Ρίχνει και τα τελευταία φύλλα συκής της πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Δένοντας τη χώρα πλήρως στο αμερικανικό άρμα, εγκαταλείποντας ακόμη και τους στοιχειώδεις διπλωματικούς δεσμούς με δυνάμεις όπως η Ρωσία, ή υποβαθμίζοντας τις σχέσεις με τον αραβικό κόσμο προς όφελος της «στρατηγικής» σχέσης με το Ισραήλ, τώρα η Αθήνα εντάσσεται στο κλαμπ των «σκληροπυρηνικών» κατά της Κίνας. Ολα δείχνουν ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη οδηγεί τη χώρα στην εγκατάλειψη παραδοσιακών αρχών της ελληνικής διπλωματίας.
Ο Κ. Μητσοτάκης ουδέποτε υπήρξε θιασώτης της στενής σχέσης με το Πεκίνο. Ωστόσο, δεν τολμούσε να καταστρέψει αυτό που έκτισε σειρά προηγούμενων ελληνικών κυβερνήσεων. Τώρα, υποτασσόμενος στις επιταγές των Βρυξελλών, μεγάλων ευρωπαϊκών πρωτευουσών και των κάθε λογής Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, προβαίνει σε αλλοπρόσαλλους, επικίνδυνους πειραματισμούς.
Δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνει. Ο ίδιος, εξάλλου, φημίζεται για τις … κωλοτούμπες. Μέχρι να ξαναβγεί πρόεδρος των ΗΠΑ ο Τραμπ, ο Κ. Μητσοτάκης ευαγγελιζόταν την «πράσινη ενέργεια» και πρωτοστατούσε κατά της έρευνας – εξόρυξης υδρογονανθράκων. Μάλιστα, πρωτοκλασάτα στελέχη της κυβέρνησής του, όπως ο Νίκος Δένδιας, έλεγαν ότι η Ελλάδα «δεν θα γίνει κόλπος του Μεξικού». Οταν ο Τραμπ, δια της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, επέβαλε το «Drill, baby, drill» – ή «Drill, Kyriakos, drill» – αίφνης ο πρωθυπουργός … «αποφάσισε» ότι η Ελλάδα θα γίνει «ενεργειακό El Dorado».
Πόλεμος δασμών και προστατευτισμός
Η διόλου τυχαία δήλωση του πρωθυπουργού στο podcast του Μακ Μάστερ, έρχεται σε μια περίοδο, κατά την οποία η ΕΕ εξετάζει μέτρα προστατευτισμού απέναντι στην Κίνα. Με το Πεκίνο, βέβαια, να απαντά ότι «εάν η ΕΕ επιμείνει να εισαγάγει μονομερώς νέα εμπορικά μέσα και να υιοθετήσει διακριτικούς περιορισμούς, η Κίνα θα λάβει αποφασιστικά αντίμετρα και αποτελεσματικά μέτρα για τη διασφάλιση των δικών της συμφερόντων», όπως ανέφερε προ εβδομάδων το κινεζικό υπουργείο Εμπορίου σε ανακοίνωσή του.
Λίγο πριν, η «φίλη» του Κυριάκου Μητσοτάκη, επικεφαλής της Κομισιόν, Ούρσουλα φον ντερ Λάϊεν, είχε συγκαλέσει σύσκεψη για τη λήψη μέτρων προκειμένου να αντιμετωπιστεί η αυξανόμενη εμπορική ανισορροπία ΕΕ – Κίνας. Να σημειωθεί πως το εμπορικό έλλειμμα της ΕΕ έναντι της Κίνας διευρύνθηκε στα 360 δισεκατομμύρια ευρώ πέρυσι από 312 δισεκατομμύρια ευρώ το 2024.
Κανονικά της Ευρώπης δεν πρέπει να της φταίει η Κίνα που έχει πάρει κεφάλι παγκοσμίως στο εμπόριο, στις σπάνιες γαίες, τα μέταλλα, και σε σειρά άλλους στρατηγικούς τομείς, αλλά … ο κακός της ο καιρός και οι ηγεσίες της. Τα τεράστια οικονομικά προβλήματα των ευρωπαϊκών οικονομιών οφείλονται στις ολέθριες επιλογές των πολιτικών ηγεσιών και των χρυσοκάνθαρων του ιερατείου των Βρυξελλών, στις ετεροβαρείς συμφωνίες δασμών υπέρ του Τραμπ, το κόψιμο του ομφάλιου ενεργειακού λώρου με τη Ρωσία, τη δραματική διαχρονική καθυστέρηση της Ευρώπης στις νέες τεχνολογίες, στον τομέα των σπάνιων γαιών, κ.λ.π.. Για όλα αυτά δεν τους φταίει η Κίνα, η οποία σε τελική ανάλυση τα συμφέροντά της κοιτάζει.
Εξάλλου, οι νεοφιλελέ ηγεσίες της Ευρώπης πίνουν νερό στο όνομα της «οικονομίας της αγοράς» ως αυτο-ρυθμιστή των πάντων. Τώρα, αίφνης, ανακάλυψαν τα … κακά του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού και ότι απαιτείται «προστατευτισμός»; Δεν τους είδαμε, πάντως, να τολμήσουν να πάρουν τέτοια μέτρα έναντι των ΗΠΑ. Μένει να φανεί τι πραγματικά θα κάνουν με την εξαιρετικά «δύσκολη» περίπτωση της Κίνας.
Με τους «σκληρούς» ο Κ. Μητσοτάκης
Στη «σκληρή γραμμή» έναντι της Κίνας πρωτοστατούν η Γαλλία, η Ιταλία, η Ισπανία, η Ολλανδία και η Λιθουανία. Σε non paper που συνυπέγραψαν, ζητούν από την Κομισιόν «μια σαφώς πιο επιθετική εμπορική πολιτική, ταχύτερη ενεργοποίηση μέτρων, ευρύτερη χρήση δασμών και ποσοστώσεων, νέα εργαλεία για την αντιμετώπιση της παράκαμψης των ευρωπαϊκών μέτρων μέσω τρίτων χωρών και πιο αποφασιστική αντιμετώπιση της κινεζικής υπερπαραγωγής και των αθέμιτων εμπορικών πρακτικών». Με αυτές τις διατυπώσεις, ταυτίστηκε πλήρως ο Κυριάκος Μητσοτάκης, όπως φαίνεται από τη συνέντευξή του στον Μακ Μάστερ.
Ο πρόεδρος της Γαλλίας, Εμμανουέλ Μακρόν, υποστηρίζει μια πιο προστατευτική ευρωπαϊκή βιομηχανική στρατηγική έναντι της Κίνας, με επιβολή δασμών και άλλων εμπορικών μέτρων. Η Ιταλία εμφανίζεται κοντά στη γαλλική προσέγγιση. Ωστόσο, η Γερμανία, προς το παρόν, εξακολουθεί να επιδιώκει τη διατήρηση στενών σχέσεων με την κινεζική αγορά και εμφανίζεται επιφυλακτική απέναντι σε μια πιο συγκρουσιακή ευρωπαϊκή πολιτική.