Ο συγγραφέας του κειμένου που ακολουθεί είναι ένας εκ των διακεκριμένων νομικών της χώρας με σημαντική παρουσία στα δημόσια πράγματα, την επιχειρηματικότητα, ενώ παράλληλα παρακολουθεί με ενδιαφέρον την πολιτική ζωή και τα κατά καιρούς «ανέκδοτα» που λαμβάνουν χώρα εντός αυτής.
Σχετικά Άρθρα
Το περιεχόμενο του κειμένου που μας απέστειλε και δημοσιεύουμε είναι γεμάτο οργή και δικαιολογημένες απορίες σχετικά με την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, την ανεξέλεγκτη και εν πολλοίς παράνομη δράση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και τις ανεπάρκειες της κυβέρνησης και του πολιτικού – δικαστικού συστήματος της χώρας.
Θεωρεί ότι καταπνίγονται τα δικαιώματα των πολιτών (και των βουλευτών) με καταχρηστικές πράξεις των ευρωπαϊκών θεσμών, με τις οποίες κρέμονται στα «μανταλάκια» άνθρωποι και υπολήψεις για αστείες πράξεις, χωρίς να έχουν το δικαίωμα υπεράσπισης της προσωπικότητάς τους. Επικρίνει, δε, ανοιχτά κυβέρνηση και συγκεκριμένους υπουργούς για πράξεις και παραλείψεις, οι οποίες άφησαν χώρο να περάσει ως «οδοστρωτήρας» η παθογένεια των ευρωπαϊκών εισαγγελικών θεσμών.
Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο «Ουλπιανός», ο οποίος για τους «μύστες» ήταν ένας από τους σοφούς νομικούς της αρχαίας Ρώμης και βασικός εισηγητής του Ιουστινιάνειου Κώδικα (Codex Justinianus).
Το κείμενο του έχει ως εξής:
Η σχέση της ελληνικής κυβέρνησης με την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ξεκίνησε από την αρχή σε εσφαλμένη βάση. Με ένα μίγμα ενοχικότητας και συμπλεγματισμού των Αθηνών.
Πριν από λίγους μήνες η εκ Ρουμανίας ορμώμενη Λ. Κοβέσι μας επισκέφθηκε, συναντήθηκε με τον υπουργό Δικαιοσύνης Γ. Φλωρίδη και το μισό υπουργικό συμβούλιο για να μας «μαλώσει». Για ένα υπαρκτό θέμα, τη συνταγματική πρόβλεψη του νόμου περί ευθύνης υπουργών, αλλά με τρόπο που δεν ήταν και ο πιο «θεσμικός». Δημοσίως, μια πρακτική που δεν συνηθίζεται ένας (έστω και ανώτερος) υπάλληλος της ΕΕ να «μαλώνει» την κυβέρνηση ενός κράτους-μέλους της ΕΕ, ακόμη και για ένα θέμα που χρήζει βελτιώσεων (το άρθρο 16 του Συντάγματος).
Η κυβέρνηση δεν ενοχλήθηκε, βλέπετε επικράτησε η ενοχικότητα και ο συμπλεγματισμός. Ούτε ο «αψύς» Γ. Φλωρίδης έβγαλε «κιχ» μπροστά στο ατόπημα της Ευρωπαίας Εισαγγελέως.
Αντίθετα, άρχισε να «συμμορφώνεται» στις «έξωθεν» νουθεσίες. Με τρόπο άτεχνο, αδέξιο και κυρίως αντίθετο με την κατοχυρωμένη από το Σύνταγμα απαίτηση προστασίας των δικαιωμάτων των πολιτών.
Καταργώντας τα Δικαστικά Συμβούλια με τις αλλαγές στην Ποινική Δικονομία, η οποιαδήποτε εισαγγελική πράξη κρίνεται μόνο από τα ποινικά δικαστήρια και από κανέναν άλλο δικαστικό θεσμό. Αφήνοντας τους πολίτες στο έλεος των εισαγγελέων, είτε αυτοί κάνουν καλά τη δουλειά τους, είτε όχι.
Γιατί η απαγγελία κατηγοριών και η παραπομπή σε δίκη στηρίζεται στην προϋπόθεση ότι εις βάρος του κατηγορούμενου υπάρχουν συγκεκριμένες κατηγορίες διάπραξης συγκεκριμένου αδικήματος και τουλάχιστον αποχρώσες ενδείξεις ότι το αδίκημα αυτό τελέστηκε από τον συγκείμενα κατηγορούμενο. Αυτά λέει ο νόμος και δεν άλλαξαν με την πρόσφατη νομοθετική παρέμβαση Φλωρίδη.
