Αποδόσεις που αγγίζουν το 80% καταγράφουν οι μετοχές του χρηματιστηρίου στο α’ εξάμηνο του 2026, με τον γενικό δείκτη να «ακμάζει» για 6η διαδοχική χρονιά (+15%). Στην 1η δεκαπεντάδα των κερδοφόρων επιχειρήσεων κυριαρχούν ενεργειακοί, φαρμακευτικοί και κατασκευαστικοί όμιλοι, όπως και μονοπώλια που επενδύουν στην πολεμική βιομηχανία.
Τα κέρδη πάνε πρίμα, μαζί με τις προσδοκίες της εργοδοσίας ότι η πολεμική εποχή του καπιταλισμού φέρνει νέες ευκαιρίες. Οι κατασκευαστικές για παράδειγμα υλοποιούν ήδη συμβόλαια για το χτίσιμο στρατιωτικών ή διττών υποδομών, ενώ οι ενεργειακοί όμιλοι σέρνουν τον χορό των ανταγωνισμών που ανεμίζουν τη σημαία του πολέμου.
Στους χώρους δουλειάς οργιάζει η ωμή και συγκαλυμμένη προπαγάνδα ότι τώρα είναι η ώρα της μεγαλύτερης δυνατής στράτευσης με τα σχέδια της εργοδοσίας, συνολικά του κεφαλαίου, «για να πάρουν όλοι» μερτικό από τις ευκαιρίες που ανοίγονται μπροστά, με την προϋπόθεση ότι θα υπάρχει σταθερότητα. «Βάλτε πλάτη», «τα κεφάλια μέσα»…
Κάπως έτσι, τα «θέλω» του κεφαλαίου γίνονται εκλογικό σύνθημα όλων των αστικών κομμάτων και καταλύτης αναμόρφωσης του πολιτικού συστήματος, την ώρα που η αντιλαϊκή επίθεση κλιμακώνεται και βαθαίνει η εκμετάλλευση, που είναι άχαστη συνταγή επιτυχίας για το κεφάλαιο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο όμιλος ΟΤΕ, που το πρώτο τρίμηνο του 2026 κατέγραψε κέρδη 153 εκατ. ευρώ.
Για να το …γιορτάσει, η εργοδοσία προσφέρει στους εργαζόμενους 5 διαφορετικά προγράμματα διευθέτησης του χρόνου εργασίας, κάνοντας χρήση του αντεργατικού οπλοστασίου κυβέρνησης και συστημικής αντιπολίτευσης. Στόχος είναι η αύξηση της παραγωγικότητας, δηλαδή η ένταση της εκμετάλλευσης για ακόμα μεγαλύτερα κέρδη, την ώρα που ο όμιλος επενδύει πάνω από 3 δισ. ευρώ για την ανάπτυξη των δικτύων του.
Για άλλη μια φορά, μέσα από τον κουρνιαχτό της αντιπαράθεσης ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Τσίπρα και των άλλων για το ποιος μπορεί καλύτερα να «τρέξει» το κοινό αντιλαϊκό τους πρόγραμμα, προβάλλει αυτός που το «γράφει» και είναι η πραγματική κυβέρνηση: Το κεφάλαιο.
Τα υλικά δεν είναι προϊόν έμπνευσης ή φαντασίας. Είναι οι αδυσώπητοι νόμοι του καπιταλισμού που ορίζουν το πρόγραμμα όλων των κομμάτων και οι ανάγκες των καπιταλιστών μέσα σ’ αυτούς. Είναι οι νομοτέλειες της καπιταλιστικής ανάπτυξης, οι ανταγωνισμοί και οι αντιθέσεις, η ανισομετρία και η αναρχία της παραγωγής για το κέρδος. Είναι ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος ως στοιχείο της καπιταλιστικής οικονομίας και όχι ως προσωρινή διακοπή κάποιας «ειρηνικής» κανονικότητας.
Είναι όλα αυτά που στη σημερινή πολεμική εποχή μεγαλώνουν τις ρωγμές στις συμμαχίες και μαζί την ανησυχία για το πώς θα διαχειριστούν καλύτερα τη λαϊκή δυσαρέσκεια που δυναμώνει στο έδαφος της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και της μη αναστρέψιμης αγριότητας που γεννάει ο «τρόπος ύπαρξης» του κεφαλαίου, με περισσότερη εκμετάλλευση και μεγαλύτερη εμπλοκή στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους.
Οσο ισχυροί κι αν θέλουν να δείχνουν, όσο σίγουροι, οι διεργασίες στο πολιτικό σύστημα – όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά όλης της Ευρώπης – είναι στοιχείο που φανερώνει τις αβεβαιότητες για όσα είναι μπροστά και τις δυνατότητες να αμφισβητήσει μαζικά ο λαός στρατηγικές επιλογές του κεφαλαίου, να κλονίσει τη σταθερότητα που τον πνίγει.
Μέσα εδώ γεννιούνται τα πραγματικά διλήμματα: Με όλους αυτούς που σπρώχνουν σε μεγαλύτερο πόλεμο, περισσότερη εκμετάλλευση και κοροϊδεύουν για δικαιοσύνη στον άδικο καπιταλισμό; `Η με το ΚΚΕ, που στην εποχή που κρίνονται τα μεγάλα για τον λαό παλεύει ακριβώς γι’ αυτά, μπαίνει μπροστά για την υπεράσπιση των πραγματικών του συμφερόντων και φωτίζει τον δρόμο της ανατροπής;