«Το πρόσημο της πολιτικής» είναι το πρώτο από τα τρία βίντεο που ετοιμάστηκαν από μια ομάδα εθελοντών/τριών της ΕΛΑΣ. Μια πρωτοβουλία με χαρακτηριστικά handmade που σχεδιάστηκε και αναπτύχθηκε υπό την επιστημονική επιμέλεια και τον δημιουργικό συντονισμό της Φανής Κουντούρη, Aναπλ. Καθ. Πολιτικής Επιστήμης και Επικοινωνίας.
«Γεννήθηκα και μεγάλωσα στους Αμπελόκηπους, στην οδό Φθιώτιδος αριθμός 41, κοντά στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας και στο γήπεδο του Παναθηναϊκού. Γεννήθηκα στις 28 του Ιούλη το 1974. Η μεταπολίτευση έγινε 24 Ιούλη. Υπήρχε το πνεύμα του ενθουσιασμού για την πτώση της χούντας.
Μεγάλωσα σε ένα σπίτι που ήταν έντονη πολιτική συζήτηση. Ο πατέρας μου, ήταν ΠΑΣΟΚ, τα αδέλφια μου, ήταν στην ΚΝΕ. Ακολούθησα το δικό μου δρόμο.
Η ενασχόλησή μου με τα κοινά και με την πολιτική έχει ένα στοιχείο ρομαντισμού, διεκδίκησης του ονείρου. Αυτό το συναρπαστικό ότι μπορεί κάποιοι άνθρωποι να αλλάζουν τον κόσμο, ότι μπορεί μέσα από τη δράση μας να κάνουμε τον κόσμο καλύτερο. Νομίζω ότι σήμερα η πολιτική είναι μια αρνητικά φορτισμένη έννοια. Είναι ταυτισμένη με την αδυναμία να αλλάξει η ζωή μας.
Υπάρχει απογοήτευση. Υπάρχουν πολλές στιγμές που πιστεύεις ότι είναι πολύ δύσκολο όλο αυτό. Υπάρχουν πολλές στιγμές που απογοητεύεσαι διότι χάνεις τις μάχες που δίνεις. Αλλά πιστεύω στη διάκριση της Αριστεράς με την Δεξιά.
Πιστεύω στη διαφορά των ιδεολογιών. Και πιστεύω και στην πολιτική, με την έννοια ότι η πολιτική είναι αυτό που οι άνθρωποι παράγουν για να ορίσουν τις ζωές τους και άρα καθορίζει τις ζωές τους.
Από το πρόσημο που έχει η πολιτική. Μπορεί να αλλάξει τις ζωές των ανθρώπων. Και ο αγώνας συνεχίζεται από όλους μας».
Δεν αποτελεί μια συμβατική πολιτική καμπάνια
Η παρουσίαση αυτή, όπως επισημαίνει η ΕΛΑΣ, δεν αποτελεί μια συμβατική πολιτική καμπάνια. Εγκαινιάζει μία μορφή κινηματογραφικής πολιτικής αφήγησης η οποία δεν οργανώνεται πρωτίστως γύρω από την εκλογική αντιπαράθεση και την άμεση πειθώ, αλλά γύρω από μια εξελικτική διαδρομή: από το πρόσωπο στην κοινωνία και από εκεί στη συλλογικότητα. Από το βίωμα στην ελπίδα και από την ελπίδα στην ευθύνη.
Σε μια περίοδο κατά την οποία η πολιτική επικοινωνία κυριαρχείται συχνά από την ταχύτητα, τα συνθήματα, την τηλεοπτική αντιπαράθεση και τον αδιάκοπο ρυθμό των κοινωνικών δικτύων, η συγκεκριμένη παραγωγή μιας ομάδας εθελοντών/τριών δοκιμάζει μια διαφορετική αφηγηματική γλώσσα. Αξιοποιεί κινηματογραφικές τεχνικές, στοιχεία ντοκιμαντερίστικης παρατήρησης και προσωπική προφορική αφήγηση, δίνοντας χώρο στη μνήμη, στη στοχαστικότητα, στην αυτοκριτική και στην ανθρώπινη εμπειρία.
«Η ελπίδα της ανατροπής»
Το δεύτερο επεισόδιο μεταφέρει το βλέμμα στη νέα γενιά. Νέοι άνθρωποι μιλούν για την εργασία, τη στέγη, την αβεβαιότητα, τις προσδοκίες και τα σχέδια ζωής που συχνά αναβάλλονται. Μέσα από τις δικές τους φωνές, η ελπίδα αποκτά συγκεκριμένο κοινωνικό περιεχόμενο: συνδέεται με τη δυνατότητα να σχεδιάζει κανείς το μέλλον του, να δημιουργεί και να αισθάνεται ότι μπορεί να συμμετέχει στη διαμόρφωση της κοινωνίας στην οποία ζει.
«Η ώρα της ευθύνης»
Στο τρίτο επεισόδιο, η ατομική και κοινωνική διαδρομή συναντά τη συλλογική πολιτική πράξη. Η αφήγηση κορυφώνεται στη δημιουργία της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης. Άνθρωποι διαφορετικών ηλικιών και διαδρομών μιλούν για το στοίχημα της συμμετοχής στα κοινά, για την ευθύνη και για την ανάγκη μιας νέας πολιτικής και κοινωνικής αρχής. Ο νέος φορέας προσεγγίζεται μέσα από τους ανθρώπους που συμμετέχουν σε αυτόν και όχι μόνο μέσα από την οργανωτική του συγκρότηση.