Το σκληρό του πρόσωπο απέναντι στη θρησκευτική και πολιτιστική κληρονομιά της Κύπρου δείχνει ξανά το κατοχικό καθεστώς, το οποίο απαγόρευσε την τελευταία στιγμή το ετήσιο προσκύνημα στο Αρμενικό Μοναστήρι του Αγίου Μακαρίου, κοντά στο χωριό Χαλεύκα, στην κατεχόμενη Κερύνεια.
Σχετικά Άρθρα
Η απαγόρευση προκαλεί έντονη δυσαρέσκεια στην αρμενική κοινότητα της Κύπρου, καθώς το προσκύνημα πραγματοποιείται παραδοσιακά την πρώτη Κυριακή του Μαΐου και αποτελεί μία από τις σημαντικότερες θρησκευτικές και κοινοτικές στιγμές για τους Αρμενίους του νησιού.
Σύμφωνα με όσα δήλωσε στον ΑΝΤ1 ο αντιπρόσωπος των Αρμενίων στη Βουλή των Αντιπροσώπων, Βαρτκές Μαχτεσιάν, η άδεια είχε αρχικά δοθεί, ωστόσο στη συνέχεια ανακλήθηκε χωρίς καμία ουσιαστική αιτιολόγηση.
«Είμαι πολύ απογοητευμένος. Το προσκύνημα γίνεται την πρώτη Κυριακή του Μαΐου κάθε χρόνο. Πριν τρεις μήνες υποβάλαμε αίτημα και το περασμένο Σάββατο πήραμε θετική απάντηση για την Κυριακή 10 του μηνός. Νοικιάσαμε λεωφορεία, γράφτηκαν αρκετά άτομα και μάλιστα κάποια από το εξωτερικό. Τη Δευτέρα λάβαμε δεύτερη επιστολή που μας έλεγε για λάθος», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Ανάκληση άδειας χωρίς πειστική εξήγηση
Η αιφνιδιαστική αλλαγή στάσης του κατοχικού καθεστώτος δημιούργησε εύλογα ερωτήματα, καθώς η αρμενική κοινότητα είχε ήδη προχωρήσει σε όλες τις απαραίτητες προετοιμασίες.
Είχαν μισθωθεί λεωφορεία, είχε οργανωθεί η μετάβαση των προσκυνητών, ενώ αρκετοί πιστοί είχαν δηλώσει συμμετοχή, ανάμεσά τους και άτομα από το εξωτερικό που ήθελαν να βρεθούν στο ιστορικό μοναστήρι.
Από την πλευρά του, ο λεγόμενος «υπουργός Εξωτερικών» του ψευδοκράτους υποστήριξε, σε δήλωσή του στη Cyprus Mail, ότι η άδεια ανακλήθηκε για λόγους ασφαλείας, επειδή το μοναστήρι βρίσκεται σε ετοιμόρροπη κατάσταση. Παράλληλα ισχυρίστηκε ότι στο μέλλον θα προταθούν εναλλακτικές εκκλησίες για προσκυνήματα.
Ωστόσο, η εξήγηση αυτή δεν φαίνεται να ικανοποιεί την αρμενική κοινότητα, καθώς το αίτημα είχε κατατεθεί εγκαίρως και η αρχική απάντηση ήταν θετική.
Πλήγμα για την αρμενική κοινότητα
Η φετινή ακύρωση έχει ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς συνέπεσε με την έναρξη εκστρατείας συγκέντρωσης χρημάτων για την ανακαίνιση του Μοναστηριού του Αγίου Μακαρίου, το οποίο χρονολογείται από τον 11ο αιώνα και αποτελεί το σημαντικότερο θρησκευτικό και πολιτιστικό μνημείο των Αρμενίων της Κύπρου.
Ο Βαρτκές Μαχτεσιάν τόνισε ότι η απόφαση αυτή δεν επηρεάζει μόνο πρακτικά την κοινότητα, αλλά και ψυχολογικά.
«Μας παίρνει πίσω την καμπάνια, επηρεάζει ψυχολογικά τα μέλη της κοινότητας. Τι να πεις όταν δεν σου επιτρέπουν ένα προσκύνημα μίας ώρας;», σημείωσε.
Η δήλωση αυτή αποτυπώνει το αίσθημα πικρίας μιας κοινότητας που βλέπει ένα ιστορικό μνημείο της πίστης και της ταυτότητάς της να παραμένει εγκλωβισμένο στα τετελεσμένα της κατοχής.
Ένα μνημείο μεγάλης ιστορικής σημασίας
Το Αρμενικό Μοναστήρι του Αγίου Μακαρίου, γνωστό και ως Sourp Magar, βρίσκεται στην κατεχόμενη Κερύνεια και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα σημεία αναφοράς για τους Αρμενίους της Κύπρου.
Για αιώνες υπήρξε χώρος προσευχής, μνήμης, πνευματικής ζωής και κοινοτικής συνέχειας. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το μοναστήρι βρέθηκε υπό κατοχή και η πρόσβαση σε αυτό κατέστη περιορισμένη και εξαρτώμενη από τις αποφάσεις του κατοχικού καθεστώτος.
Η σημερινή απαγόρευση έρχεται να υπενθυμίσει, με τον πιο ωμό τρόπο, ότι τα κατεχόμενα θρησκευτικά μνημεία της Κύπρου εξακολουθούν να βρίσκονται σε καθεστώς αβεβαιότητας, εγκατάλειψης και πολιτικής εργαλειοποίησης.
Το προηγούμενο με το πάρτι ηλεκτρονικής μουσικής
Το μοναστήρι του Αγίου Μακαρίου είχε βρεθεί ξανά στο προσκήνιο το 2021, όταν στον χώρο πραγματοποιήθηκε πάρτι ηλεκτρονικής μουσικής, γεγονός που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις από θρησκευτικούς ηγέτες και πολιτικούς παράγοντες στην Κύπρο.
Το περιστατικό εκείνο είχε θεωρηθεί προσβολή για τον ιερό χαρακτήρα του μνημείου και ανέδειξε για ακόμη μία φορά το πρόβλημα της προστασίας των θρησκευτικών χώρων στα κατεχόμενα.
Σήμερα, η απαγόρευση του προσκυνήματος προσθέτει ένα ακόμη επεισόδιο στην ίδια μακρά αλυσίδα αυθαιρεσίας: από τη μία, το κατοχικό καθεστώς επικαλείται λόγους ασφαλείας· από την άλλη, αρνείται σε μια ιστορική κοινότητα ακόμη και ένα σύντομο προσκύνημα στον πιο εμβληματικό της χώρο.
Το μήνυμα είναι σαφές: όσο η κατοχή συνεχίζεται, η πρόσβαση στην ιστορική μνήμη, στην πίστη και στην πολιτιστική κληρονομιά παραμένει όμηρος πολιτικών σκοπιμοτήτων.