Άλκης Σιούλας
Νέα καταγγελία του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών (ΣΜΤ) φέρνει στο προσκήνιο τις εργασιακές συνθήκες που επικρατούν στην ΕΥΔΑΠ, αλλά και στις άλλες πρώην ΔΕΚΟ, αυτή τη φορά με αφορμή τις απολύσεις δύο πολιτικών μηχανικών που εργάζονταν στα γραφεία της εταιρείας στα Ιλίσια, στη Γενική Διεύθυνση Αποχέτευσης, μέσω της εργολαβικής εταιρείας MECCANICA ΕΠΕ.
Οι δύο εργαζόμενοι απασχολούνταν επί σειρά ετών, για περισσότερα από τρία και τέσσερα χρόνια αντίστοιχα, σε συνθήκες εργασιακής ομηρίας. Αφενός ενώ κάλυπταν πάγιες ανάγκες του οργανισμού, οι συμβάσεις τους ήταν ορισμένου χρόνου διάρκειας μόλις ενός, δύο ή τριών μηνών, με πολύ χαμηλούς μισθούς αφετέρου ενώ η θέση τους και το αντικείμενο της εργασίας τους, ήταν εξ ολοκλήρου στην ΕΥΔΑΠ, η σύμβασή τους και η μισθοδοσία τους ήταν στην MECCANICA. Παρά τη μακρόχρονη και διαρκή παρουσία τους, ενημερώθηκαν μόλις πέντε ημέρες πριν από τη λήξη των συμβάσεών τους ότι αυτές δεν θα ανανεωθούν πάλι. Η MECCANICA την ίδια περίοδο πραγματοποίησε δύο νέες προσλήψεις, με ακόμη χαμηλότερες αποδοχές στην θέση των απολυμένων, καθώς και αρνείται να καταβάλει τις αποζημιώσεις που δικαιούνται οι δύο εργαζόμενοι με βάση τον χρόνο εργασίας τους.
Το Σωματείο απάντησε άμεσα στις αντεργατικές πρακτικές της MECCANICA και ΕΥΔΑΠ, οργανώνοντας από κοινού με εργαζόμενους της ΕΥΔΑΠ, παράσταση διαμαρτυρίας και περιοδεία στο κεντρικό κτήριο όπου και εργάζονταν οι δύο συνάδελφοι και κατήγγειλε στην επιθεώρηση εργασίας την μη καταβολή των αποζημιώσεων απόλυσης.
Η υπόθεση αναδεικνύει ένα ευρύτερο ζήτημα: την επέκταση της εργολαβικής απασχόλησης σε κρίσιμες δημόσιες υπηρεσίες. Εργαζόμενοι που καλύπτουν πάγιες ανάγκες εμφανίζονται να παραμένουν για χρόνια σε καθεστώς διαδοχικών συμβάσεων και ανασφάλειας, ενώ η σχέση τους με τον πραγματικό χώρο εργασίας περνά μέσα από ενδιάμεσες εργολαβικές εταιρείες.
Οι πολιτικές των κυβερνησεων και ΕΕ, που ιδιωτικοποιούν τα κοινωνικά αγαθά και που θεσπίζουν και επεκτείνουν το άθλιο καθεστώς ενοικίασης εργαζόμενων, ακόμη και σε κρίσιμους για το κοινό τομείς όπως το νερό και τα δίκτυα διαχείρισης του, δεν αφορούν μόνο τους εργαζόμενους στις εταιρείες αυτές, εργολαβικούς και μόνιμους, αλλά χρειάζεται να μπουν στο στόχαστρο του ευρύτερου εργατικού λαϊκού κινήματος ώστε να ανατραπούν, από την σκοπιά της μόνιμης και σταθερής εργασίας και της ελεύθερης πρόσβασης όλων μας στα δημόσια αγαθά.