Λιγότερο απο 1 λεπτό
Διάρκεια άρθρου:
Λεπτά
Ώρα αντεπίθεσης και ανατροπής, όχι διαχείρισης και οπισθοχώρησης
Για να μπορέσει όμως το φοιτητικό κίνημα να δώσει αυτές τις μάχες, να θέσει τα αναγκαία ζητήματα και να χαράξει αγωνιστικό σχεδιασμό, η ενίσχυση της ανεξάρτητης αντικαπιταλιστικής αριστεράς είναι προϋπόθεση. Γιατί όπως αποδείχθηκε και φέτος μόνο αυτή είναι διατεθειμένη να έρθει σε σύγκρουση με το επιχειρηματικό πανεπιστήμιο στην ουσία του ώστε το φοιτητικό κίνημα να μην συμβιβαστεί στους αγώνες χαμηλών πτήσεων της ΚΝΕ/ΠΚΣ – που στις διαγραφές ήταν άφαντη, στα Τέμπη έθετε ξανά το ζήτημα του «τι δημόσιο – τι ιδιωτικό», ενώ για ακόμη μία φορά αρνήθηκε να βάλει τις δυνάμεις της για την ενεργοποίηση των φοιτητικών συλλόγων μέσω Γενικών Συνελεύσεων και καταλήψεων. Τέσσερα χρόνια πρώτη δύναμη και τέσσερα χρόνια έχει περάσει ο αντιεκπαιδευτικός οχετός και οι φοιτητ(ρι)ες θα έπρεπε να είναι ευχαριστημένοι γιατί παρότι διακυβεύονται οι σπουδές τους τουλάχιστον έχουν «κόκκινα ΔΣ».
Ούτε, βέβαια, να βρει έκφραση στην πρόταση των ΕΑΑΚ που αν κρίνουμε από την φετινή τους στάση μάλλον είναι εκφυλισμός των φοιτητικών συλλόγων, απουσία από κάθε μάχη του φοιτητικού κινήματος και ελπίδα για κυβερνητική εναλλαγή. Ο στείρος αντιμητσοτακικός τους λόγος που αποπροσανατολίζει από τις διαχρονικές ευθύνες και τη συνέχεια των αντιλαϊκών πολιτικών, καθώς και η άρνησή τους να προτείνουν καταλήψεις ή οποιαδήποτε μέσο πάλης που υπερβαίνει τα όρια της «νομιμότητας» του υπουργείου, μάλλον δείχνει πως η μόνη πρόθεσή τους για σύγκρουση αφορά τον κόσμο του κινήματος κι όχι τα αστικά συμφέροντα και σχέδια για τα πανεπιστήμια.
Η φοβικότητα βέβαια ως προς την αξιοποίηση των μαχητικών μέσων πάλης του φοιτητικού κινήματος και τη λήψη πρωτοβουλιών μάλλον έχει πάρει στην μπάλα κι άλλες δυνάμεις της Αριστεράς, όπως αυτή της Ρεβάνς – με την οποία παρ’ ότι βρεθήκαμε από κοινού στον δρόμο σε κρίσιμους κόμβους της φετινής χρονιάς όπως στην μάχη ενάντια στις διαγραφές βρέθηκαν σε αμηχανία. Η έλλειψη συνολικής πολιτικής πρότασης για το φοιτητικό κίνημα καθώς και τα σχέδια για ανασυγκρότηση της ΕΦΕΕ δεν ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις της εποχής.
Γιατί –πράγματι- η εποχή που διανύουμε είναι απαιτητική. Ο συσχετισμός είναι δυσμενής και μπροστά σε αυτόν οι περισσότερες δυνάμεις έχουν μπει σε οπισθοχώρηση – υπάρχει όμως άλλη προοπτική; Ήρθε η ώρα απλώς να συμβιβαστούμε με ότι μας αφήσουν – εμείς απαντάμε πως όχι. Η ψήφος στην Attack στα ΑΕΙ είναι ψήφος ανυπακοής, ψήφος και πράξη για ένα φοιτητικό κίνημα που δεν θα φοβηθεί αλλά θα βγει μπροστά και θα τα πάρει όλα πίσω!
