Η σκόνη της Σαχάρας σκοτώνει

Σχετικά Άρθρα

Διαβάστε επίσης:Μ-Λ ΚΚΕ: Νέα καραμπινάτη επιχείρηση συγκάλυψης η απόφαση Αρείου Πάγου για το σκάνδαλο των υποκλοπών

Διαβάστε επίσης:«Αντιπαραγωγικοί» για το Μητσοτάκη οι βομβαρδισμοί του Ισραήλ, που ισοπεδώνουν το Λίβανο, δολοφονούν χιλιάδες και εκτοπίζ

“Η Σαχάρα ευθύνεται για περισσότερο από το ήμισυ των συνολικών εκπομπών σκόνης στον κόσμο. Υπό θερμές, ξηρές και θυελλώδεις συνθήκες, τα σωματίδια ανυψώνονται αρκετά χιλιόμετρα στην ατμόσφαιρα και μεταφέρονται σε όλες τις ηπείρους”, εξηγεί ο καθηγητής. 

Οι περισσότεροι άνεμοι ταξιδεύουν δυτικά προς την Αμερική, αλλά ορισμένοι κινούνται βόρεια προς την Ευρώπη, ιδιαίτερα μεταξύ Φεβρουαρίου και Ιουνίου. Όπως το πρόσφατο έντονο ρεύμα ανέμου, το “Calima” που καλύπτει την Ισπανία και φτάνει μέχρι τη Βόρεια Θάλασσα και τη Σκανδιναβία.

Η άνοδος της θερμοκρασίας ξηραίνει τα εδάφη και επιταχύνει την ερημοποίηση, με αποτέλεσμα να είναι πολύ πιο εύκολη η μεταφορά της σκόνης-μαζί και των λεπτών σωματιδίων της- με τον άνεμο. “Υπό ακραίες συνθήκες θέρμανσης, η ποσότητα της σκόνης της Σαχάρας που ανυψώνεται στην ατμόσφαιρα θα μπορούσε να αυξηθεί κατά 40% έως 60% μέχρι το τέλος του αιώνα”, προειδοποιεί στην ανάλυσή του ο καθηγητής.

Προσθέτει ότι αυτό εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τα μοτίβα των ανέμων αλλά και τις αλλαγές που γίνονται σε κλιματικά μοντέλα μεγάλης κλίμακας. 

Οι συνέπειες ωστόσο της μεταφοράς αφρικανικής σκόνης είναι σοβαρές. Εκτός από τους κινδύνους στην υγεία των ανθρώπων από τα σωματίδια PM10, καταγράφεται της επιτάχυνση της τήξης. Όταν για παράδειγμα επικάθεται στο χιόνι στις Άλπεις, σκουραίνει την επιφάνεια και την καθιστά λιγότερο ικανή να αντανακλά το ηλιακό φως. Επιπλέον η σκόνη μπορεί να μειώσει την απόδοση των ηλιακών συλλεκτών και να διαταράξει την αεροπορία ή την οδική κυκλοφορία μειώνοντας την ορατότητα.

Στις επόμενες δεκαετίες, εκτιμάται ότι η “ζώνη σκόνης” της Σαχάρας θα παραμείνει ένας από τους βασικούς δείκτες για την υγεία του πλανήτη μας. 

Ως μέτρο για την αντιμετώπισή της προτείνεται “η πρόληψη της διατάραξης των άθικτων εδαφών”. Η υπερβόσκηση, η κατασκευή φραγμάτων στα ποτάμια και η εγκατάλειψη γης μπορούν να αυξήσουν τις εκπομπές σκόνης. Για αυτό και απαιτείται η αποκατάσταση της βλάστησης, η διατήρηση της ροής των ποταμών και η προστασία του εύθραυστου στη “βιοκρούστας” βακτηρίων, βρύων και άλλων οργανισμών που δεσμεύουν τα πρώτα χιλιοστά των εδαφών της ερήμου και σχηματίζουν μια φυσική ασπίδα κατά της διάβρωσης από τον άνεμο.

Στις χώρες της Ευρώπης η έμφαση δίνεται στην πρόβλεψη με τα συστήματα της έγκαιρης προειδοποίησης για τον καιρό. Όμως, όπως σημειώνεται στην ανάλυση, “η τεχνολογία και η πρόβλεψη από μόνες τους δεν θα αρκούν για να λύσουν το πρόβλημα”. 

Η σκόνη δεν σέβεται τα σύνορα και ο κίνδυνος είναι κοινός για όλους. Η διαχείρισή της θα απαιτήσει ισχυρότερη διεθνή συνεργασία – και δεσμευτικές συμφωνίες – σε όλα, από τη διαχείριση των λεκανών απορροής ποταμών έως την αποτροπή της ξήρανσης των κοιτών των λιμνών, έως τις δράσεις δημόσιας υγείας σε όλη την Ευρώπη.