Η υπόθεση της Angelika Niebler ανοίγει νέα συζήτηση για τα όρια της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, τη θεσμική ισορροπία στις Βρυξέλλες και τη στάση της Ελλάδας απέναντι στις ευρωπαϊκές πιέσεις. Ο Άδωνις Γεωργιάδης περνά στην αντεπίθεση, θέτοντας πολιτικά και νομικά ερωτήματα που προκαλούν αμηχανία στο ευρωπαϊκό σύστημα.
Η ελληνική εμπειρία με την EPPO: όταν η Ευρώπη πίεζε χωρίς πολιτικές αποχρώσεις
Η παρέμβαση Γεωργιάδη δεν έγινε σε κενό πολιτικού χρόνου.
Τα τελευταία χρόνια, κάθε εμπλοκή της EPPO στην ελληνική δημόσια ζωή αντιμετωπίστηκε σχεδόν ως αδιαμφισβήτητο τεκμήριο ενοχής από μεγάλο μέρος της αντιπολίτευσης και του δημόσιου διαλόγου.
Η κυβέρνηση της Κυριάκος Μητσοτάκης βρέθηκε επανειλημμένα υπό πίεση, ιδιαίτερα σε υποθέσεις διαχείρισης κοινοτικών κονδυλίων, συμβάσεων και αγροτικών επιδοτήσεων.
Στην Ελλάδα δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι:
- η EPPO λειτουργεί σχεδόν υπεράνω πολιτικού ελέγχου,
- οι διαδικασίες της είναι αυτομάτως αντικειμενικές,
- και κάθε αντίδραση σε αυτές θεωρείται περίπου… «αντιευρωπαϊκή».
Η υπόθεση Niebler όμως έδειξε κάτι διαφορετικό:
Ότι ακόμα και στον πυρήνα των ευρωπαϊκών θεσμών υπάρχουν σοβαρές επιφυλάξεις για το πώς ασκεί την ισχύ της η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.
Και αυτό είναι το πολιτικό επιχείρημα που επιχειρεί να κεφαλαιοποιήσει ο Άδωνις Γεωργιάδης.
Η μεγάλη ευρωπαϊκή αντίφαση
Το πολιτικό ενδιαφέρον της υπόθεσης βρίσκεται αλλού:
Το ίδιο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο που συχνά εμφανίζεται αυστηρό απέναντι σε κράτη-μέλη για ζητήματα κράτους δικαίου, θεσμικής διαφάνειας και λογοδοσίας, επέλεξε στην πράξη να προστατεύσει ένα μέλος του από περαιτέρω διερεύνηση.
Αυτό δημιουργεί μια εμφανή αντίφαση.
Όταν εθνικά κοινοβούλια ζητούν θεσμικές εγγυήσεις ή αμφισβητούν τη μεθοδολογία ευρωπαϊκών αρχών, συχνά κατηγορούνται για συγκάλυψη.
Όταν όμως το ίδιο κάνει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, η πράξη βαφτίζεται «θεσμική προστασία των δικαιωμάτων του ευρωβουλευτή».
Ακριβώς εκεί χτυπά πολιτικά ο Γεωργιάδης.
Η EPPO ως νέος υπερεθνικός μηχανισμός εξουσίας
Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία είναι ένας σχετικά νέος θεσμός, που δημιουργήθηκε για να αντιμετωπίσει:
- απάτες εις βάρος του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού,
- διασυνοριακή διαφθορά,
- καταχρήσεις ευρωπαϊκών κονδυλίων,
- οργανωμένα οικονομικά εγκλήματα.
Ωστόσο, όσο αυξάνεται η ισχύς της, τόσο εντονότερα τίθενται ζητήματα:
- δημοκρατικής λογοδοσίας,
- πολιτικής ουδετερότητας,
- θεσμικών ορίων,
- και σχέσης της με την εθνική κυριαρχία των κρατών-μελών.
Η Ελλάδα βίωσε αυτή την πίεση πιο έντονα από πολλές άλλες χώρες, καθώς κάθε παρέμβαση ευρωπαϊκού μηχανισμού συνδεόταν αυτόματα με πολιτική απονομιμοποίηση της κυβέρνησης.
Τώρα όμως, η ίδια η Ευρώπη φαίνεται να αναγνωρίζει ότι οι ισορροπίες δεν είναι τόσο απλές.
Η σημασία της παρέμβασης Γεωργιάδη δεν βρίσκεται μόνο στο περιεχόμενο αλλά και στο timing.
Με άλλα λόγια:
αν το ίδιο το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αμφισβητεί την επάρκεια ερευνών της EPPO, τότε – κατά τη λογική της κυβέρνησης – γιατί στην Ελλάδα κάθε αμφισβήτηση παρουσιαζόταν ως δήθεν επίθεση στην Ευρώπη;
Είναι μια γραμμή πολιτικής άμυνας που πλέον επιχειρεί να μετατραπεί σε ευρωπαϊκή αντεπίθεση.
Και πιθανότατα δεν θα είναι η τελευταία φορά που θα ακουστεί.
Πηγή: pagenews.gr
Διαβάστε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο