Μέχρι 70 ώρες τη βδομάδα δούλευαν Μαροκινοί μετανάστες στους πορτοκαλεώνες μεγαλοκτηματιών στη Σικελία και «αμείβονταν» με 1 ευρώ για κάθε κασόνι που γέμιζαν. Σαν να μη φτάνουν τα εξαντλητικά ωράρια και τα εξοργιστικά μεροκάματα, τα αφεντικά εκβίαζαν τους εργάτες για να παρακρατούν και μέρος των μισθών ως «νοίκι», προκειμένου να μην κοιμούνται στο χώμα – αλλά σε ετοιμόρροπα δώματα, χωρίς νερό και ρεύμα… Αυτή είναι η άλλη όψη της αντιδραστικής πολιτικής ΕΕ – κυβερνήσεων στο Μεταναστευτικό – Προσφυγικό. Οσους δεν τους πνίγουν στις θάλασσες και δεν τους καταστέλλουν στα σύνορα, τους φοράνε σιδερένιες μπάλες και τους κάνουν σύγχρονους σκλάβους, για ακόμα μεγαλύτερα κέρδη και για να σέρνουν προς τα κάτω συνολικά τους μισθούς και τα δικαιώματα. Το παραλήρημα της Μελόνι και των άλλων ηγετών της ΕΕ απέναντι στους μετανάστες ακούγεται σαν κελάηδισμα στα αυτιά του κεφαλαίου, που κρατάει την κάνουλα των μεταναστευτικών ροών και την ανοιγοκλείνει ανάλογα με τα συμφέροντά του: Αλλοι σβήνουν στον πάτο της θάλασσας κι άλλοι αργοπεθαίνουν στα κάτεργα της εργοδοσίας.