Skip to content
Λιγότερο απο 1 λεπτό Διάρκεια άρθρου: Λεπτά

60 χρόνια από τη Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση

Μια ανεκτίμητη πηγή διδαγμάτων για τη νίκη του σοσιαλισμού

5. Η Έκθεση δηλώνει: «Είναι απαραίτητο όχι μόνο να νική­σει πολιτικά την άλλη πλευρά, αλλά και να την ξεπεράσει πραγμα­τικά και να την νικήσει με μεγάλη διαφορά με ακαδημαϊκό και ε­παγγελματικό τρόπο». Αυτή η έννοια η οποία δεν κάνει ταξικές δια­κρίσεις σε ακαδημαϊκά θέματα είναι επίσης πολύ λάθος. Η αλήθεια για ακαδημαϊκά ζητήματα, η αλήθεια του μαρξισμού-λενινισμού, της σκέψης Μάο Τσε Τουνγκ -την ο­ποία έχει κατανοήσει το προλε­ταριάτο- έχει ήδη ξεπεράσει κατά πολύ και νικήσει την αστική τάξη. Η διατύπωση στην Έκθεση δείχνει ότι οι συντάκτες της επαινούν τους αστούς πανεπιστημιακούς, τους λεγόμενους ειδήμονες, και προσπα­θούν να ενισχύσουν το κύρος τους, και ότι μισούν και καταστέλλουν τις μαχητικές νέες δυνάμεις που εκπροσωπούν το προλεταριάτο στους ακαδημαϊκούς κύκλους.

6. Ο Πρόεδρος Μάο λέει συχνά ότι δεν υπάρχει οικοδόμηση χωρίς καταστροφή. Καταστροφή σημαίνει κριτική και αποκήρυξη, σημαίνει επανάσταση. Εμπεριέχει λογική σκέψη για το τι είναι οικοδόμηση. Βάλτε την καταστροφή πρώτα, και στη διαδικασία έχετε οικοδό­μηση. Ο μαρξισμός-λενινισμός, η σκέψη Μάο Τσε Τουνγκ, εμφανί­στηκε και αναπτύχθηκε σταθερά στην πορεία του αγώνα για την καταστροφή της αστικής ιδεολογίας. Αλλά αυτή η Έκθεση τονίζει ότι «χωρίς οικοδόμηση, δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική και σε βάθος καταστροφή». Αυτό ισοδυναμεί με την απαγόρευση της κα­ταστροφής της αστικής ιδεολογίας και την απαγόρευση της οικοδό­μησης της προλεταριακής ιδεολογίας. Είναι διαμετρικά αντίθετη με τη σκέψη του Προέδρου Μάο. Αντιτίθεται στην επαναστατική πάλη που διεξάγουμε στο πολιτιστικό μέτωπο για τη μεγάλης κλίμακας καταστροφή της αστικής ιδεολογίας. Και αυτό ισοδυναμεί με την απαγόρευση στο προλεταριάτο να διεξάγει οποιασδήποτε επανά­σταση.

7. Η Έκθεση δηλώνει ότι «δεν πρέπει να συμπεριφερόμαστε σαν καθηγητές-τύραννοι που πάντα ενεργούν αυθαίρετα και προ­σπαθούν να συντρίψουν το λαό με την εξουσία τους» και ότι «θα πρέπει να προφυλάξουμε τους πανεπιστημιακούς εργαζόμενους της Αριστεράς από οποιαδήποτε τάση να πάρουν τον δρόμο της α­στών ειδικών και καθηγητών-τυράννων». Τι πραγματικά σημαίνει «καθηγητές-τύραννοι»; Ποιοι είναι οι «καθηγητές-τύραννοι»; Δεν θα πρέπει το προλεταριάτο να ασκεί τη δικτατορία και να υπερι­σχύει της αστικής τάξης; Δεν θα πρέπει η πανεπιστημιακή εργασία του προλεταριάτου να υπερισχύει και να εξαλείφει αυτήν της αστικής τάξης; Και αν η προλεταριακή πανεπιστημιακή εργασία υπερισχύει και εξαλείφει την αστική πανεπιστημιακή εργασία, μπορεί αυτό να θεωρηθεί ως πράξη «καθηγητών-τυράννων»; Η Έκθεση κατευθύνει την αιχμή του δόρατός της ενάντια στην προλεταριακή Αριστερά. Προφανώς, ο στόχος της είναι να σταμπάρει τους μαρξιστές-λενινιστές ως «καθηγητές-τυράννους» και έτσι να υποστηρίξει τους πραγματικούς αστούς καθηγητές-τυράννους και να στηρίξει την ετοιμόρροπη μονοπωλιακή θέση τους στους ακαδημαϊκούς κύκλους. Μάλιστα, αυτοί οι άνθρωποι στην ηγεσία του Κόμματος που έχουν πάρει τον καπιταλιστικό δρόμο, που υποστηρίζουν τους αστούς καθηγητές-τυράννους και τους αστούς εκπροσώπους, που έχουν παρεισφρήσει στο κόμμα και προστατεύουν τους αστούς καθηγητές-τυράννους, είναι μεγάλοι κομματικοί τύραννοι που έχουν σφετεριστεί το όνομα του κόμματος. Δεν διαβάζουν βιβλία, δεν δια­βάζουν τον καθημερινό Τύπο, δεν έχουν καμία επαφή με τις μάζες, δεν μαθαίνουν τίποτα, και βασίζονται αποκλειστικά στο να «ενερ­γούν αυθαίρετα και να προσπαθούν να συντρίψουν το λαό με την εξουσία τους».

8. Για το δικό τους απώτερο σκοπό, οι συντάκτες της Έκθε­σης απαιτούν μια «διορθωτική εκστρατεία» κατά της συνεπούς Αρι­στεράς σε μια εσκεμμένη προσπάθεια να δημιουργήσουν σύγχυση, να θολώσουν τους ταξικούς διαχωρισμούς και να εκτρέψουν το λαό από το στόχο του αγώνα. Ο κύριος σκοπός τους, σερβίροντας την Έκθεση με τέτοια βιασύνη, ήταν να επιτεθούν στην προ­λετα­ριακή Αριστερά. Έχουν προσπαθήσει ιδιαιτέρως να φτιάξουν φακέ­λους για την Αριστερά, να ανακαλύψουν κάθε είδους πρόσχημα για να της επιτεθούν, και σκοπεύουν να δρομολογήσουν περαιτέρω ε­πιθέσεις εναντίον της μέσω της «διορθωτικής εκστρατείας», με τη μάταιη ελπίδα να την διαλύσουν. Ανοιχτά αντιτίθενται στην πολι­τική που προωθείται ρητά από τον Πρόεδρο Μάο για την προστασία και την υποστήριξη της Αριστεράς, δίνοντας ιδιαίτερη προσοχή στην οικοδόμηση και την επέκτασή της. Από την άλλη πλευρά, έ­χουν απονείμει τον τίτλο της «συνεπούς Αριστεράς» σε αυτούς τους αστούς εκπροσώπους, ρεβιζιονιστές και αποστάτες οι οποίοι έχουν παρεισφρήσει στο κόμμα, και τους προστατεύουν. Με αυτόν τον τρόπο, προσπαθούν να αυξήσουν την αλαζονεία των αστών Δεξιών και να αμβλύνουν το πνεύμα της προλεταριακής Αριστεράς. Είναι γεμάτοι μίσος για το προλεταριάτο και αγάπη για την αστική τάξη. Αυτή είναι η αστική έννοια της αδελφοσύνης των συντακτών της Έκθεσης.

9. Σε μια εποχή που η νέα και άγρια πάλη του προλεταριά­του ενάντια στους εκπροσώπους της αστικής τάξης στο ιδεολογικό μέτωπο έχει μόλις αρχίσει -και σε πολλούς τομείς και χώρους δεν έχει καν αρχίσει ή, αν έχει ξεκινήσει, οι περισσότερες υπεύθυνες κομματικές επιτροπές έχουν μια πολύ φτωχή κατανόηση του καθή­κοντος της καθοδήγησης σε αυτό το μεγάλο αγώνα και η καθο­δήγησή τους απέχει πολύ από το να είναι ευσυνείδητη και αποτελε­σματική- η Έκθεση τονίζει ξανά και ξανά ότι ο αγώνας πρέπει να διεξαχθεί «υπό την καθοδήγηση», «με σύνεση», «με προσοχή», και «με την έγκριση των υπεύθυνων καθοδηγητικών σωμάτων». Όλα αυτά εξυπηρετούν στο να τεθούν περιορισμοί στην προλεταριακή Αριστερά, να επιβληθούν ταμπού και εντολές ώστε να δεθούν τα χέρια της, και να μπουν κάθε είδους εμπόδια στο δρόμο της προλε­ταριακής πολιτιστικής επανάστασης. Με μια λέξη, οι συγγραφείς της Έκθεσης σπεύδουν να γίνουν τροχοπέδη και να ξεκινήσουν μια εκδικητική αντεπίθεση. Όσο για τα άρθρα που γράφονται από την προλεταριακή Αριστερά, αντικρούοντας τις αντιδραστικές αστικές «αυθεντίες», τρέφουν πικρό μίσος εναντίον εκείνων που έχουν ήδη δημοσιευθεί και απο­κρύπτουν εκείνα που δεν έχουν ακόμη δη­μοσιευθεί. Από την άλλη πλευρά, δίνουν ελεύθερη πρόσβαση σε όλα τα διάφορα φαντάσματα και τέρατα που για πολλά χρόνια αφθονούν στον Τύπο μας, στο ραδιόφωνο, στα περιοδικά, στα βιβλία, στα εγχειρίδια, στις πλατφόρμες, στα λογοτεχνικά έργα, στον κινημα­τογράφο, στο θέατρο, στις μπαλάντες και στα διηγήματα, στις κα­λές τέχνες, στη μουσική, στον χορό κλπ, και έτσι ποτέ δεν υποστη­ρίζουν την προλεταριακή ηγεσία ή δεν τονίζουν οποιαδήποτε ανά­γκη για έγκριση. Η αντιπαραβολή εδώ δείχνει ποια πραγματικά εί­ναι η στάση των συντακτών της Έκθεσης.

