών δυνάμεων και ρευμάτων, μέσα από ενωτικά πολιτικο-συνδικαλιστικά σχήματα.
38. Με αφετηρία το πολιτικό πρόγραμμα και τη λογική που προτείνουμε, με βάση τις ανάγκες, τις αγωνιστικές και πολιτικές εμπειρίες, καθώς και τις απαιτήσεις ανάπτυξης του μαζικού κινήματος, πιστεύουμε ότι την ιστορική περίοδο που διανύουμε μπορεί να συμβάλλει καθοριστικά μια αριστερή ριζοσπαστική πολιτική συμμαχία μεταξύ επαναστατικών και αγωνιστικών μεταρρυθμιστικών δυνάμεων, μέσα στην οποία αντικειμενικά θα διεξάγεται πολιτικός και θεωρητικός αγώνας για την ηγεμονία, αλλά με κοινό στόχο την ανατροπή της αστικής επίθεσης με τον αγώνα για επιβολή εργατικών και λαϊκών κατακτήσεων. Αυτή την αναγκαιότητα δεν μπορούν για μια σειρά πολιτικούς, προγραμματικούς και οργανωτικούς λόγους να υπηρετήσουν σήμερα οι ηγεσίες και η πολιτική τόσο των μεταρρυθμιστικών όσο και των σεχταριστικών κομμάτων και ρευμάτων. Αυτή η συμμαχία μπορεί να προωθηθεί «από τα κάτω», από τις ανάγκες του κινήματος, αλλά σε συνδυασμό με την ανεξάρτητη δράση και την αλλαγή πολιτικής των δυνάμεων επαναστατικής αναφοράς που θα επιδράσουν καταλυτικά στην πολιτική τόσο των ρεφορμιστικών όσο και των σεχταριστικών δυνάμεων. Αυτή η κατεύθυνση από τη μια πλευρά υπογραμμίζει την αυτοτέλεια και την ενδυνάμωση της ανατρεπτικής και ενωτικής Αριστεράς σε σχέση με τα μαχόμενα ρεύματα του μεταρρυθμισμού και του αριστερισμού και από την άλλη ενισχύει τη διαρκή μετωπική πολιτική και με τα δυο ρεύματα.
39. Οι υπαρκτές πολιτικές διαφορές και η σημερινή κατάσταση κατακερματισμού των αγωνιστικών ρευμάτων και της μαχόμενης Αριστεράς δεν πρέπει να μας απογοητεύει και να μας οδηγεί είτε στο συμβιβασμό είτε στην κομματική περιχαράκωση. Αντίθετα, η ζωή και ο αγώνας γεννούν πάντα ανάγκες, απαιτήσεις και δυνατότητες. Πολλά μπορούν να γίνουν από σήμερα στην κατεύθυνση οικοδόμησης ενός ενιαίου αγωνιστικού μετώπου και μια αριστερής ριζοσπαστικής συμμαχίας. Με βάση τα παραπάνω, στο έδαφος των σημερινών συσχετισμών και παρά τις υπαρκτές διαφορές, είναι απαραίτητο και μπορούν να πραγματοποιηθούν με πολλές μορφές τακτικές συνεργασίες της αντικαπιταλιστικής, ριζοσπαστικής και της μαχόμενης μεταρρυθμιστικής Αριστεράς σε διάφορα κοινωνικά και πολιτικά επίπεδα, για την ανάπτυξη του μαζικού κινήματος και την αλλαγή των συσχετισμών προς τα αριστερά. Πρώτα από όλα στο μαζικό κίνημα, ιδιαίτερα στο εργατικό συνδικαλιστικό, στη νεολαία και στο φοιτητικό κίνημα, για την ανάπτυξη μιας συνεχούς, σχεδιασμένης και συμφωνημένης κοινής πάλης, με ανοιχτό πνεύμα και ορίζοντες για να συγκεντρώνονται δυνάμεις, να αναπτύσσονται αγώνες και να δυναμώνει η συλλογική οργάνωση. Δεύτερο, σε διάφορα πολιτικοκοινωνικά μέτωπα πάλης (αντιπολεμικό, εθνικοποιήσεις, φεμινιστικό, περιβάλλον, αντιρατσιστικό-αντιφασιστικό κ.λπ.), όπου μπορούν να προωθούνται πολιτικές συμμαχίες σε κινήσεις με κοινωνικό χαρακτήρα και με συνάντηση με ευρύτερα ρεύματα, όπως δείχνει και η εμπειρία, που μπορεί να δώσει μεγάλα αποτελέσματα και να συγκρουστεί με την αστική πολιτική προβάλλοντας τις ιδιαίτερες διεκδικήσεις αυτών των μετώπων/κινημάτων. Τρίτο, σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο και στις αντίστοιχες εκλογές, όπου ανάλογα με το επίπεδο και τις ιδιαιτερότητες μπορούν να συγκεντρώνονται δυνάμεις αγώνα «από τα κάτω» και να σπάνε τα απαράδεκτα εκλογικά όρια «από τα πάνω» με σχήματα πολιτικής συνεργασίας και αποφασιστικό ρόλο της βάσης.
40. Το εγχείρημά μας έχει σαν κύριο προσανατολισμό το μαζικό κίνημα των εργαζομένων, αλλά δεν υποτιμά, αντίθετα επιδιώκει την παρέμβαση και τη συμμετοχή στις εκλογικές  μάχες, ακριβώς για να ενισχυθεί το μαζικό κίνημα και η πολιτική προοπτική του. Όλοι και όλες κατανοούμε ότι σε αυτό το πεδίο υπάρχουν διαφορετικές πολιτικές και οργανωτικές απαιτήσεις. Ωστόσο, και σε αυτό το απαιτητικό πεδίο χρειάζεται και μπορεί να προωθείται μια πολιτική συνεργασιών. Σε ολόκληρη τη σημερινή περίοδο, η ενωτική και ανατρεπτική Αριστερά ανάλογα με την κάθε φορά συγκυρία οφείλει να επιδιώκει εκλογικές συνεργασίες με ιδιαίτερες πολιτικές – εκλογικές προτάσεις που επιτρέπουν την προώθηση των θέσεών της, λαμβάνοντας υπόψη τις θέσεις και τη φυσιογνωμία των άλλων δυνάμεων της μαχόμενης Αριστεράς, στη βάση μιας δημοκρατικής και πλουραλιστικής λειτουργίας και εκπροσώπησης των εκλογικών σχημάτων και με συνδιαμόρφωση του εκλογικού προγράμματος.

