Η προεκλογική περίοδος έχει ξεκινήσει και όλοι περιμένουν να δουν αν θα είναι μακρά ή θα υπάρξει απρόοπτη προσφυγή στις κάλπες νωρίτερα του 2027.
Από την μία υπάρχει η «μάχη» του κόμματος Αλέξη Τσίπρα με το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη, από την άλλη η «μάχη» των λεγόμενων «μικρών δεξιών κομμάτων» -με την εμφάνιση Κασιδιάρη και την αναμονή για το αν θα ανακοινώσει κόμμα ο Αντώνης Σαμαράς να ταράσσει τα νερά- και τέλος η «μονομαχία» μικρών αριστερών κομμάτων για το ποιο από αυτά θα μπει στην Βουλή.
Κάποια κόμματα, όπως σημειώνεται σε πολιτικά «πηγαδάκια», δείχνουν να έχουν χαλαρώσει τις προϋποθέσεις, προκειμένου να φέρουν στις τάξεις τους βουλευτές που θα βοηθήσουν με τις ψήφους που θα «κουβαλήσουν» μαζί τους την όποια παράταξη. Αυτό σημαίνει πως δεν δίνεται προτεραιότητα στο πολιτικό παρελθόν ενός ατόμου, αλλά στην δημοτικότητά του.
Πέραν τούτου, θα παρατηρηθεί, ενδεχομένως, διφορούμενη ρητορική, καθώς, για παράδειγμα κεντροαριστερά κόμματα δεν θα διστάσουν να τονίσουν τον πατριωτικό τους λόγο, την ώρα που η δεξιά πολιτική ορολογία έχει κερδίσει αρκετό έδαφος τον τελευταίο καιρό.
Στην κυβέρνηση θα υπάρχει η δεξιά πτέρυγα που θα αντιμετωπίζει τους αντιπάλους εκ δεξιών και η κεντρώα που θα αλιεύει ψήφους από το Κέντρο και την Κεντροαριστερά.