Από τη μια ο «λέων της Ιουδαίας» και από την άλλη ο «νεο-οθωμανός σουλτάνος», ερίζουν. Με τον πρώτο, τον Νετανιάχου, να αφήνει να εννοηθεί ότι η Τουρκία είναι το «νέο Ιράν», με ό,τι αυτό συνεπάγεται στο μέλλον, και τον δεύτερο, τον Ερντογάν, να προσπαθεί να νεκραναστήσει, τόσο για το εσωτερικό όσο για το διεθνές ακροατήριό του, τα όνειρα για μια νέα Οθωμανική αυτοκρατορία με δεσπόζουσα περιφερειακή θέση στη γειτονιά μας, και βέβαια στη Μέση Ανατολή.
Δύο ηγέτες που έχουν βάψει τα χέρια τους με αίμα, ο ένας των Παλαιστινίων και ο άλλος των Κούρδων, αλληλοκατηγορούνται ως χασάπηδες. Ο Ερντογάν χαρακτηρίζει τον Νετανιάχου «χασάπη της Γάζας», και ο δεύτερος απαντάει στον πρώτο, αποδίδοντάς του τον τίτλο του «σφαγέα των Κούρδων». Ο ένας κατοχική δύναμη απαρτχάϊντ σε παλαιστινιακά εδάφη, και ο άλλος εισβολέας και επίσης κατοχική δύναμη στη μισή Κύπρο, μας κάνουν «μάθημα» περί ... «ηθικής». Στο μεταξύ, και οι δύο τους, με διαφορετικούς τρόπους ο καθένας, έχουν βάλει τη δημοκρατία και τις κοινωνίες των χωρών τους στον «γύψο».
Σχετικά Άρθρα
Εν μέσω αυτής της αντιπαράθεσης, η οποία έχει αναζωπυρωθεί μετά το μακελειό της Χαμάς, το 2023, και στη συνέχεια τη γενοκτονία των Παλαιστινίων στη Γάζα, η Αγκυρα, κατά την προσφιλή μέθοδό της, εξάγει την επιθετικότητά της στην άμεση γειτονιά της. Στην Ελλάδα και τη Κύπρο. Μάλιστα, εδώ και πολλούς μήνες συστηματικά ανεβάζει τους τόνους στο θέμα της στενής συνεργασίας των Ελλάδας — Κύπρο με το Ισραήλ. Μια σχέση, πάντως, που δεν δίνει σημασία μόνο η Τουρκία. Ιδιαίτερη έμφαση αποδίδουν και αναλυτές σημαντικών ισραηλινών think tank στις ΗΠΑ, όπως είναι το JINSA (Jewish Institute for National Security of America – Εβραϊκό Ινστιτούτο Εθνικής Ασφάλειας της Αμερικής).
Πόλεμος ανακοινώσεων και παραβιάσεις
Μέσα στο κλίμα αναταραχής, ειδικά εξαιτίας του πολέμου στον Περσικό, που αγγίζει άμεσα γεωπολιτικά την Ελλάδα, την Κύπρο, την Τουρκία και βέβαια το Ισραήλ, ως βασικό μετέχοντα στις επιθέσεις κατά του Ιράν, ο πρόσφατος πόλεμος ανακοινώσεων Αθήνας — Αγκυρας έρχεται να ενισχύσει την εντύπωση ότι το κλίμα των «ήρεμων υδάτων» του Κυριάκου Μητσοτάκη βαίνει προς … ατυχές τέλος.
Ως γνωστόν, η Αγκυρα, για πολλοστή φορά, κουραστικά μονότονα επανέφερε εσχάτως το ζήτημα εκλογής μουφτήδων στη Θράκη. Παράλληλα, ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Χακάν Φιντάν, με αφορμή τη σχέση Ελλάδς — Κύπρου — Ισραήλ, εμμέσως πλην σαφώς απείλησε τις Αθήνα και Λευκωσία, λέγοντας ότι η «συνεργασία» τους με το Ισραήλ «δεν φέρνει περισσότερη εμπιστοσύνη, φέρνει περισσότερη δυσπιστία. Φέρνει περισσότερα προβλήματα και πόλεμο». Και για τα δύο, το υπουργείο Εξωτερικών εξέδωσε ανακοινώσεις.
Το κερασάκι στην τούρτα ήταν, εν μέσω Πάσχα μάλιστα, η χοντροκομμένη ανάρτηση στα social media του πρώην υπουργού Άμυνας της γείτονος και νυν προέδρου της Επιτροπής Άμυνας της τουρκικής Βουλής, Χουλουσί Ακάρ, ο οποίος απείλησε ανοικτά την Κύπρο, γράφοντας: «Στην πατρίδα των Τουρκοκυπρίων, όσοι κάνουν όνειρα για Πάσχα… θα ζήσουν το τελευταίο τους Πάσχα».
Σε όλα αυτά ήλθαν να προστεθούν παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου (ΕΕΧ), οι οποίες, λόγω της «διπλωματίας των σεισμών», και κατόπιν των «ήρεμων υδάτων» της «Διακήρυξης των Αθηνών», την οποία είχε διαφημίσει σε υπερθετικό βαθμό η κυβέρνηση Μητσοτάκη, είχαν μειωθεί θεαματικά, έως και μηδενιστεί.
Ωστόσο, όπως έχει επισημάνει το Neostrategy.gr, οι παραβιάσεις στην πραγματικότητα, αν και λίγες, ουδέποτε σταμάτησαν, ενώ το τελευταίο διάστημα, σιγά σιγά αυξάνονται. Εσχάτως, ταυτόχρονα με τις τουρκικές ανακοινώσεις και δηλώσεις, αναζωπυρώθηκαν.
Ειδικότερα, σύμφωνα με τα στοιχεία του ελληνικού ΓΕΕΘΑ, στις 15 Απριλίου 2026 κατεγράφησαν επτά παραβιάσεις στο Βορειοανατολικό και Νοτιοανατολικό Αιγαίο από τέσσερα F-16, εκ των οποίων τα δύο οπλισμένα. Στις 14 Απριλίου, οκτώ παραβιάσεις. Δύο από ένα μη επανδρωμένο αεροσκάφος (UAV) και έξι από ένα αεροσκάφος επιτήρησης, CN-235. Αυτό το αεροσκάφος ουδέποτε έπαψε να παραβιάζει τον ΕΕΧ, όπως και άλλου τύπου τουρκικά κατασκοπευτικά. Στις 13 Απριλίου επίσης, κατεγράφησαν τρεις παραβιάσεις από UAV. Αυτή την περίοδο, η Τουρκία μετέχει σε άσκηση υποβρύχιας έρευνας – διάσωσης του ΝΑΤΟ.
Κοκορομαχίες
Οι αντιπαραθέσεις του «πούρου σιωνιστή», Νετανιάχου, με τον «αδελφό μουσουλμάνο», Ερντογάν, οι οποίες πλέον έχουν λάβει μορφή προσωπικής βεντέτας, δεν είναι καινούργιες.
Η πρώτη σοβαρή κρίση στις σχέσεις Ισραήλ — Τουρκίας εκδηλώθηκε το 2010, όταν το τουρκικό καράβι, «Mavi Marmara», γεμάτο με ακτιβιστές, είχε βάλει πλώρη για να σπάσει τον αποκλεισμό της Γάζας. Το ισραηλινό ρεσάλτο είχε αποτέλεσμα νεκρούς και τραυματίες ως επί το πλείστον Τουρκούς, οι οποίοι συνεπλάκησαν με Ισραηλινούς στρατιώτες. Μέχρι τότε, βέβαια, ιδιαίτερα όταν στην Τουρκία κυβερνούσαν οι Κεμαλικοί εθνικιστές, η σχέση Ισραήλ — Τουρκίας ήταν «στρατηγική». Συχνά, σε βάρος της Ελλάδας.
Να σημειωθεί πως τα τελευταία χρόνια, είχαν γίνει σοβαρά βήματα αποκατάστασης των σχέσεων Αγκυρας — Τελ Αβίβ. Κάτι που δείχνει ότι στις δύο χώρες, παρά τις διαφορές τους και τα σκαμπανεβάσματα στις σχέσεις τους, υπάρχουν ισχυροί κύκλοι, οι οποίοι επιδιώκουν την αποκατάσταση στις σχέσεις τους. Μετά το 2023, ωστόσο, σημειώθηκε εκ νέου σοβαρή υποτροπή.
Στην παραπάνω εξίσωση πρέπει να προστεθεί η «επέκταση» της τουρκικής επιρροής στη Συρία. Κάτι που προκαλεί νέες εστίες τριβής με το Ισραήλ, που και αυτό έχει «προσαρτήσει» συριακά εδάφη. Επιπλέον, οι προσπάθειες της Αγκυρας να εμφανιστεί ως προστάτης «πατερούλης» των απανταχού μουσουλμάνων και ιδιαίτερα των Παλαιστινίων, με αφορμή τη σφαγή στη Γάζα, αποτελεί μόνιμη πηγή έντασης μεταξύ Ερντογάν — Νετανιάχου.
Προς σύγκρουση Ισραήλ — Τουρκίας;
Ο «νεο-οθωμανός σουλτάνος» επιδιώκει να επεκτείνει το στρατηγικό βάθος της Τουρκίας στη Μ. Ανατολή, αν και είναι βέβαιον ότι θα συναντήσει μεγάλα εμπόδια ακόμη και από τους Αραβες, ενώ ο «λέων της Ιουδαίας», στηριγμένος σε υπερατλαντικές πλάτες, θέλει να «καθαρίσει» όλα τα προβλήματα που θεωρεί ότι έχει το Ισραήλ (Ιράν, Λίβανος — Χεζμπολάχ, Παλαιστινιακό), ούτως ώστε να μπορεί να «κοιμάται ήσυχο» για αρκετές δεκαετίες ακόμη.
Πολύ περισσότερο, επιδιώκει να επιβάλλει σε όλους τους Αραβες τη «συνεργασία» και να υπογράψουν μαζί του τις «συμφωνίες του Αβραάμ». Επιπλέον, να ανοίξει ο νέος «ινδικός δρόμος» του εμπορίου μέσω των μοναρχιών του Κόλπου, και να ναυαγήσει ο «κινέζικος δρόμος του μεταξιού» και τα κοινά σινο-ρωσικά σχέδια που διέρχονται μέσω Ιράν.
Σε αυτό το σκηνικό, λοιπόν, εκφράζονται εκτιμήσεις ακόμα και για ενδεχόμενο πολεμικής αντιπαράθεσης ανάμεσα σε Ισραήλ και Τουρκία, αν και ψύχραιμοι αναλυτές (και Ισραηλινοί) υπογραμμίζουν ότι πρόκειται για βιαστικές προβλέψεις, και ότι ούτε το Ισραήλ, ούτε η Τουρκία, και πολύ περισσότερο ούτε η Ουάσιγκτον θα ήθελαν κάτι τέτοιο.
Στο ίδιο πλαίσιο της κοκορομαχίας Τελ Αβίβ — Αγκυρας, δεν πρέπει να αγνοείται η — προς το παρόν – «φημολογία» περί φιλοδοξιών της Τουρκίας να γίνει πυρηνική δύναμη.
Η αποκρουστική εικόνα του Ισραήλ
Βέβαια, με τον τραμπούκικο τρόπο που λειτουργεί ο Νετανιάχου, ως ταύρος εν υαλοπωλείω, και ιδιαίτερα με τη γενοκτονία στη Γάζα, τείνει να καταστήσει την εικόνα του Ισραήλ αποκρουστική διεθνώς. Κι’ ας αναμασά την κουραστική καραμέλα ότι όποιος έχει διαφορετική άποψη για τα αίσχη που διαπράττονται, είναι αντισημίτης. Αυτά να τα πει ο ίδιος και η συγκυβέρνησή του με την ακροδεξιά στους χιλιάδες Ισραηλινούς που διαδηλώνουν εναντίον τους κάθε τόσο και τους ξυλοφορτώνουν.
Μέχρι και η Ιταλίδα — διόλου «αριστερίζουσα» – πρωθυπουργός, Τζόρτζια Μελόνι, «πάγωσε» τη συμφωνία στρατιωτικής — αμυντικής συνεργασίας Ιταλίας — Ισραήλ, διαμαρτυρόμενη για την επιθετική τακτική του Τελ Αβίβ έναντι ειδικά του Λιβάνου. Λάβρος κατά του Ισραήλ, βέβαια, είναι και ο Ισπανός πρωθυπουργός, Πέδρο Σάντσεθ, και πολλοί άλλοι. Να σημειωθεί, πάντως, ότι Ιταλία και Ισπανία διατηρούν στενές σχέσεις αμυντικής συνεργασίας με την Τουρκία. Οχι ότι είναι τόσο αυτός ο λόγος που διαμαρτύρονται έναντι του Ισραήλ — αν και δεν μπορεί να αγνοηθεί — όσο οι αντιδράσεις στο εσωτερικό των κοινωνιών και σίγουρα τα γεωπολιτικά συμφέροντα των δύο χωρών.
Και στη μέση η Ελλάδα
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, ωστόσο, έχοντας εγκαταλείψει εδώ και χρόνια την πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, δεν τηρεί ούτε καν τις στοιχειώδεις ισορροπίες. Εχει εναποθέσει όλα τα «χαρτιά» της στις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Ούτε σκέψη να σταματήσουν — ή να περιοριστούν — οι στρατιωτικές διευκολύνσεις στις δυνάμεις των ΗΠΑ που παίρνουν μέρος στον πόλεμο κατά του Ιράν, όπως έκαναν αρκετές χώρες — μέλη της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Οσον αφορά τη γενοκτονία στη Γάζα, κάτι περί «ανθρωπιστικής κρίσης» ψέλλισε, για τα μάτια του κόσμου. Εχει απωλέσει κάθε φύλο συκής ηθικής και διεθνούς Δικαίου. Αραγε, τώρα, η Αθήνα θα δεχτεί και να συμμετέχει ακόμα και στην «εκστρατεία Τραμπ» στα Στενά του Ορμούζ;
Να σημειωθεί πως μερίδα Ισραηλινών αναλυτών δεν κρύβει ότι ο Νετανιάχου, στους σχεδιασμούς του για πίεση προς την Τουρκία, θα ήθελε να εντάξει την Ελλάδα. Η χώρα μας θα πρέπει να είναι εξαιρετικά προσεκτική και να μην συρθεί σε περιπέτειες πίσω από πρόσκαιρες πολιτικές που εξυπηρετούν αλλότρια συμφέροντα. Οι λογικές «ο εχθρός του εχθρού μου, είναι φίλος μου», μπορεί να είναι χρήσιμες μόνον εφόσον ακολουθείται ανεξάρτητη εθνική εξωτερική πολιτική και δεν υπάρχει πρόσδεση στο άρμα ξένων δυνάμεων. Αλλιώς, μπορεί να αποδειχτεί καταστροφική, όπως αρκετές φορές έχει δείξει η σύγχρονη ελληνική ιστορία.
Εσχάτως, τέλος, ο Χ. Φιντάν, αναμασώντας την καραμέλα της «περικύκλωσης της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο» από την Ελλάδα, την Κύπρο και το Ισραήλ, ανέφερε ότι «αυτή η ομάδα (σ.σ. κρατών) επιχειρούσε να εντάξει και άλλες χώρες της περιφέρειας στη συμμαχία της. Ευτυχώς, υπήρξε παρέμβασή μας την κατάλληλη στιγμή και μπλοκάραμε αυτό το σχέδιο». Εννοούσε, άραγε, την Αίγυπτο; Ως γνωστόν, το Κάϊρο θεωρείται «στρατηγικός εταίρος» της Αθήνας, αν και τα τελευταία χρόνια γίνονται θεαματικά ανοίγματα μεταξύ Αιγύπτου — Τουρκίας. Εχει, πράγματι, καταφέρει η Τουρκία, όπως ισχυρίζεται ο Χ. Φιντάν, να την «αποσπάσει» από την Ελλάδα; Κατά τα λοιπά, η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι «ικανοποιημένη» από την προβληματική – «κολοβή» οριοθέτηση της ΑΟΖ Ελλάδας — Αιγύπτου.