Ε. Η στρατηγική, το όραμα και η φυσιογνωμία μας

41. Αναζητούμε ένα στρατηγικό πρόγραμμα, αντίστοιχο με τη νέα εποχή  που ανατέλλει. Η προβολή μιας νέας κοινωνίας από το μέλλον αποτελεί ζωτική προϋπόθεση για να αναγεννηθούν τα σημερινά κινήματα και η Αριστερά. Το όραμα της σοσιαλιστικής και κομμουνιστικής κοινωνίας δεν είναι ένα ρομαντικό απομεινάρι από κάποιο παρελθόν που πέθανε οριστικά, όπως υποστηρίζουν οι απολογητές του καπιταλισμού. Αντίθετα, έρχεται από το παρόν, πηγάζει από τη βαθύτερη δομική κρίση και τις αντιθέσεις του καπιταλιστικού συστήματος που δεν έχει να προσφέρει καμία λύση στα βαθιά προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα λαϊκά στρώματα. Και ταυτόχρονα, πηγάζει από τις δυνατότητες που γεννά η επιστημονική, τεχνολογική και πολιτιστική ανάπτυξη που δημιουργεί η ανθρώπινη εργασία και η κοινωνία, παρά την υποταγή και διαστροφή τους από το κεφάλαιο. Τη στιγμή που η πρόοδος της επιστήμης και της τεχνολογίας θα μπορούσε να αξιοποιηθεί για να ζουν όλοι οι άνθρωποι του πλανήτη σε συνθήκες ευημερίας, χρησιμοποιείται εναντίον τους και αυξάνει τις ανισότητες. Αυτές οι συνθήκες γεννούν και το δυνητικό «νεκροθάφτη» του συστήματος, μια απαιτητική εργατική τάξη και ανήσυχα ριζοσπαστικά κινήματα σε όλο τον πλανήτη. Αυτή η προοπτική αποτελεί τον εφιάλτη για το κεφάλαιο και τη βαθύτερη αιτία για το γεγονός ότι ο πιο χαρακτηριστικός εκπρόσωπός του, ο αρχι-τρομοκράτης του πλανήτη Τραμπ, επικαλείται διαρκώς το «φάντασμα του κομμουνισμού» στη μητρόπολη του καπιταλισμού.
42. Εμπνεόμαστε από τις επαναστάσεις του 20^ου αιώνα και από τα ριζοσπαστικά κινήματα του 21^ου αιώνα. Αντιμετωπίζουμε κριτικά αυτά τα εγχειρήματα, επιδιώκουμε μια πλατιά και ουσιαστική συζήτηση σχετικά με τα αίτια που καθόρισαν τα όριά τους και αναζητούμε τους επαναστατικούς δρόμους του μέλλοντος για τη σοσιαλιστική και κομμουνιστική προοπτική, με βάση τη διεκδίκηση της εργατικής εξουσίας και της εργατικής δημοκρατίας. Είμαστε με την κοινωνική επανάσταση όχι από ιδεολογική εμμονή, αλλά από την ιστορική γνώση ότι καμία άρχουσα τάξη δεν παρέδωσε οικειοθελώς τα κλειδιά των προνομίων της αυτο-μεταρρυθμιζόμενη και σεβόμενη τις δημοκρατικά εκφρασμένες αποφάσεις και επιδιώξεις της κοινωνικής πλειοψηφίας. Πιστεύουμε ότι η μαζική πάλη για κοινωνικές μεταρρυθμίσεις/κατακτήσεις είναι απαραίτητη για να ανοίξει ο επαναστατικός δρόμος και το αντίστροφο: η επαναστατική προοπτική είναι κρίσιμος παράγοντας για να αναγεννηθεί ένα μαζικό εργατικό και λαϊκό κίνημα κατακτήσεων. Η ιστορική εμπειρία έδειξε με εμφατικό τρόπο ότι τα ρεφορμιστικά ρεύματα, ιδιαίτερα στην εποχή μας, δεν μπορούν να προωθήσουν και να υλοποιήσουν τις εργατικές, λαϊκές και δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις που υπόσχονται. Αντίθετα, τα επαναστατικά ρεύματα, υπερβαίνοντας την «παιδική ασθένειά» τους, τον αριστερισμό, μπορούν και πρέπει να μπουν μπροστά σε αυτόν τον αγώνα που απαιτεί  τεράστια συγκέντρωση και συνειδητό μέτωπο δυνάμεων, σκληρές συγκρούσεις με την αστική τάξη, το κράτος, την εργοδοσία και τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς.
