Γιώργος ΚρεασίδηςΑυτή η ειρωνεία της τύχης που φέρνει τον Τσίπρα να υιοθετεί προεκλογικές υποσχέσεις του …Ολαντρέου, φέρνει στο προσκήνιο δυο κρίσιμες πλευρές του εγχειρήματος της επαναφοράς (“rebranding”) ως αντίπαλου δέους στον Μητσοτάκη.Η δεύτερη πλευρά αφορά ακριβώς αυτό. Το νέο εγχείρημα Τσίπρα ούτε κατά διάνοια δεν βάζει θέμα κατάργησης και ανατροπής της δημοσιονομικής φυλακής της ΕΕ, της ευρωνατοϊκής δέσμευσης στην ιμπεριαλιστική μηχανή του πολέμου και του ορισμού σαν ύψιστης προτεραιότητας της επιχειρηματικότητας. Εκεί βρίσκεται η ρίζα της δυσκολίας να παρουσιάσει ένα πρόγραμμα ουσιαστικής σύγκρουσης με την πολιτική της ΝΔ. Τα συνταγματικά εμπόδια που επικαλέστηκε ο Ολάντ για να βάλει τις προεκλογικές δεσμεύσεις στο συρτάρι έχουν αναλογίες με το πολιτικό πλαίσιο της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και των μνημονίων που έχει την σφραγίδα των επιλογών της ελληνικής άρχουσας τάξης.
Και αυτό το πολιτικό πλαίσιο είναι σε μεγάλο βαθμό έργο του ίδιου του Τσίπρα και των κυβερνήσεων ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ το 2015-19. Οι διαψεύσεις και η ανατροπή της λαϊκής βούλησης στο δημοψήφισμα του 2015 που έφερε το τρίτο μνημόνιο που υπέγραψαν, μαζί με τις κοινωνικές συνέπειες της εφαρμογής του πάνω στα ερείπια των δυο πρώτων μνημονίων ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ακροδεξιάς, ήταν που νομιμοποίησαν εκ νέου την ΝΔ σαν επιλογή και έφεραν τον Μητσοτάκη το 2019. Γιατί όταν ο Α. Τσίπρας ζητά να τον αποδεχτεί η κοινωνία ως τον μόνο που μπορεί να νικήσει τον Μητσοτάκη, θέλει παράλληλα να ξεχάσουν όλοι ότι έχει ηττηθεί ήδη από αυτόν τρεις φορές…
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 16-17 Μαΐου 2026
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Πολιτική – Εφημερίδα ΠΡΙΝ .