Ο Ντόναλντ Τραμπ Η Σαουδική Αραβία, που πριν από τη Γάζα εμφανιζόταν πολύ κοντά σε συμφωνία εξομάλυνσης με το Ισραήλ, επιμένει πλέον δημόσια ότι δεν μπορεί να υπάρξει αναγνώριση χωρίς ουσιαστική προοπτική παλαιστινιακού κράτους, κάτι που η κυβέρνηση Νετανιάχου απορρίπτει κατηγορηματικά. Παράλληλα, ο πόλεμος με το Ιράν έκανε τις μοναρχίες του Κόλπου ακόμη πιο επιφυλακτικές απέναντι σε μια στρατηγική που θα μπορούσε να οδηγήσει σε νέα στρατιωτική κλιμάκωση. Η κρίση στα Στενά του Ορμούζ αποκάλυψε πόσο ευάλωτες παραμένουν οι οικονομίες τους απέναντι σε ενεργειακούς και ναυτιλιακούς κραδασμούς. Για πολλές κυβερνήσεις της περιοχής, το συμπέρασμα της κρίσης δεν ήταν ότι χρειάζεται μεγαλύτερη αντιπαράθεση με το Ιράν αλλά ότι μια ανεξέλεγκτη περιφερειακή σύγκρουση μπορεί να απειλήσει την ίδια τη σταθερότητα των καθεστώτων τους. Και αυτό δημιουργεί ένα βαθύτερο πρόβλημα για την αμερικανική στρατηγική. Γιατί οι Συμφωνίες του Αβραάμ σχεδιάστηκαν σε μια περίοδο όπου η Ουάσιγκτον πίστευε ακόμη ότι μπορούσε να αναδιαμορφώνει τη Μέση Ανατολή μέσα από στρατιωτική πίεση, οικονομικές συμφωνίες και περιφερειακές συμμαχίες ασφαλείας. Ο πόλεμος με το Ιράν όμως αποκάλυψε τα όρια αυτής της λογικής. Η Τεχεράνη δεν κατέρρευσε, η περιοχή έγινε ακόμη πιο ασταθής και οι αραβικές κυβερνήσεις εμφανίζονται πλέον πολύ πιο προσεκτικές απέναντι στην προοπτική μιας ανοιχτής αντιιρανικής συμμαχίας. Γι’ αυτό και η προσπάθεια του Τραμπ να επαναφέρει τις Συμφωνίες του Αβραάμ αποκτά σήμερα διαφορετικό νόημα. Δεν παρουσιάζονται πλέον σαν θριαμβευτική επιβεβαίωση της αμερικανικής παντοδυναμίας αλλά περισσότερο σαν προσπάθεια σταθεροποίησης μιας περιφερειακής στρατηγικής που οι ίδιοι οι πόλεμοι της τελευταίας περιόδου έκαναν πολύ πιο εύθραυστη.
Ιδια στρατηγική, νέες συνθήκες
Λιγότερο απο 1 λεπτό
Διάρκεια άρθρου:
Λεπτά
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Neostrategy.gr .