10. Η παρούσα πάλη επικεντρώνεται στο θέμα της εφαρμο­γής ή της αντίστασης στη γραμμή του σ. Μάο Τσε Τουνγκ για την Πολιτιστική Επανάσταση. Ωστόσο, η Έκθεση δηλώνει: «Μέσα από αυτήν την πάλη, και υπό την καθοδήγηση της σκέψης Μάο Τσε Τουνγκ, θα ανοίξει ο δρόμος για τη λύση αυτού του προβλήματος (δηλαδή, η πλέρια εκκαθάριση των αστικών ιδεών στο χώρο της πα­νεπιστημιακής εργασίας)». Ο σ. Μάο Τσε Τουνγκ άνοιξε το δρόμο στο προλεταριάτο για το πολιτιστικό και ιδεολογικό μέτωπο πριν από πολύ καιρό, στα έργα του «Για τη Νέα Δημοκρατία», «Συνομιλίες στο Φόρουμ του Γενάν για τη Λογοτεχνία και την Τέχνη», «Επιστολή προς το θέατρο της Όπερας Πεκίνου στο Γενάν μετά από την παράσταση “Πώς οδηγήθηκε να προσχωρήσει στους αντάρτες του όρους Λιάγκσαν”», «Για τον ορθό χειρισμό των αντιθέσεων στο Λαό» και «Ο­μιλία στην Εθνική Συνδιάσκεψη του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος για την προπαγανδιστική δουλειά». Ωστόσο, η Έκθεση υ­ποστηρίζει ότι η σκέψη Μάο Τσε Τουνγκ δεν μας έχει ανοίξει ακόμη το δρόμο και ότι θα πρέπει να τον ανοίξει εκ νέου. Χρησιμοποιώντας το λάβαρο «με την καθοδήγηση της σκέψης Μάο Τσε Τουνγκ» ως κάλυμμα, η Έκθεση στην πραγματικότητα προσπαθεί να ανοίξει ένα δρόμο αντίθετο στη σκέψη Μάο Τσε Τουνγκ, δηλαδή, το δρόμο του σύγχρονου ρεβιζιονισμού, το δρό­μο για την παλινόρθωση του καπιταλισμού.

Εν ολίγοις, η Έκθεση αντιτίθεται στη συνέχιση της σοσιαλιστικής επανάστασης μέχρι το τέλος, διαφωνεί με τη γραμμή για την πολι­τιστική επανάσταση που ακολουθεί η ΚΕ του κόμματος με επικεφα­λής τον σ. Μάο Τσε Τουνγκ, επιτίθεται στην προλεταριακή Αρι­στερά και θωρακίζει την αστική Δεξιά, προετοιμάζοντας έτσι την κοινή γνώμη για την παλινόρθωση του καπιταλισμού. Πρόκειται για την αντανάκλαση της αστικής ιδεολογίας στο κόμμα, τον από­λυτο ρεβιζιονισμό. Μακριά από το να είναι ένα δευτερεύον ζήτημα, ο αγώνας ενάντια σε αυτήν τη ρεβιζιονιστική γραμμή είναι ένα ζή­τημα πρωταρχικής σπουδαιότητας που έχει ζωτική σημασία για την τύχη και το μέλλον του κόμματος και του κράτους μας, για τη μελ­λοντική φυσιογνωμία του κόμματος και του κράτους μας, και για την παγκόσμια επανάσταση.

