Η νέα μέτρηση της Pulse για τον ΣΚΑΪ, σε αντιστοιχία με τις τάσεις των Opinion Poll και ALCO, δείχνει τη Νέα Δημοκρατία να κινείται σταθερά στη ζώνη του 28%–30%. Στην Pulse καταγράφεται στο 29,5%, με το κόμμα Τσίπρα στο 15,5% και το ΠΑΣΟΚ στο 11,5%, ενώ το υπόλοιπο πολιτικό πεδίο μοιράζεται σε μικρότερα σχήματα που συντηρούν τη ρευστότητα χωρίς να αλλάζουν τη σειρά κατάταξης.
Στην κυβερνητική πλευρά, η ερμηνεία εστιάζει λιγότερο στις διακυμάνσεις και περισσότερο στη συνολική εικόνα ανθεκτικότητας. Ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης, στην παρέμβαση του στον ΑΝΤ1, υπογράμμισε τη λογική του εσωτερικού ανταγωνισμού της αντιπολίτευσης: «Ο Αλέξης Τσίπρας θα είναι σίγουρα δεύτερος γιατί υπερέχει στο one to one του Νίκου Ανδρουλάκη… οι αριστεροί θέλουν να ενωθούν για να μας κερδίσουν. Θα τους κερδίσουμε και πάλι με αυτοδυναμία», τόνισε.
Ο υπουργός, Αναπληρωτής, Μεταφορών Κωνσταντίνος Κυρανάκης από την πλευρά του σημείωσε: «Βλέπουμε 10–13 κόμματα στον χώρο της αντιπολίτευσης και μια Νέα Δημοκρατία που μετά από επτά χρόνια διακυβέρνησης ξεπερνά το 30%. Αυτό δημιουργεί ανάγκη σταθερότητας στη χώρα». Κοινός άξονας των δύο παρεμβάσεων είναι ότι η αντιπολίτευση εμφανίζεται πολυδιασπασμένη, χωρίς ενιαία δομή που να απειλεί τον βασικό συσχετισμό.
Το ΠΑΣΟΚ καταγράφεται στο 11,5%, σε ένα πολιτικό περιβάλλον όπου πιέζεται ταυτόχρονα από τον νέο πόλο Τσίπρα και από τη σταθερότητα της ΝΔ. «Μας προβληματίζουν οι μεγάλες αποκλίσεις στις δημοσκοπήσεις… μπορεί να δημιουργηθεί συνθήκη χειραγώγησης της κοινής γνώμης… έχουμε μια μάχη με τη Νέα Δημοκρατία», ανέφερε ο Κώστας Τσουκαλάς, στο Ertnews, επεκτείνοντας τον καταγγελτικό λόγο του ΠΑΣΟΚ.
Σε κάθε περίπτωση, έμπειροι κοινοβουλευτικοί βλέπουν, πίσω από αυτήν την τοποθέτηση, την αδυναμία του ΠΑΣΟΚ, να διατηρήσει τον ρόλο του κεντρικού πόλου, σε ένα σκηνικό που αναδιατάσσεται με ραγδαία ταχύτητα.
Aναποφάσιστοι: Ο x-factor
Παρά τις διαφορετικές χρονικές περιόδους και μεθοδολογίες, Pulse, Opinion Poll και ALCO συγκλίνουν σε τρία σημεία: Η ΝΔ παραμένει πρώτη δύναμη με εύρος 28%–30% με τη διαφορά από τον δεύτερο πόλο να παραμένει σταθερά διψήφια και την αντιπολίτευση πολιτικά, με τα παρόντα δεδομένα να μην έχει ούτε τη δυναμική, ούτε «την τάση συγκρότησης κυβερνητικής εναλλακτικής». Βέβαια, οι ίδιοι αναλυτές, υπενθυμίζουν, ότι μαζί με την εικόνα σταθερότητας, ο πραγματικός ρυθμιστής του πολιτικού σκηνικού παραμένει η δεξαμενή των αναποφάσιστων. Πρόκειται για ένα τμήμα που, σύμφωνα με τις ίδιες μετρήσεις, λειτουργεί περισσότερο ως χώρος προσωρινής αναμονής παρά ως σταθερή πολιτική μετακίνηση.
Σε αντίθεση με προηγούμενες εκλογικές περιόδους, όπου οι αναποφάσιστοι έτειναν να συμπυκνώνονται προς συγκεκριμένους πόλους όσο πλησίαζε η κάλπη, σήμερα εμφανίζουν πιο σύνθετη συμπεριφορά: διασπώνται σε επιμέρους κατευθύνσεις, χωρίς σαφή ιδεολογική ή κομματική συγκέντρωση. Ένα μέρος τους κινείται προς τη ζώνη της κυβερνητικής σταθερότητας, αναζητώντας προβλεψιμότητα σε ένα ρευστό περιβάλλον. Άλλο μέρος παραμένει σε στάση αναμονής απέναντι στα νέα κόμματα, χωρίς ακόμη να έχει διαμορφώσει σταθερή κομματική ταύτιση.
Τέλος, ένα μικρότερο αλλά κρίσιμο τμήμα κινείται προς επιλογές διαμαρτυρίας, χωρίς όμως να μετατρέπει αυτή τη στάση σε μόνιμη πολιτική μετακίνηση. Αυτό που προκύπτει είναι ότι οι αναποφάσιστοι δεν αποτελούν πλέον ενιαίο «κύμα», αλλά πολλαπλές μικρές δεξαμενές με διαφορετικά κριτήρια ψήφου. Γι’ αυτό και, παρά τη σημαντική τους αριθμητική βαρύτητα, δεν έχουν μέχρι στιγμής ανατρέψει τη βασική εικόνα των ισορροπιών.