Στο Μέγαρο Μαξίμου και στην Πειραιώς δείχνουν να αναμένουν με μια κάποια ψυχραιμία την επαναδραστηριοποίηση του Αλέξη Τσίπρα.
Μέχρις ενός σημείου αυτό δικαιολογείται, άλλωστε δεν υπάρχει έως και σήμερα εκλογική αναμέτρηση στην οποία ο Κυριάκος Μητσοτάκης να έχει ηττηθεί από τον συγκεκριμένο πολιτικό.
Παρά ταύτα, η ψυχραιμία αυτή στα κυβερνητικά γραφεία πυροδοτεί και μία σεναριολογία, κατά την οποία η κυβέρνηση έχει κάνει μία σαφή επιλογή και προτιμά τον πρώην Πρωθυπουργό ως εκλογικό αντίπαλο.
Η σχετική επιχειρηματολογία μπορεί να θεωρηθεί βάσιμη, από πολλές απόψεις.
Θεωρούν σίγουρο, φερ’ ειπείν, στο επιτελείο του Κυριάκου Μητσοτάκη ότι η παρουσία του Τσίπρα ως επικεφαλής του νέου κόμματος, επανασυσπειρώνει μέχρις ενός βαθμού τα εκλογικά κοινά που τα τελευταία χρόνια πήραν αποστάσεις από την ΝΔ. Και, επιπλέον, στην παρούσα συγκυρία, τα δυνητικά κοινά Μητσοτάκη και Τσίπρα δεν μοιάζει να τέμνονται σε κάποιο σημείο. Με το ΠΑΣΟΚ είναι πιθανό να υπάρχει μία, μικρή έστω, επικάλυψη.
Ενας άλλος λόγος είναι ότι αν ο πρώην Πρωθυπουργός κατορθώσει να βγει δεύτερος στις εκλογές, αφού προεξοφλείται προς το παρόν ότι η ΝΔ θα είναι πρώτη, αυτό θα σημάνει ότι το ΠΑΣΟΚ θα βρεθεί σε μία περιδίνηση. Εφόσον δεν θα συνεργαστεί για τον σχηματισμό κυβέρνησης, όπως θεωρείται βέβαιο, θα είναι πολύ δύσκολο να αυξήσει τα ποσοστά του στις δεύτερες εκλογές και το δίλημμα της κυβερνησιμότητας θα είναι καταλυτικό.
Με αυτή τη γραμμική λογική και την αλγεβρική προσέγγιση των εκλογών, μπορεί κάποιος να δει ότι η «επιλογή» του Τσίπρα ως αντιπάλου, εξυπηρετεί τους στόχους της κυβέρνησης εν όψει της προσεχούς αναμέτρησης.
Πάντως από μία άλλη άποψη, η οποία δεν συμπίπτει κατ’ ανάγκη με την κυβερνητική προσέγγιση, η συσπείρωση ενός εκλογικού κοινού γύρω από το νέο κόμμα του Τσίπρα, μπορεί να επιδράσει και θετικά, με την εξής έννοια: ενδέχεται κατ’ αυτόν τον τρόπο να μείνουν πολλά κόμματα εκτός Βουλής.
Κάτι τέτοιο, αφενός θα αυξήσει, θεωρητικά τουλάχιστον, τις πιθανότητες επίτευξης αυτοδυναμίας και, αφετέρου, θα περιορίσει το ενδεχόμενο μίας πολυκομματικής Βουλής, που με βεβαιότητα θα είναι προβληματική.
Ωσπου να φανεί στις πρώτες μετρήσεις ποια δυναμική μπορεί να αναπτύξει το νέο κόμμα του πρώην Πρωθυπουργού, αξίζει να παρακολουθήσει κάποιος τη συλλογιστική του Αδωνι Γεωργιάδη ως προς τον αντίπαλο που μπορεί να προτιμά η κυβέρνηση.
Είπε προσφάτως, μιλώντας στην ΕΡΤ, ο υπουργός Υγείας:
«Προφανώς προτιμώ για αντίπαλο τον Ανδρουλάκη παρά τον Τσίπρα. Ο λόγος είναι πολύ απλός, ο Τσίπρας είναι ένα πρόσωπο που έχει πολλά ταλέντα, έχει υπάρξει Πρωθυπουργός και έχει μία λάμψη. Ο κ. Ανδρουλάκης είναι μονίμως θυμωμένος και πάντα σκοτεινός» και προσέθεσε: «Καλύτερα να έχεις αντίπαλο έναν που δεν τραβάει παρά κάποιον που στο παρελθόν έχει τραβήξει. Αυτό που λέει το ΠΑΣΟΚ ότι επιλέγουμε τον Τσίπρα, είναι τελείως λάθος. Δεν επιλέγουμε κανέναν Τσίπρα. Ομως όπως φαίνεται, θα πολεμήσει με τον Ανδρουλάκη για τη δεύτερη θέση, αυτό θα γίνει».
Ο ακροβατικός ελιγμός είναι αριστοτεχνικός. Πρόκειται για ένα κλασικό παράδειγμα του πώς μπορεί να λες κάτι, αλλά να εννοείς και να επιδιώκεις το ακριβώς αντίθετο.
Ακολουθήστε το Protagon στο Google News