Ίαν Άνγκους * Ανέπτυξαν το «πλαίσιο Πλανητικών Ορίων», το οποίο προσδιορίζει εννέα συστήματα και διαδικασίες που καθορίζουν τα περιβαλλοντικά όρια εντός των οποίων η ανθρωπότητα μπορεί να λειτουργήσει με ασφάλεια, χωρίς να διακινδυνεύσει καταστροφή. Από τα εννέα όρια, μόνο δύο βρίσκονται εντός του ασφαλούς επιπέδου. 1) Το στρώμα του όζοντος στην ανώτερη ατμόσφαιρα έχει σταματήσει να συρρικνώνεται και γίνεται παχύτερο, παρέχοντας βελτιωμένη προστασία από την επιβλαβή υπεριώδη ακτινοβολία. Αυτό είναι αποτέλεσμα του Πρωτοκόλλου του Μόντρεαλ του 1987, το οποίο έθεσε εκτός νόμου τις χημικές ουσίες που κατέστρεφαν το όζον. 2) Το ατμοσφαιρικό φορτίο αερολυμάτων, η ποσότητα μικρών σωματιδίων ρύπανσης στον αέρα, ποικίλλει από τόπο σε τόπο, αλλά βρίσκεται εντός του ασφαλούς επιπέδου παγκοσμίως, αν και οι ερευνητές αναφέρουν «υψηλή αβεβαιότητα» σχετικά με το πού ξεκινά η ζώνη αυξανόμενου κινδύνου. 3) Η οξίνιση των ωκεανών, πέρασε στην επικίνδυνη ζώνη ήδη από το 2000. 4) Η Κλιματική αλλαγή. Τα επίπεδα CO2 στην ατμόσφαιρα βρίσκονται στο υψηλότερο επίπεδο των τελευταίων 15 εκατομμυρίων ετών και η παγκόσμια ακτινοβολία συνεχίζει να οδηγεί την τάση θέρμανσης που έχει επιταχυνθεί από τα τέλη του 20ού αιώνα. Το πλανητικό όριο είναι 350 μέρη ανά εκατομμύριο και η ζώνη αυξανόμενου κινδύνου είναι από 350 έως 450. Έφτασε τα 430 τον Ιούλιο του 2025 και οι μέσες παγκόσμιες θερμοκρασίες είναι πλέον υψηλότερες από οποιαδήποτε άλλη στιγμή από τότε που εμφανίστηκαν οι ανθρώπινοι πολιτισμοί στη Γη. 5) Η αλλαγή της βιόσφαιρας: Από τα οκτώ εκατομμύρια είδη φυτών και ζώων που εκτιμάται ότι υπάρχουν στον κόσμο, περίπου το ένα εκατομμύριο απειλείται σήμερα με εξαφάνιση. Ταυτόχρονα, το ποσοστό της ενέργειας από τα τρόφιμα (καθαρή πρωτογενής παραγωγή) που καταναλώνεται από τον άνθρωπο αυξάνεται, εκτοπίζοντας άλλα είδη. Η μείωση της ποικιλομορφίας, της έκτασης και της υγείας των ζωντανών οργανισμών και των οικοσυστημάτων απειλεί την ικανότητα της βιόσφαιρας να ρυθμίζει την κατάσταση του πλανήτη μας επηρεάζοντας το ενεργειακό ισοζύγιο και τους χημικούς κύκλους στη Γη. 6) Η αλλαγή του χερσαίου συστήματος: Ο μετασχηματισμός των φυσικών τοπίων, μέσω της αποψίλωσης των δασών και της αστικοποίησης, μειώνει τις οικολογικές λειτουργίες όπως η δέσμευση άνθρακα, η ανακύκλωση υγρασίας και τα ενδιαιτήματα για την άγρια ζωή. Τα παγκόσμια και περιφερειακά δάση μειώνονται σταθερά τις τελευταίες δεκαετίες σε όλα τα μεγάλα δασικά βιοσυστήματα. Οι περισσότερες περιοχές βρίσκονται ήδη στη ζώνη υψηλού κινδύνου, πολύ πέρα από τα ασφαλή όριά τους. 7) Αλλαγή γλυκού νερού: Η μεταβολή του παγκόσμιου υδρολογικού κύκλου επηρεάζει όλες τις φυσικές λειτουργίες στην ξηρά, συμπεριλαμβανομένης της δέσμευσης άνθρακα και της βιοποικιλότητας, και μπορεί να οδηγήσει σε μεγάλες οικολογικές μεταβολές. Η τοπική ροή των ρεμάτων και η απώλεια υγρασίας του εδάφους βρίσκονται σε αυξανόμενη ζώνη κινδύνου από τις αρχές του 20ού αιώνα. 8) Βιογεωχημικές ροές: Η μαζική υπερβολική χρήση εξορυκτικού φωσφόρου και συνθετικού αζώτου στη γεωργία έχει ξεπεράσει τα ασφαλή όρια, προκαλώντας σημαντικές οικολογικές αλλαγές, συμπεριλαμβανομένης της ατμοσφαιρικής και υδάτινης ρύπανσης, του ευτροφισμού, της άνθισης δηλητηριωδών φυκιών και των νεκρών ζωνών σε λίμνες και ωκεανούς. Η τρέχουσα ετήσια χρήση είναι περίπου 23 εκατομμύρια μετρικοί τόνοι φωσφόρου και 190 εκατομμύρια μετρικοί τόνοι αζώτου. Τα ασφαλή επίπεδα θα ήταν κάτω από 11 εκατομμύρια τόνους φωσφόρου και 62 εκατομμύρια τόνους αζώτου. 9) Νέες οντότητες: Όπως έχουμε δει με τη στιβάδα του όζοντος, τα φυτοφάρμακα και τις μέλισσες, οι συνθετικές χημικές ουσίες μπορούν να διαταράξουν βασικές διεργασίες του Γήινου Συστήματος. Εκατοντάδες χιλιάδες τεχνητές ουσίες έχουν απελευθερωθεί στο περιβάλλον, συμπεριλαμβανομένων μικροπλαστικών, ενδοκρινικών διαταρακτών, πυρηνικών αποβλήτων και γενετικά τροποποιημένων οργανισμών, που δεν έχουν ποτέ δοκιμαστεί μεμονωμένα ή σε συνδυασμό, και πολλές άλλες απελευθερώνονται κάθε χρόνο. Στο βιβλίο «Το Οικολογικό Ρήγμα: Ο Πόλεμος του Καπιταλισμού στη Γη» , οι John Bellamy Foster, Richard York και Brett Clark υποστηρίζουν ότι η επιστημονική έρευνα για τα πλανητικά όρια αποδεικνύει ότι «βρισκόμαστε σε κατάσταση κόκκινου συναγερμού. Εάν η κανονικότητα συνεχιστεί, ο κόσμος οδεύει μέσα στις επόμενες δεκαετίες προς σημαντικά σημεία καμπής, μαζί με μη αναστρέψιμη περιβαλλοντική υποβάθμιση, απειλώντας μεγάλο μέρος της ανθρωπότητας». Τα πλανητικά όρια και τα σημεία καμπής, που οδηγούν στην μη αναστρέψιμη υποβάθμιση των συνθηκών ζωής στη Γη, μπορεί σύντομα να επιτευχθούν, μας λέει η επιστήμη, με τη συνέχιση της σημερινής δραστηριότητας ως συνήθως. Η Ανθρωπόκαινος μπορεί να είναι η συντομότερη αστραφτερή περίοδος στον γεωλογικό χρόνο, που σύντομα θα σβήσει. Τη δεκαετία του 1930, ο Γερμανός σοσιαλιστής Βάλτερ Μπένγιαμιν έγραψε: «Ο Μαρξ λέει ότι οι επαναστάσεις είναι οι ατμομηχανές της παγκόσμιας ιστορίας. Αλλά η κατάσταση μπορεί να είναι αρκετά διαφορετική. Ίσως οι επαναστάσεις δεν είναι το ταξίδι με το τρένο, αλλά η ανθρώπινη φυλή που προσπαθεί να πιάσει το φρένο έκτακτης ανάγκης». Δεν αντιμετωπίζουμε μόνο μεταβολικά ρήγματα, αλλά και μεταβολικά χάσματα. Η αδυναμία του καπιταλισμού να λειτουργήσει εντός λογικών πλανητικών ορίων σημαίνει ότι η έξοδός μας από το Ολόκαινο επιταχύνεται και μπορεί να είναι μη αναστρέψιμη. Ήρθε η ώρα να πιάσουμε το φρένο. *Ο Ian Angus είναι οικοσοσιαλιστής ακτιβιστής στον Καναδά και συντάκτης του ηλεκτρονικού περιοδικού Climate and Capitalism. ** Το κείμενο είναι ένα απόσπασμα από το βιβλίο Metabolic Rifts: Capitalism’s Assault on the Earth System του Ian Angus. Πηγή: https://monthlyreview.org/
Ο καπιταλισμός ωθεί την ανθρωπότητα πέρα από τα οικολογικά όρια που έκαναν δυνατό τον πολιτισμό
Λιγότερο απο 1 λεπτό
Διάρκεια άρθρου:
Λεπτά
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Neostrategy.gr .