Έντονη διπλωματική κινητικότητα παρατηρείται στις σχέσεις Ελλάδας – Λιβύης
Ελλάδα – Λιβύη: Η συμφωνία Γεραπετρίτη – Ντμπεϊμπά και η προσπάθεια επανεκκίνησης του διαλόγου
Επιπλέον, η εσωτερική πολιτική κατάσταση στη Λιβύη προσθέτει ένα επιπλέον επίπεδο δυσκολίας στον διπλωματικό διάλογο. Η χώρα παραμένει πολιτικά διαιρεμένη ανάμεσα στην αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Τρίπολης και τις αρχές της ανατολικής Λιβύης στη Βεγγάζη. Αυτή η διπλή εξουσία αναγκάζει την Ελλάδα να ισορροπεί ταυτόχρονα σε δύο διαφορετικά κέντρα διακυβέρνησης με αντικρουόμενες, στα περισσότερα ζητήματα, θέσεις. Σε ότι αφορά το «τουρκολυβικό μνημόνιο» η Τρίπολη παραμένει επίσημος συνομιλητής της Άγκυρας και συνεχίζει να στηρίζει το μνημόνιο, ενώ η πλευρά της Βεγγάζης, υπό την επιρροή του Χαλίφα Χαφτάρ, έχει αποστασιοποιηθεί από τη συμφωνία, αμφισβητώντας τη δέσμευσή της χώρας στην εφαρμογή του.
Παρά τα εμπόδια, η έναρξη των τεχνικών συνομιλιών θεωρείται κρίσιμης σημασίας. Όπως υποστηρίζουν διπλωματικές πηγές, ο στόχος δεν είναι μόνο η άμεση επίλυση μιας δύσκολης διαφοράς, αλλά η δημιουργία μιας ελάχιστης βάσης επικοινωνίας. Η Αθήνα επιλέγει συνειδητά να διατηρεί ανοιχτούς διαύλους, επιδιώκοντας να μετατρέψει την τεχνική διαδικασία σε ένα πλαίσιο ουσιαστικής διαπραγμάτευσης και για το μέλλον. Από την εξέλιξη της διαδικασίας αυτής, αναμένεται να κριθεί, ενδεχομένως και η αποκλιμάκωση σε μια περιοχή όπου ακόμη μαίνεται ο εμφύλιος, καθώς θα κριθεί και η διάθεση των δύο κέντρων εξουσίας για κοινή συμφωνία σε ένα υψίστης σημασίας ζήτημα.
Πώς επηρεάζει η Τουρκία τις συνομιλίες Ελλάδας – Λιβύης
Από την άλλη πλευρά, ο ρόλος της Τουρκίας παραμένει ένας καθοριστικός και συχνά αποσταθεροποιητικός παράγοντας. Η στενή συνεργασία της Άγκυρας κυρίως με την κυβέρνηση της Τρίπολης περιορίζει τα περιθώρια για μια πλήρως ανεξάρτητη λιβυκή στάση στις συνομιλίες με την Ελλάδα. Η Τουρκία προωθεί το μνημόνιο ως εργαλείο γεωπολιτικής ισχύος, περιπλέκοντας την προσπάθεια της Αθήνας να στηρίξει τον διάλογο και τη διαπραγμάτευση και με τα δύο κέντρα εξουσίας.
Σε αυτό το ρευστό περιβάλλον και με την ανάφλεξη στην Ανατολική Μεσόγειο, αλλά και με τις επεκτατικές επιδιώξεις της Άγκυρας, ο διάλογος Ελλάδας-Λιβύης ισορροπεί σε μία εύθραυστη συνθήκη. Από τη μία πλευρά υπάρχει η εμμονή σε αντικρουόμενες νομικές θέσεις από Τρίπολη και Βεγγάζη και από την άλλη φαντάζει επιτακτική η ανάγκη για διπλωματική κινητικότητα, κάτω και από την παρουσία των ενεργειακών κολοσσών στα νότια της Κρήτης. Η στρατηγική της Ελλάδας βασίζεται στην εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου και του Δικαίου της Θάλασσας με νομική σταθερότητα και με επιμονή στη διπλωματική οδό. Παράλληλα αναγνωρίζει ότι η διατήρηση του διαλόγου είναι ο μόνος δρόμος που μπορεί, υπό τις κατάλληλες συνθήκες, να οδηγήσει σε μια βιώσιμη προοπτική διαχείρισης των διαφορών στην Ανατολική Μεσόγειο.