Με μια συγκινητική ανάρτηση στα social media ο Κωστής Κατσανέβας
Θα έμπαινα στο δωμάτιο και δεν θα μπορούσα να συγκρατήσω το χαμόγελό μου, μόνο και μόνο για να σε δω. Κι εσύ θα μου έλεγες: «Γεια σου, όμορφε, τι καλό μαγειρεύεις;» Κι εγώ θα ερχόμουν προς το μέρος σου τραγουδώντας κι εσύ θα συνέχιζες μαζί μου… «Τι λες, δεν μαγειρεύεις κάτι και για μένα;». Θα μιλούσαμε για ώρες. Θα χανόμουν μέσα στις ιστορίες σου. «Πώς γίνεται ένας άνθρωπος να έχει περάσει όλα αυτά;», θα σκεφτόμουν. Θα έπιανα την κιθάρα μου και θα σου τραγουδούσα ένα τραγούδι που είχα μάθει ειδικά για σένα… «Οι άγριοι άντρες λένε πως μόνο οι ανόητοι βιάζονται να ερωτευτούν…». Θα έφευγα γεμάτος ενέργεια, έτοιμος να αντιμετωπίσω αυτόν τον κόσμο, γιατί εσύ το είχες κάνει. Βλέπεις, ήθελα να σου μοιάσω. Ήθελα να είμαι κι εγώ ένας άνθρωπος που θα μπορούσε να αλλάξει τον κόσμο. Θαύμαζα το πνεύμα σου, την ικανότητά σου να κατευθύνεις μια συζήτηση, τη γοητεία σου. Είχες δύναμη. Ήσουν ψηλή. Το πνεύμα σου γέμιζε κάθε χώρο, κυριαρχούσε σε κάθε δωμάτιο. Ήσουν ζεστή, καλή και γεμάτη αγάπη. Τώρα όλοι μιλούν για σένα σαν να σε γνώριζαν. Δεν σε γνώριζαν. Δεν μπήκαν ποτέ σε εκείνο το δωμάτιο. Δεν μοιράστηκαν τις ιστορίες μας. Δεν τραγούδησαν τα τραγούδια μας. Ήσουν η Γιαγιά μου. Κι εγώ ακόμα περπατάω προς το μέρος σου, με εκείνο το χαζό χαμόγελο στο πρόσωπό μου, τραγουδώντας κάποιο τραγούδι του Hank Williams, περιμένοντας να μου τραγουδήσεις κι εσύ πίσω…
Ολόκληρη η ανάρτηση:
