Τη στιγμή που ο περιφερειακός ανταγωνισμός μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ δείχνει να κλιμακώνεται με αφορμή και τον πόλεμο στο Ιράν αλλά και τον προσανατολισμό δράσης του IDF στο βόρειο μέτωπο προς τον Λίβανο, η Άγκυρα επιχειρεί να υπονομεύσει τη στρατηγική συνεργασία Ελλάδας–Κυπριακής Δημοκρατίας και Ισραήλ, η οποία λειτουργεί υποδειγματικά σε ό,τι αφορά την Ανατολική Μεσόγειο και προσφέρει επίσης δυνατότητες για την ενίσχυση της αποτρεπτικής ισχύος της Αθήνας και της Λευκωσίας απέναντι στις μείζονες απειλές ασφάλειας που αντιμετωπίζουν.
Σχετικά Άρθρα
Με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να έχει κλιμακώσει την αντιπαράθεσή του αυτή την εβδομάδα με τον Μπέντζαμιν Νετανιάχου και τον τουρκικό Τύπο να επαναφέρει σενάρια περί ενδεχόμενης «παράσυρσης» του Τραμπ από τον Νετανιάχου, ώστε μετά το Ιράν να στοχοποιηθεί η Τουρκία, ο Χακάν Φιντάν επέλεξε στη χθεσινή συνέντευξή του να εμπλέξει στην αντιπαράθεση αυτή Τουρκίας – Ισραήλ, την Ελλάδα και την Κύπρο.
Η αντίδραση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών ήταν άμεση και στην ανακοίνωσή του επισημαίνεται ότι «η Ελλάδα διαμορφώνει την εξωτερική της πολιτική ανεξάρτητα, δεν δέχεται υποδείξεις, ούτε οφείλει εξηγήσεις σε κανέναν. Κινδυνολογίες και απόπειρες διαστρέβλωσης της πραγματικότητας δεν ωφελούν, ειδικά την περίοδο αυτή της περιφερειακής αστάθειας και αβεβαιότητας».
Επίσης, το ΥΠΕΞ αναφέρει ότι «η Ελλάδα, ως κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ και αιρετό μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, έχει αποδείξει ότι εργάζεται διαχρονικά με συνέπεια για τη σταθερότητα, τις σχέσεις καλής γειτονίας και την ειρήνη» και απορρίπτει και τις τουρκικές αιτιάσεις, τονίζοντας ότι οι τριμερείς στις οποίες συμμετέχει η Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία «έχουν ειρηνικό σκοπό και δεν στρέφονται εναντίον τρίτων».
Η Τουρκία και ο Ερντογάν, μέσα σε αυτό το περιβάλλον, διακατέχονται από ανησυχία, καθώς γνωρίζουν ότι στην «επεκτατική» πολιτική του Ισραήλ, με επίκληση την αντιμετώπιση των πληρεξουσίων του Ιράν και την εξάλειψη των απειλών για την ασφάλειά του, δεν μπορούν να αντιδράσουν παρά μόνο ρητορικά. Κάτι το οποίο κάνει και με ακραίο τρόπο ο κ. Ερντογάν, καθώς κάθε άλλη κίνηση θα οδηγούσε σε μια μείζονα περιφερειακή κρίση και σε ευθεία σύγκρουση των δύο χωρών, συμμάχων των ΗΠΑ, όπου μικρές αμφιβολίες υπάρχουν για το ποιας πλευράς θα έπαιρναν το μέρος.
Ορισμένοι αναλυτές στην Τουρκία μάλιστα έσπευσαν να εξηγήσουν την επιθετική στάση του Τραμπ έναντι των συμμάχων του ΝΑΤΟ και τις απειλές για αποχώρηση από τη Συμμαχία ως προσπάθεια αποστασιοποίησης της Ουάσιγκτον από το ενδεχόμενο μιας σύγκρουσης Τουρκίας–Ισραήλ, καθώς η Τουρκία, ως μέλος του ΝΑΤΟ, θα ζητούσε την ενεργοποίηση του Άρθρου 5 για αμοιβαία συνδρομή.
Η Άγκυρα, απαντώντας με την έντονη αντιϊσραηλινή ρητορική, επιδιώκει να προσεγγίσει και τη μερίδα εκείνη της κοινής γνώμης αλλά και του πολιτικού κατεστημένου στην Ουάσιγκτον που θεωρεί ότι ο Νετανιάχου είναι αυτός που παρέσυρε τον πρόεδρο Τραμπ στον πόλεμο με το Ιράν. Και, με ευρύτερη στόχευση, ενοχοποιώντας και την τριμερή Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ, να υπονομεύσει και τη στρατηγική σχέση των ΗΠΑ με την Ελλάδα και την Κύπρο.
Με την εκκρεμότητα του Ιράν να παραμένει, η διαμόρφωση μιας νέας αρχιτεκτονικής ασφάλειας στη Μέση Ανατολή έχει ακόμη πολλές «πράξεις», και η πιο σημαντική από αυτές θα είναι η έκβαση του ανταγωνισμού Τουρκίας–Ισραήλ, ο οποίος πλέον δεν είναι κρυφός.