Η κατάργηση των «φίλτρων»
Επειδή, ως γνωστόν, ο δρόμος προς την ποινική δίκη και η παραπομπή σε δίκη είναι γεγονότα με ηθική απαξία για το πρόσωπο που τα υφίσταται και «πληρώνει» τις κοινωνικές συνέπειες της κατηγορίας, ανεξάρτητα αν στο τέλος αποδειχθεί η αθωότητά του. Ως «φίλτρο» λοιπόν απέναντι στην άδικη κοινωνική απαξίωση, ο νομοθέτης είχε προβλέψει μια σειρά θεσμών για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των ανθρώπων που για όποιο λόγο κατηγορούνται ενδεχομένως και αδίκως. Μέχρι που τα «φίλτρα» καταργήθηκαν.
Ένα πρώτο «φίλτρο» ήταν η μυστικότητα της διαδικασίας της ανάκρισης μέχρι τουλάχιστον την παραπομπή σε δίκη δια βουλεύματος (αυτή εξακολουθεί και προβλέπεται, αλλά φυσικά δεν τηρείται).
Το δεύτερο «φίλτρο» ήταν η δυνατότητα των κατηγορουμένων να προσφύγουν σε Δικαστικό Συμβούλιο σε περίπτωση που θεωρούσαν (οι κατηγορούμενοι) ότι η κατηγορία δεν στηρίζονταν σε αποχρώσες εις βάρος του ενδείξεις. Αυτό λοιπόν καταργήθηκε με τον νόμο Φλωρίδη.
Τα αποτελέσματα υπήρξαν καταλυτικά και μια γεύση παίρνουμε τώρα με τον ΟΠΕΚΕΠΕ.
Ξαφνικά οι εισαγγελείς απέκτησαν την άνεση να απαγγέλουν κατηγορίες και να οδηγούν κόσμο και κοσμάκη σε ποινικές δίκες χωρίς η κρίση τους να ελέγχεται πριν από την ακροαματική διαδικασία.
Υποχρέωση του Κράτους η θεσμοθέτηση μηχανισμών ελέγχου
Να σημειώσουμε ότι σε κάθε επαγγελματικό κλάδο υπάρχουν οι καλοί και οι κακοί. Άρα και οι καλοί και οι κακοί εισαγγελείς. Όλοι δεν είναι ίδιοι. Το Κράτος όμως πρέπει να θεσμοθετεί μηχανισμούς ελέγχου, ώστε η καταχρηστική άσκηση πρώτο της εισαγγελικής λειτουργίας από κακούς εισαγγελείς να μην επιτρέπει τον διασυρμό καταφανώς αθώων πολιτών. Είναι αυτονόητο ότι δικαίωμα στην προστασία από την αυθαιρεσία εκτός από τους πολίτες, έχουν και οι πολιτικοί και οι υπουργοί.
Με την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ μοιάζει σαν να άνοιξε ξαφνικά ο «ασκός του Αιόλου». Η μεν Ευρωπαϊκή Εισαγγελία άρχισε με κάθε επισημότητα να ανακοινώνει επικείμενες διώξεις πολιτικών με… δελτία τύπου, οι δε «διαρροές» (τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια για την προέλευσή τους…) να γίνονται λαϊκό ανάγνωσμα. Με προαναγγελίες του τύπου «έρχεται νέος φάκελος στη Βουλή», «εμπλέκεται ο τάδε και ο δείνα υπουργός», «δεκάδες βουλευτές στο απόσπασμα», κλπ…
Το ανακριτικό υλικό γίνεται βορά δημοσιογραφικών «αποκαλύψεων» και γεμίζει τα τηλεοπτικά δελτία, ΠΡΙΝ καν αποδοθούν συγκεκριμένες κατηγορίες.
Χρειάζεται απλά ένας «φάκελος» με κάποια στοιχεία και κάποια ονόματα, ο οποίος πάει στη Βουλή και… χάος.
Παραιτούνται υπουργοί, βουλευτές γίνονται μόνιμοι «κάτοικοι» σε Εξεταστικές ή και Προανακριτικές Επιτροπές και το ελληνικό Κοινοβούλιο μεταμορφώνεται ακαριαία σε Διαρκές Ανακριτικό Γραφείο.
Εν τω μεταξύ, στον δρόμο του χάους θίγονται υπολήψεις, κινδυνεύουν με καταστροφή ονόματα και πολιτικές σταδιοδρομίες. Επαναλαμβάνουμε: χωρίς καν να υπάρχει απαγγελία συγκεκριμένης κατηγορίες. Θύμα ή θύματα παντελώς απροστάτευτα στον βωμό της «εντυπωσιοθηρίας» και της εισαγγελικής αυθαιρεσίας.
