Σιγουράκια…
Πληθαίνουν οι δημόσιες παρεμβάσεις μεγαλοεπιχειρηματιών που καταθέτουν την αγωνία τους για τη «σταθερότητα» και απευθύνουν συστάσεις στα συστημικά κόμματα να βάλουν πλάτη για να τη θωρακίσουν. Η ανησυχία τους δεν αφορά τους κάλπικους καβγάδες στο πολιτικό σύστημα, ούτε τον τσακωμό παλιών και νέων «σωτήρων» για το ποιος μπορεί να εγγυηθεί μια πιο σταθερή κυβέρνηση. Ολοι τους είναι σιγουράκια για την αστική τάξη, που επιχειρεί ξανά να ανανεώσει τα δίπολα και τα ψευτοδιλήμματα της κυβερνητικής εναλλαγής. Αυτό που τους τρομάζει πάνω απ’ όλα είναι η προοπτική να αμφισβητήσει ο λαός τη σταθερότητα στρατηγικών επιλογών που σχετίζονται με τη «δημοσιονομική πειθαρχία», την πολεμική εμπλοκή, τα ενεργειακά σχέδια, τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, το κράτος και τους θεσμούς. Ξέρουν καλά ότι η δυσαρέσκεια που βράζει μπορεί κάτω από προϋποθέσεις να στραφεί μαζικά ενάντια σε τέτοιες επιλογές, όσο μεγαλώνουν οι δυσκολίες του συστήματος να διαχειριστεί τους ανταγωνισμούς, τα αδιέξοδα και τις αντιφάσεις του.