Εφοπλιστές που κάνουν «αρχηγικές» εμφανίσεις και βγάζουν πολιτικούς δεκάρικους ενάντια στο σύστημα γενικώς και στις τράπεζες. Εφοπλιστές που απαντάνε από τα κανάλια τους, ρωτώντας τους πρώτους για τις συνθήκες εργασίας των ναυτεργατών στα καράβια τους, ενώ στήνουν μηχανισμούς για τη στήριξη «νέων» παμπάλαιων κομμάτων της σάπιας σοσιαλδημοκρατίας. Τραπεζίτες που διαμαρτύρονται ότι η κυβέρνηση απένταξε έργα από το Ταμείο Ανάκαμψης, ενώ εκείνοι τα είχαν προεγκρίνει, και άλλοι που καταγγέλλουν ότι οι «ελίτ» γύρω από το πολιτικό σύστημα «κρατάνε τη χώρα πίσω». Βιομήχανοι που «προβλέπουν» ότι οι επόμενες «φούσκες» και τα «κόκκινα» δάνεια θα είναι στις ΑΠΕ και ζητάνε μεγαλύτερες επιδοτήσεις για το ρεύμα, αλλά και μερίδιο από το πολεμικό φαγοπότι. «Προβληματισμοί» και «σκέψεις» για την αναμόρφωση του «γεωπολιτικού τοπίου», τις συνέπειες του πολέμου και των ανταγωνισμών στην οικονομία. Οι ανταγωνισμοί και οι αντιθέσεις τους είναι ηφαίστειο που βράζει και τροφοδοτεί διεργασίες στο πολιτικό σύστημα «οριζοντίως και καθέτως», φέρνοντας στην επιφάνεια ρωγμές και ζόρια. Αυτά τα ζόρια όμως και τα «διλήμματα» της αστικής τάξης δεν είναι του λαού, σε καμία εκδοχή τους. Δική του έγνοια πρέπει να είναι πώς θα τους βάλει ακόμα πιο δύσκολα με την οργάνωση και τον αγώνα, για να μην πληρώσει αυτός τα σπασμένα των ανταγωνισμών, των πολέμων, των κρίσεων. Με τη σημαία των δικών του συμφερόντων και αναγκών, σε συμπόρευση με το ΚΚΕ, στον δρόμο της σύγκρουσης με το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα που όλοι μαζί υπηρετούν.
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ: Πολιτική .