Σε αυτά τα «αιμοβόρα» πλαίσια, δεν υπάρχει κανόνας προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που δεν παραβιάζεται, ενώ κυβέρνηση και υπουργός δικαιοσύνης παρατηρούν άπρακτοι, αφού στη ουσία την έχουν προκαλέσει.
Οι διαρροές θέτουν τους βουλευτές υπό ομηρία
Η κυβερνητική πλειοψηφία τελεί υπό αμφισβήτηση από τις καταφανώς παράνομες πρακτικές μιας Εισαγγελικής Αρχής, η οποία ενεργεί παραβατικά και αυθαίρετα και σε ό,τι αφορά την δημοσιοποίηση και τις διαρροές του περιεχομένου των φακέλων που διαβιβάζονται στη Βουλή για έλεγχο.
Μάλιστα, στο επιστέγασμα τα «χτυπήματα» της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας έρχονται με έναν σαδιστικό τρόπο, σε… δόσεις, σαν το «μαρτύριο της σταγόνας».
Με αποτέλεσμα οι βουλευτές να νιώθουν «όμηροι», αφού ουδείς γνωρίζει αν ένας καινούργιος «φάκελος» επικρέμεται επί της κεφαλής τους, κάπου στο άμεσο μέλλον, προκαλώντας την υποψία ενός δικαστικού εκβιασμού.
Εκεί λοιπόν κάπου χάνεται η μπάλα. Μετά τόσο καιρό μπορεί κάποιος να μας πει για ποιο συγκεκριμένο αδίκημα κατηγορήθηκε ο Βορίδης; Κάποιος βουλευτής ζητά προφορικά ή γραπτά κάτι από έναν υπουργό. Είναι παράνομο αυτό; Από μόνο του, προφανώς όχι. Το αίτημα ακόμα και αν είναι μη νόμιμο δεν συνιστά αδίκημα. Ο υπουργός μπορεί να το δεχθεί ή όχι. Αν το αίτημα είναι παράνομο, ο υπουργός υποχρεούται να το απορρίψει. Αλλά αν το αίτημα απορριφθεί ή δεν ικανοποιηθεί, παράνομη πράξη απλά δεν υπάρχει.
Αλλοίωση της λαϊκής κυριαρχίας
Στη διαδικασία του ΟΠΕΚΕΠΕ κουράζεται κανείς να εντοπίσει συγκεκριμένη πράξη υπουργού που να είναι παράνομη. Ταλαιπωρείται αφάνταστα να καταλάβει ποια είναι η κατηγορία. Γιατί επιτέλους ελέγχεται ο άνθρωπος αυτός. Ποιο είναι το αδίκημα που δήθεν τελέστηκε από αυτόν που πήρε το τηλέφωνο ή αυτόν που το σήκωσε αν τελικά το αίτημα δεν ικανοποιήθηκε.
Αλλά εξ αιτίας όλων αυτών και της δημοσιότητας που έχουν πάρει και με αφορμή τη στάση της κυβέρνησης απέναντι στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, κινδυνεύει να τιναχθεί στον αέρα ΚΑΙ η κυβέρνηση ΚΑΙ η χώρα. Είναι αυτή η διαδικασία νόμιμη και συνταγματικά επιτρεπτή;
Αν η απάντηση είναι καταφατική, τότε να αποδεχθούμε ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα που δεν προστατεύει τα ανθρώπινα δικαιώματα των πολιτών της και κατά τούτο υπεύθυνη φυσικά είναι η κυβέρνηση. Αν όχι, τότε γιατί η Ελλάδα δεν στρέφεται νομικά και ποινικά εναντίων όσων παράνομων, ακόμα και αν αυτοί είναι ευρωπαίοι εισαγγελείς; Που γράφεται ότι οι ασκούντες τα καθήκοντα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας τίθενται υπεράνω των νόμων της χώρας; Ποια προστατεύει τους Έλληνες πολίτες από αυθαίρετες πράξεις αυτών των εισαγγελέων;
Οι αλλεπάλληλες, ανυπόστατες και δημοσιοποιημένες αόριστες δήθεν κατηγορίες που αποστέλλονται στη Βουλή προς δικαστική διερεύνηση συνιστούν μεθοδευμένο σύστημα αλλοίωσης της λαϊκής κυριαρχίας. Συνιστά μια ευθεία πολιτική παρέμβαση από μια Αρχή που δεν ανήκει στο ελληνικό κράτος, ούτε έχει νομιμοποιηθεί με κάποιο τρόπο από τους Έλληνες πολίτες. Είναι υποχρέωση της κυβέρνησης να προστατεύσει τόσο τα ανθρώπινα δικαιώματα των πολιτών του ελληνικού κράτους, όσο και τη λαϊκή κυριαρχία. Είναι υποχρέωση της κυβέρνησης να αποκατασταθεί η έκνομη αυτή κατάσταση.