Το πολιτικό σκηνικό φαίνεται να αναδιατάσσεται ταχύτατα με την επίσημη, πλέον, παρουσία των νέων κομμάτων Τσίπρα και Καρυστιανού – και ενδεχομένως ενός ακόμη από τον Αντώνη Σαμαρά.
Αφότου καταγραφούν οι πραγματικές δημοσκοπικές δυναμικές του καθενός, με βάση τα νέα δεδομένα, θα ακολουθήσουν οι πολιτικές πρωτοβουλίες. Λογικά, όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης θα ποντάρουν στην καταγγελία, προφανώς θα αρχίσει κάποια οικονομική πλειοδοσία και, πλησιάζοντας προς τις εκλογές, μάλλον θα δούμε όλους να «παίζουν τα ρέστα τους».
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η κυβέρνηση έχει ήδη αρχίσει να μετράει και να κοστολογεί τις παροχές που θα ανακοινώσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην εφετινή, σαφέστατα και μονοδιάστατα προεκλογική ΔΕΘ.
Τι δημοσιονομικά περιθώρια υπάρχουν; Και κυρίως πόσο βέβαιος μπορεί να είναι κανείς για τη μεσοπρόθεσμη προοπτική αν θέλει να φανεί γενναιόδωρος και ταυτόχρονα να μη χαλάσει την εικόνα της συνετής διαχείρισης, για την οποία η κυβέρνηση επαίρεται με έμφαση και καμάρι;
Η απάντηση είναι κάπως δυσχερής, όσο και αν το πρωτογενές πλεόνασμα μόνο στο πρώτο τετράμηνο του 2026 πλησιάζει τα 6 δισ. Υπάρχει όμως ένα δεδομένο το οποίο δεσπόζει στην συγκυρία. Ο Μητσοτάκης διεκδικεί μια τρίτη θητεία, θα τα παίξει όλα για όλα για να την πετύχει και… αυτό ήταν. Συνεπώς, μπορεί και να βλέπει τις προσεχείς εκλογές ως τη δική του μητέρα των μαχών. Πιθανώς δικαιολογημένα.
Αυτά όλα σημαίνουν ότι οι ανακοινώσεις του τον προσεχή Σεπτέμβριο θα πρέπει να ισοδυναμούν με κάποιες πραγματικά δυνατές εξαγγελίες.
Θα περιλαμβάνουν αυτές μειώσεις εργοδοτικών εισφορών; Πιθανώς.
Κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος για τις επιχειρήσεις; Μάλλον.
Μείωση της εξοντωτικής προκαταβολής φόρου για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις; Δεν αποκλείεται.
Προσφέρουν αυτά τη σημαντική εκλογική δυναμική που αναζητούν στο Μέγαρο Μαξίμου; Κατά πάσα βεβαιότητα, όχι.
Συνεπώς, είναι βέβαιο ότι στην κυβέρνηση αναζητούν κάτι θεαματικό, αφού –ας μην υπάρχουν αυταπάτες– έχουν πιεστεί και αναζητούν τρόπους να επαναπροσεγγίσουν κρίσιμο εκλογικό κοινό, δηλαδή την περιβόητη μεσαία τάξη.
Τι μπορεί να είναι θεαματικό και αποτελεσματικό; Κάνει, περίπου, νιάου νιάου στα κεραμίδια.
Στην περυσινή ΔΕΘ ο Πρωθυπουργός είχε ανακοινώσει τη μείωση του ΕΝΦΙΑ κατά 50% σε 12.700 οικισμούς σε όλη την Ελλάδα (χωριά και μικρά νησιά) με λιγότερους από 1.500 κατοίκους.
Σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, ένα υπό εξέταση σενάριο για το 2027 είναι, για όλους αυτούς τους πολίτες, οι οποίοι υπολογίζονται σε 1 εκατομμύριο μόνιμοι κάτοικοι, με τον αριθμό ακινήτων που τους αναλογεί, να μηδενιστεί ο ΕΝΦΙΑ.
