Για δεκαετίες το Ισραήλ Ταυτόχρονα, η ισραηλινή κυβέρνηση ενέκρινε πρόγραμμα ύψους 334 εκατομμυρίων δολαρίων για την εγκατάσταση χιλιάδων νέων εποίκων στα Υψίπεδα του Γκολάν, περιοχή που καταλήφθηκε το 1967 και προσαρτήθηκε μονομερώς από το Ισραήλ. Η εξέλιξη αυτή ενισχύει την εντύπωση ότι οι προσωρινές ζώνες ασφαλείας συχνά μετατρέπονται σταδιακά σε μόνιμη πραγματικότητα. Ακόμη και η σύγκρουση με το Ιράν εντάσσεται σε αυτή τη λογική. Η κυβέρνηση Νετανιάχου επιχείρησε να εκμεταλλευτεί τη στρατιωτική αναμέτρηση όχι μόνο για να πλήξει το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης αλλά και για να αποδυναμώσει συνολικά τον λεγόμενο «άξονα της αντίστασης» που περιλαμβάνει τη Χεζμπολάχ, τη Χαμάς και άλλες φιλοϊρανικές οργανώσεις. Ο ίδιος ο Νετανιάχου έχει δηλώσει επανειλημμένα ότι στόχος του είναι να «αλλάξει τη Μέση Ανατολή». Από ισραηλινή σκοπιά, η λογική είναι σαφής: η αποδυνάμωση ή ο κατακερματισμός γειτονικών κρατών που θεωρούνται εχθρικά μπορεί να δημιουργήσει ένα ευνοϊκότερο περιβάλλον ασφαλείας για τη χώρα. Το πρόβλημα είναι ότι η ιστορία της περιοχής δείχνει ακριβώς το αντίθετο. Τα αδύναμα κράτη, οι κατεστραμμένες υποδομές και τα κενά εξουσίας σπάνια οδηγούν σε σταθερότητα. Συχνότερα δημιουργούν συνθήκες που ευνοούν την εμφάνιση νέων ένοπλων οργανώσεων και την διαιώνιση των συγκρούσεων. Η πολιτική αυτή αρχίζει όμως να παράγει κόστος και για το ίδιο το Ισραήλ. Παρά τη σταθερή υποστήριξη που εξακολουθεί να παρέχει η κυβέρνηση Τραμπ, οι δημοσκοπήσεις στις ΗΠΑ καταγράφουν αξιοσημείωτη επιδείνωση της εικόνας του Ισραήλ στην αμερικανική κοινή γνώμη. Η δυσαρέσκεια για τον πόλεμο στη Γάζα και η αίσθηση ότι η Ουάσιγκτον παρασύρθηκε σε μια επικίνδυνη αντιπαράθεση με το Ιράν εξαιτίας των επιλογών της κυβέρνησης Νετανιάχου δημιουργούν νέες πολιτικές πιέσεις. Η στήριξη των ΗΠΑ παραμένει προς το παρόν ισχυρή σε κυβερνητικό επίπεδο. Ωστόσο, η ολοένα πιο αρνητική στάση της αμερικανικής κοινής γνώμης θα μπορούσε μελλοντικά να επηρεάσει τις πολιτικές ισορροπίες πάνω στις οποίες στηρίχθηκε επί δεκαετίες η ειδική σχέση των δύο χωρών. Αυτό καθιστά ακόμη πιο κρίσιμο το ερώτημα για το μέλλον του Λιβάνου. Η πίεση που ασκείται στη Βηρυτό να αφοπλίσει τη Χεζμπολάχ, παρά την αδυναμία του λιβανικού κράτους και τις εύθραυστες θρησκευτικές ισορροπίες της χώρας, ενδέχεται να οδηγήσει σε νέα εσωτερική αποσταθεροποίηση. Ένα τέτοιο σενάριο θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο για έναν νέο εμφύλιο πόλεμο, με συνέπειες που θα ξεπερνούσαν κατά πολύ τα σύνορα του Λιβάνου. Και ίσως εκεί να βρίσκεται η μεγαλύτερη αντίφαση της σημερινής ισραηλινής στρατηγικής. Η πολιτική επιβίωση του Μπενιαμίν Νετανιάχου έχει συνδεθεί όσο λίγων ηγετών με μια διαρκή κατάσταση πολέμου και έκτακτης ανάγκης. Αυτό καθιστά ακόμη δυσκολότερο να διακρίνει κανείς πού τελειώνει η στρατηγική ασφαλείας του Ισραήλ και πού αρχίζει η πολιτική λογική της διαρκούς σύγκρουσης. Όμως κάθε νέο κατεστραμμένο χωριό στον νότιο Λίβανο, κάθε νέα ζώνη κατοχής και κάθε νέο κύμα εκτοπισμένων αυξάνει τις πιθανότητες η επόμενη απειλή να γεννηθεί ακριβώς μέσα από το χάος που δημιουργείται σήμερα.
Μεταστροφή της αμερικανικής κοινής γνώμης
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Neostrategy.gr .