Οι κομματικές επιτροπές σε όλα τα επίπεδα πρέπει να στα­ματήσουν αμέσως να εφαρμόζουν την «Έκθεση Σύνοψης για την τρέχουσα Ακαδημαϊκή Συζήτηση από την Ομάδα των Πέντε Υπευ­θύνων της Πολιτιστικής Επανάστασης». Ολόκληρο το κόμμα πρέ­πει να ακολουθήσει τις οδηγίες σ. Μάο Τσε Τουνγκ, να κρατήσει ψηλά το μεγάλο λάβαρο της προλεταριακής πολιτιστικής επανά­στασης, να ξεσκεπάσει εντελώς την αντιδραστική αστική στάση αυ­τών των λεγάμενων ακαδημαϊκών αυθεντιών που αντιτίθενται στο κόμμα και το σοσιαλισμό, να κριτικάρει σε βάθος και να απορρίψει τις αντιδραστικές αστικές ιδέες στον τομέα της πανεπιστημιακής εργασίας, της εκπαίδευσης, της δημοσιογραφίας, της λογοτεχνίας και της τέχνης και των εκδόσεων, και να αναλάβει την ηγεσία σε αυτούς τους πολιτιστικούς τομείς. Για να επιτευχθεί αυτό, είναι α­παραίτητο ταυτόχρονα να επικριθούν και να αποκηρυχτούν αυτοί οι εκπρόσωποι της αστικής τάξης που έχουν παρεισφρήσει στο κόμμα, στην κυβέρνηση, στο στρατό και σε όλους τους τομείς του πολιτισμού, για να διωχθούν ή να μετατεθούν ορισμένοι από αυ­τούς σε άλλες θέσεις. Πάνω απ’ όλα, δεν πρέπει να εμπιστευόμαστε σε αυτούς τους ανθρώπους τη δουλειά της καθοδήγησης της πολι­τιστικής επανάστασης. Στην πραγ­ματικότητα, πολλοί από αυτούς έχουν κάνει και συνεχίζουν να κάνουν τέτοια δουλειά, και αυτό εί­ναι εξαιρετικά επικίνδυνο.

Αυτοί οι εκπρόσωποι της αστικής τάξης που έχουν παρει­σφρήσει στο κόμμα, στην κυβέρνηση, στον στρατό, και σε διάφο­ρους πολιτιστικούς τομείς είναι ένα μάτσο από αντεπαναστάτες ρεβιζιονιστές. Μόλις οι συνθήκες είναι ώριμες, θα αδράξουν την πο­λιτική εξουσία και θα μετατρέψουν τη δικτατορία του προ­λε­ταριά­του σε μια δικτατορία της αστικής τάξης. Μερικούς από αυτούς τους ξέρουμε καλά, ενώ άλλους όχι. Κάποιους εξακολουθούμε να τους εμπιστευόμαστε και να τους εκπαιδεύουμε για διαδόχους μας, ά­τομα όπως ο Χρουστσόφ, για παράδειγμα, οι οποίοι εξακολουθούν να φωλιάζουν δίπλα μας. Οι κομματικές επιτροπές σε όλα τα επί­πεδα πρέπει να δώσουν μεγάλη προσοχή στο θέμα αυτό.

Η Εγκύκλιος αυτή πρέπει να αποσταλεί, μαζί με το λανθα­σμένο έγγραφο που εκδόθηκε από την ΚΕ στις 12 Φεβρουάριου 1966, μέχρι το επίπεδο των νομαρχιακών κομματικών επιτροπών, στις κομματικές επιτροπές στους πολιτιστικούς οργανισμούς και στις κομματικές επιτροπές στο στρατό σε επίπεδο συντάγματος. Αυτές οι επιτροπές καλούνται να συζητήσουν ποιο από τα δύο έγγραφα είναι λάθος και ποιο είναι σωστό, πώς κατανοούν αυτά τα έγγραφα, τα επιτεύγματα και τα λάθη τους.

Πηγή: Λαϊκός Δρόμος

Το πρωτότυπο άρθρο https://www.e-prologos.gr/60-%CF%87%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%B7-%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%BB%CE%B5%CF%84%CE%B1%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%AE-%CF%80%CE%BF%CE%BB/ ανήκει στο Πολιτική Archives – e-Πρόλογος – Ανεξάρτητη Ενημερωτική πύλη .