Δύο εντελώς άσχετα μεταξύ τους καταστροφικά φαινόμενα, αυτό της τρομακτικής αύξησης του πληθυσμού των λαγουκέφαλων στις ελληνικές θάλασσες και της τρομακτικής αύξησης των δασών από έλατα που ξεραίνονται στη χώρα μας πηγάζουν επί της ουσίας από την ίδια πηγή του κακού.
Και πηγή του κακού είναι η κλιματική κρίση που και οι πιο ξεροκέφαλοι έχουν, πλέον, αντιληφθεί ότι είναι γεγονός με δεδομένη την αύξηση της μέσης θερμοκρασίας και των ακραίων φαινομένων όπως της ξηρασίας και των καταστροφικών πλημμυρών.
Ποιοι άνοιξαν την πόρτα στους λαγοκέφαλους
Ο λαγοκέφαλος ένα ψάρι με ισχυρές σιαγόνες και θανατηφόρες τοξίνες που πλέον γίνεται κάθε καλοκαίρι ολοένα πιο ορατό.
Δύο είναι οι παράγοντες που άνοιξαν την πόρτα της Μεσογείου στους λαγοκέφαλους. Όπως αναφέρει το climatebook ο πρώτος παράγοντας είναι η διαπλάτυνση της Διώρυγας του Σουέζ.
Οι αλμυρές λίμνες Little Bitter Lake και Greater Bitter Lake λειτουργούσαν για χρόνια ως φυσικό οικολογικό «φράγμα», καθώς η υψηλή τους αλατότητα εμπόδιζε τα περισσότερα είδη να επιβιώσουν και να περάσουν.
Μετά τη διαπλάτυνση της δεκαετίας του 1980, η αλατότητα των λιμνών εξισορροπήθηκε με τη θάλασσα, το φράγμα έσπασε και είδη του Ινδικού Ωκεανού άρχισαν να προωθούνται στη Μεσόγειο.
Ο δεύτερος παράγοντας είναι η κλιματική αλλαγή. Η Μεσόγειος ζεσταίνεται και αποκτά χαρακτηριστικά «τροπικότητας», γεγονός που διευκολύνει την εγκατάσταση θερμόφιλων ξενικών ειδών.
Και αυτό δεν αφορά μόνο τους λαγοκέφαλους καθώς στα ελληνικά θαλάσσια οικοσυστήματα έχουν καταγραφεί τουλάχιστον 250 ξενικά είδη βάσει καταγραφής του 2017, με τον κατάλογο να αυξάνεται διαρκώς. Ανάμεσά τους και το λεοντόψαρο και η αγριόσαλπα, τα οποία όμως είναι βρώσιμα.
Γιατί ξεραίνονται τα έλατα
Το μεγάλο πρόβλημα εντοπίζεται κυρίως στην Πελοπόννησο. Τα δάση ελάτων αλλάζουν χρώμα και ξεραίνονται ακόμα και σε περιοχές που δεν έχουν καεί.
Σύμφωνα με τους επιστήμονες, ο κύριος λόγος είναι η παρατεταμένη ξηρασία, που πλέον και εξαιτίας της κλιματικής κρίσης χαρακτηρίζει και το ελληνικό κλίμα.
Ένας άλλος παράγοντας είναι η συνεχής μείωση του χιονιού που στερεί τα δάση από μια βασική πηγή συνεχούς υγρασίας.
Το αποτέλεσμα είναι τα έλατα να εξασθενίζουν από την έλλειψη νερού και να γίνονται ευάλωτα σε έναν ακόμη εχθρό τα σκαθάρια του φλοιού.
Τα έντομα εγκαθίστανται κάτω από τον φλοιό και καταστρέφουν τα αγγεία μεταφοράς νερού και θρεπτικών ουσιών. Όταν ο πληθυσμός τους φτάσει σε επίπεδα επιδημίας, ο έλεγχος γίνεται εξαιρετικά δύσκολος. Το φαινόμενο δεν περιορίζεται στην Ελλάδα καθώς παρόμοιες εξελίξεις καταγράφονται σε χώρες της νότιας και κεντρικής Ευρώπης, όπως η Ισπανία, γεγονός που δείχνει μια ευρύτερη οικολογική μεταβολή.