Θεωρείται ότι το συγκεκριμένο μέτρο είχε μικρό κόστος (λόγω των χαμηλών αντικειμενικών αξιών στις συγκεκριμένες περιοχές), μόλις 70 εκατ. ευρώ για το 2026 και 140 εκατ. για τον επόμενο χρόνο. Ως εκ τούτου, δεν φαίνεται να προκαλεί δημοσιονομικό κίνδυνο.
Επιπλέον, κατά τις ίδιες πληροφορίες, στο οικονομικό επιτελείο μελετούν τα περιθώρια ώστε να διευρύνουν το ίδιο μέτρο και σε κωμοπόλεις με περισσότερους κατοίκους (π.χ. 20.000). Η εξίσωση σε μια τέτοια περίπτωση γίνεται κάπως πιο σύνθετη και γι’ αυτό απαιτείται περισσότερη μελέτη.
Το απολύτως βέβαιο, πάντως, είναι ότι θέμα πλήρους κατάργησης του ΕΝΦΙΑ δεν τίθεται. Το μνημονιακό αυτό κατάλοιπο εισφέρει στον προϋπολογισμό περισσότερα από 2,5 δισ. ευρώ ετησίως, δεδομένου και ότι η άνοδος των εμπορικών αξιών φαίνεται ότι θα αυξήσει και τις αντικειμενικές. Αυτό πάντως αναμένεται για το 2027, και πιθανότατα μετά τις εκλογές.
Η υπαρκτή συζήτηση για τον ΕΝΦΙΑ είναι η απάντηση στις αντιδράσεις για την πρόσφατη αύξηση του Τέλους Τοπικής Ανάπτυξης (ισχύει και σήμερα ως ΤΑΠ) και την επιβολή του νέου Τέλους Περιφερειακής Ανάπτυξης.
Αυτά θα υπολογίζονται όπως ο ΕΝΦΙΑ, δηλαδή βάσει των τετραγωνικών μέτρων, της τιμής ζώνης και της παλαιότητας του ακινήτου, σε όλη την Ελλάδα, και θα πληρώνονται με τους λογαριασμούς ρεύματος.
Εκκρεμεί πάντως η ψήφιση αυτών των αλλαγών από τη Βουλή.
Εξαντλούνται εκεί τα σενάρια που μελετούν στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους;
Ορισμένα στοιχεία δείχνουν πως όχι. Φαίνεται μάλιστα ότι οι ασκήσεις που γίνονται, περιλαμβάνουν και κάτι ακόμη, που αν γίνει θα αλλάξει τους όρους του πολιτικού και εκλογικού παιχνιδιού.
Κατά πληροφορίες, ένα μέτρο που εξετάζεται είναι η επαναφορά του 13ου μισθού στο Δημόσιο (για 700.000 δημοσίους υπαλλήλους), με κόστος περίπου 1 δισ., και η μονιμοποίηση του επιδόματος των 300 ευρώ στους συνταξιούχους κάτω των 1.000 ευρώ τον μήνα, ενδεχομένως και με μια μικρή αύξηση, ώστε να παρουσιαστεί ως 13η σύνταξη.
Αν τελικά προκριθούν μέτρα όπως αυτά για τον 13ο μισθό, είναι πιθανό να ματαιωθούν άλλα. Το σίγουρο πάντως είναι ότι υπό την πίεση της συγκυρίας η κυβέρνηση αναζητεί οτιδήποτε θα μπορούσε να μεταφραστεί σε εκλογικό όφελος.
Οι εξισώσεις δεν είναι απλές, οι παράμετροι αβεβαιότητας είναι πολλές και, πάντως, ο χρόνος έως τον Σεπτέμβριο μετρά αντίστροφα.
Ακολουθήστε το Protagon στο Google News