Είναι μια πολύ καλή συγκυρία η σημερινή για τη ΘεσσαλονίκηΕξηγούμαστε: κατ’ αρχήν η παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη στο τιμόνι της κυβέρνησης είναι ένα πολύτιμο «όπλο» για την πόλη. Μπορεί ο πρωθυπουργός να έκανε στην εκκίνηση της προεδρίας του λάθη σε επίπεδο επιλογής προσώπων στη Θεσσαλονίκη, όμως σιγά σιγά βρήκε τα πατήματά του που λένε και στο ποδόσφαιρο. Και έβαλε εμπρός το σχέδιο «έργα, έργα και πάλι έργα». Όλα ξεκίνησαν με το μετρό που υλοποιήθηκε από τη μια χάρις στην αποφασιστικότητα και την επιμονή του πρωθυπουργού και από την άλλη εξαιτίας της γνώσης και της εργατικότητας της Μενδώνη. Και τα έργα συνεχίζονται. Κρατικό Ωδείο, flyover, Παιδιατρικό, μετρό Καλαμαριάς, Μουσείο του μετρό, Μητροπολητικό Πάρκο και περιαστικό δάσος Ευκαρπίας είναι μερικά από τα έργα που έγιναν ή τελειώνουν οσονούπω. Έτσι ακόμη και οι δύσπιστοι αναγνωρίζουν σήμερα ότι καμία μεταπολιτευτική κυβέρνηση στην Ελλάδα δεν έχει δώσει τόσα πολλά και δεν έχει υλοποιήσει τόσα έργα στη Θεσσαλονίκη όσο η σημερινή. Αυτό το είπε κάποια στιγμή ο Άδωνις σε κάποια ομιλία του στην πόλη και καλά θα κάνουν οι κυβερνητικοί και οι «γαλάζιοι» παράγοντες της Θεσσαλονίκης να το κάνουν σημαία τους.
Λίγα λόγια και πολλά έργα ο Αγγελούδης
Χαμηλό προφίλ και αξιοπιστία από Αηδονά
Οι δύο ιεράρχες και οι επιμελητηριακοί
Παράδειγμα τέταρτο: οι Επιμελητηριακοί. Οι σχέσεις της κυβέρνησης τόσο με το Γιάννη Μασούτη του Εμποροβιομηχανικού όσο και με τον Μάριο Παπαδόπουλο του Βιοτεχνικού είναι καλές, με τη συνεργασία να είναι αγαστή, ενώ ακόμη και ο πιο μαχητικός Κυριάκος Μερελής, που προέρχεται και από άλλον πολιτικό χώρο, δεν έχει ξεφύγει ποτέ με την κριτική που ασκεί στην κυβέρνηση.
Η καλή σχέση με Τζιτζικώστα
Οι συγκυρίες λοιπόν για την κυβέρνηση στη Θεσσαλονίκη είναι καλές. Και η Θεσσαλονίκη θα βγει κερδισμένη από αυτό. Να δούμε βέβαια, αν από όλα αυτά θα κερδίσει εκλογικά η ΝΔ. Ή τελικά η ακρίβεια θα παίξει πιο μεγάλο ρόλο…
Κλείνουμε με το ΠΑΣΟΚ στη Θεσσαλονίκη. Εδώ έχουν αρχίσει και τρέχουν μερικές δημοσκοπήσεις για βουλευτικές υποψηφιότητες. Τίποτα καινούργιο δεν υπάρχει. Θρασκιά, Παπάς, Παπαστεργίου, Πάπους, Αργυριάδης, Δαλαμπούρα και Λεκάκης. Τώρα αν πιστεύει ο Ανδρουλάκης ότι έτσι θα ξεκολλήσει η βελόνα, αυτό σημαίνει ότι πιστεύει πως η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.