43. Κατανοούμε την επανάσταση ως διαδικασία που καθορίζεται από την κίνηση και την αυτενέργεια των μαζών, που αμφισβητεί στην πράξη τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, την οικονομία της αγοράς και το αστικό κράτος, συγκροτώντας εναλλακτικά όργανα λαϊκής – εργατικής αντι-εξουσίας. Που ανοίγει τον δρόμο για την πιο πλατιά δημοκρατία της εργατικής τάξης και των «από κάτω», για την ανατροπή της εκμετάλλευσης, της πατριαρχίας και της έμφυλης ανισοτιμίας, κάθε είδους ρατσισμού και εθνικισμού. Που βάζει τέλος στην καταστροφή του περιβάλλοντος στο όνομα της ανάπτυξης. Γνωρίζουμε ότι αυτός ο δρόμος θα είναι πολύμορφος, με καμπές και άλματα, με στόχο την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας από την εργατική τάξη και τους συμμάχους της, με θεμέλιο την εργατική δημοκρατία. Με κοινωνικό παραγωγικό σχέδιο, με άμεση συμμετοχή των εργαζόμενων στη λήψη αποφάσεων, με κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής. Γνωρίζουμε ότι απαιτείται σοβαρός θεωρητικός διάλογος για έννοιες όπως η επαναστατική κατάσταση και κρίση, η δυαδική εξουσία και η σχέση τους με τις αριστερές, εργατικές και αντικαπιταλιστικές κυβερνήσεις, η μετεπαναστατική μετάβαση στην εργατική δημοκρατία, στο σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό. Θέλουμε να συνομιλήσουμε για όλα αυτά και να βοηθήσουμε στη συγκέντρωση ρευμάτων που αναζητούν στην ίδια κατεύθυνση συζητώντας δημιουργικά.
44. Στη βάση όλων των παραπάνω, το εγχείρημά μας έχει εργατικό και λαϊκό προσανατολισμό, φεμινιστική οπτική, δημοκρατικές αρχές και πρακτικές, συντροφικό πολιτισμό, ισοτιμία μεταξύ των συλλογικοτήτων, των οργανωμένων και ανένταχτων μελών του. Απέναντι σε ένα κοινωνικό σύστημα που βυθίζεται σε ιστορική παρακμή επιχειρούμε να πιάσουμε το νήμα από το κίνημα κατά της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης και να το επεκτείνουμε στο μέλλον: Ένας άλλος κόσμος, χωρίς εκμετάλλευση, είναι εφικτός – Θα είναι ειρηνικός, σοσιαλιστικός και κομμουνιστικός.

*****

Διαβάστε επίσης:Βουλευτής της ΝΔ προτρέπει όποιον δεν έχει 10 ευρώ τη μέρα για βενζίνη να πάρει ΜΜΜ - The Press Project - Ειδήσεις, Αναλύσεις, Ραδιόφωνο, Τηλεόραση

Η προγραμματική μας πρόταση, στο σύνολό της, τίθεται σε δημόσιο διάλογο για συνδιαμόρφωση στις διαδικασίες τής υπό ίδρυση Πολιτικής Κίνησης, με κατάληξη στην ιδρυτική  πανελλαδική διαδικασία. Για περαιτέρω λεπτομερή επεξεργασία θα απαιτηθούν διαδικασίες με την εμπλοκή της βάσης, με ομάδες εργασίας και άλλες μορφές μετά την ίδρυση της. Πάνω από όλα, όμως, γνωρίζουμε ότι ένα αριστερό μεταβατικό πρόγραμμα πάλης αναπτύσσεται, αλλάζει και διαμορφώνεται, τελικά, ως ιστορική πράξη του ίδιου του μαζικού κινήματος των εργαζομένων, μέσα από έναν ουσιαστικό και ευρύτερο διάλογο, στο παλλόμενο έδαφος των εργατικών και λαϊκών αγώνων. Κάθε αριστερό, σοσιαλιστικό και κομμουνιστικό πρόγραμμα, εκεί δοκιμάζεται, τροποποιείται και τελικά «εγκρίνεται» ή όχι.