Οι πρόσφατες στρατιωτικές και στρατηγικές κινήσεις της Ελλάδας καταδεικνύουν κάτι περισσότερο από την απλή ενίσχυση της υπάρχουσας αμυντικής γραμμής της στο Αιγαίο. Η Αθήνα ουσιαστικά επεκτείνει την επιχειρησιακή της περιοχή (φωτογραφία, επάνω, από Eurokinissi).
«Εργα όπως η ηλεκτρική σύνδεση Κρήτης – Κύπρου δεν θεωρούνται απλώς ως οικονομικές επενδύσεις αλλά και στοιχεία στρατηγικής ανθεκτικότητας»
«Η συμφωνία αεροπορικής και πυραυλικής άμυνας που υπογράφηκε με το Ισραήλ αποτελεί σημαντικό μέρος της νέας αρχιτεκτονικής ασφαλείας της Ελλάδας»
«Η σταθερότητα από την οποία εξαρτάται ο τουρισμός δεν είναι απολύτως συμβατή με τη φύση του αυξανόμενου στρατιωτικού ανταγωνισμού»
Πώς λοιπόν μπορεί η Αθήνα να καλύψει αυτό το κενό; Η ορθολογική επιλογή της Ελλάδας δεν μπορεί να είναι να εμπλακεί σε ανταγωνισμό με την Τουρκία στην ίδια κλίμακα σε κάθε τομέα.
Προκύπτει μια πιο ρεαλιστική επιλογή: η προσπάθεια περιορισμού του περιθωρίου ελιγμών της Τουρκίας συνδυάζοντας την τεχνολογική υπεροχή, την υποστήριξη των συμμαχιών, το γεωγραφικό πλεονέκτημα και τις αρχικές τακτικές επιτυχίες.
Ωστόσο, υπάρχει μια κρίσιμη προϋπόθεση για τη βιωσιμότητά της: η εθνική ισχύς της Ελλάδας πρέπει να είναι σε θέση να επωμιστεί το κόστος αυτής της στρατηγικής.
Η επέκταση της επιχειρησιακής περιοχής είναι εύκολη. Ο έλεγχός της είναι πιο δύσκολος. Ακόμα πιο δύσκολη από τον έλεγχό της είναι η διατήρησή της για χρόνια.
Η στρατηγική εξίσωση που αντιμετωπίζει η Ελλάδα εδώ φέρνει σε σύγκρουση δύο διαφορετικές δυνατότητες.
Από τη μία πλευρά, υπάρχει μια αρχιτεκτονική ασφαλείας ενισχυμένη από την ισραηλινή τεχνολογία, τη γαλλική αμυντική συνεργασία, την πολιτική υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Ενωσης και την επέκταση των ενεργειακών υποδομών στην Ανατολική Μεσόγειο.
Από την άλλη πλευρά, υπάρχει περιορισμένο ανθρώπινο δυναμικό, το υψηλό κόστος της νησιωτικής γεωγραφίας, περιορισμένοι οικονομικοί πόροι και η ανάγκη για τουρισμό.
Νέα σημεία κρίσης
Επομένως, η επέκταση της επιχειρησιακής περιοχής της Ελλάδας δεν είναι μια εξέλιξη που μπορεί να αγνοηθεί από την Τουρκία.
Η επέκταση της περιοχής αναδεικνύει νέα σημεία κρίσης. Μπορεί να δώσει στην Αθήνα την ευκαιρία να μετατρέψει τα τακτικά οφέλη σε πολιτικά οφέλη.
Ωστόσο, η ίδια στρατηγική θα δοκιμάσει και την ίδια την ικανότητα της Ελλάδας.
Το πραγματικό ερώτημα θα είναι: Μπορεί η Αθήνα να εξασφαλίσει επαρκή αποτροπή στη γεωγραφική επέκταση με τη νέα στρατιωτική αρχιτεκτονική της;
Το πιο σημαντικό, θα είναι σε θέση να αντέξει το οικονομικό, δημογραφικό και πολιτικό κόστος αυτής της αποτροπής για τα επόμενα χρόνια;
Το πραγματικό όριο του ανταγωνισμού με την Τουρκία μπορεί να κριθεί ακριβώς εδώ.
Ο καθοριστικός παράγοντας δεν θα είναι μόνο το πόσα όπλα θα αποκτήσει η Ελλάδα, αλλά και με πόσους ανθρώπους μπορεί να χρησιμοποιήσει αυτά τα όπλα, με ποιους οικονομικούς πόρους και για πόσο καιρό.