Η απόπειρα του Πρωθυπουργού να διασχίσει το αποπνικτικό νέφος που περιβάλλει την κυβέρνηση και το κόμμα του, με πραγματική επιδίωξη να βρεθεί ίδιος στην περιοχή του απυρόβλητου, απέτυχε.
Σχετικά Άρθρα
Αν η δήλωση του είχε σκοπό να τον αναδείξει σε αυτόν που θέτει τους κανόνες και όχι σε ρολό υπόλογου που τους παραβιάζει, δεν έπεισε και επιπλέον διεύρυνε την εσωκομματική ανησυχία, μειώνοντας τη… στήριξη.
Η βασική ιδέα αλλαγής της συζήτησης με… συνταγματικές πρωτοβουλίες – για το ασυμβίβαστο υπουργού και βουλευτή ή τη μείωση, δια νόμου, του αριθμού των βουλευτών – ήταν μάλλον ατυχής. Ιδίως όταν πριν από μερικούς μήνες έλεγε τα αντίθετα.
Από εκεί και πέρα δεν είχε τίποτε άλλο να κάνει από το να προσπαθήσει να μειώσει την πίεση που δέχονται οι βουλευτές του από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, αλλά και εγχώριους παράγοντες.
Δεν θεωρεί ιδιοτελείς τους βουλευτές, δεν έκαναν κάτι διαφορετικό από αυτό που γίνεται χρόνια – και ίσως το έχει κάνει και ο ίδιος – και θα ζητήσει σύντομη εκκαθάριση της υπόθεσης, ώστε να πολιτευτούν χωρίς σκιές.
Αλλά την επομένη τον υπερκέρασε ο Άδωνις Γεωργιάδης, αμφισβητώντας το προνόμιο του να αποφασίζεις ως φορέας της λαϊκής εντολής, κατά την κρίση του
Κυρίως όμως τον ξεπερνούν τα πράγματα, καθώς τα βλέμματα δεν είναι στραμμένα στους βουλευτές, τους υπουργούς και τους δελφίνους – ούτε καν στην αντιπολίτευση που προσπαθεί να αναθαρρήσει – αλλά στον ίδιο και τις διαθέσιμες επιλογές του.
Επιδιώκει να δείχνει ότι χειρίζεται με ψυχραιμία ένα «ατύχημα», που πάντως εξελίχθηκε έξω από τη ζώνη προστασίας του και δεν τον αγγίζει προσωπικά… Αλλά όλοι γνωρίζουν ότι στην υδροκεφαλική λειτουργία του «επιτελικού κράτους», τα πάντα αρχίζουν και τελειώνουν στο μέγαρο Μάξιμου.
Όχι μόνο γιατί εκεί αποφασίζονται οι ρόλοι και οι δράσεις των προσώπων, αλλά και γιατί άπαντες οι κυβερνητικοί και κρατικοί αξιωματούχοι αναφέρονται στο στενό επιτελείο του – αν όχι στον ίδιο προσωπικά.
Η πρώτη επιλογή του είναι να επιμείνει σ’ αυτή τη γραμμή, χωρίς να αλλάξει κάτι θεαματικό στην πολιτική και τη διάταξη του πολιτικού προσωπικού του, προτάσσοντας τη «δέσμευση» για εκλογές το 2027. Μέχρι στιγμής δείχνει η ασφαλέστερη. Αλλά αν είναι πράγματι, θα φανεί στο επικείμενο συνέδριο του της ΝΔ.
Εκεί θα κριθεί οριστικά και τελεσίδικα, αν είναι το απόλυτο αφεντικό στο κόμμα, ή μπορούν να του αντισταθούν οι «καραμανλικές» νησίδες, ιδίως στην Κοινοβουλευτική Ομάδα και οι εναπομείναντες «Σαμαρικοί». Με φόντο, την ένταση με την οποία θα επιχειρήσουν να δηλώσουν την παρουσία τους οι δελφίνοι…
Η δεύτερη επιλογή του είναι να τραβήξει τον μοχλό της «προσωρινής στάσης» και να ζητήσει από τον Τασούλα διάλυση της Βουλής. Δεν είναι δύσκολο να τον πείσει, επικαλούμενος οτιδήποτε. Αλλά το πρόβλημα είναι πώς θα πείσει, όχι τους πολίτες να τον ψηφίσουν, αλλά πρωτίστως τους Νεοδημοκράτες – που φαίνεται να διατηρούν συνεκτική παραταξιακή συνείδηση, έστω στα όρια του 25%.
Είναι προφανές ότι αν εξαιρεθούν οι ομόκεντροι κύκλοι όσων ωφελούνται από τη διακυβέρνησή του, οι «αγνοί» παραδοσιακοί οπαδοί της ΝΔ δεν αισθάνονται καλά όταν είναι υποχρεωμένοι να απολογούνται δια τα πεπραγμένα του «συστήματος Μητσοτάκη» και τον ίδιο.
Σε ψηφοφόρους που κινούνται στην περιφέρεια της ΝΔ δεν είναι βέβαιο ότι θα επιδράσει υπέρ του η αδυναμία και η πανσπερμία της αντιπολίτευσης, ή αν αντιθέτως θα ενισχυθεί – όπως στο παρελθόν – η τάση «να φύγει κι ας έλθει όποιος να ‘ναι».
Το τρίτο ως κεντρική επιλογή, είναι να συνεχίσει – με αναφορά στη διεθνή συγκυρία – να κυβερνάει, ψιμυθιώνοντας την πολιτική του με «τομές» και επιβάλλοντας θεαματικές αλλαγές στο υπουργικό συμβούλιο, με απομάκρυνση όσων έχουν ξεπεράσει τα όρια της ευπρεπούς δημόσιας παρουσίας και όσων «παραείναι ακροδεξιοί» – να ξαναπιάσει επαφή με το κεντρώο ακροατήριο. Περιμένει άλλωστε να ανταποκριθούν στις επίμονες προσκλήσεις του ο Μακρόν και ο Μερτς. Προς ανταμοιβή του που «δεν είναι Σάντσεθ». Εκ παραλλήλου, όσο πλησιάζει ο χρόνος των εκλογών να ενισχύσει το εξοπλισμό του στα πεδία της ενημέρωσης, των σχέσεων διαπλοκής με οικονομικά κέντρα και με την παροχολογία.
Θα μπορούσε, αλλά αυτό που – του – συμβαίνει δεν έχει ημερομηνία λήξης και η κρίση που τον περιλαμβάνει δεν θα περάσει εύκολα με «παρεμβάσεις». Έρχονται νέες δικογραφίες για τις επιδοτήσεις – και αλλά θέματα που αφορούν επίσης την Ευρωπαϊκή Ένωση – και τα κονδύλιά της.
Θα αρχίσουν νέες ανακρίσεις για τις υποκλοπές, με την ομάδα Ντίλιαν να καιροφυλακτεί για αποκαλύψεις. Παρ’ ότι η αντιπολίτευση πιάστηκε στον ύπνο – ή «δεν την έπαιρνε» να αντιδράσει – στη μεταφορά της «βασικής» ανάκρισης στον Άρειο Πάγο, όπου… έχουν γνώση οι φύλακες. Τι Ντογιάκος, τι Αδειλίνη, τι Τζαβέλας…
Υπάρχει πάντα και η δίκη για τα Τέμπη, που μπορεί να αναδείξει σοβαρές επιβαρύνσεις. Η «επανάσταση» των χαμηλόβαθμων δικαστών μετατρέπει σε εγκαιροφλεγείς βόμβες εκκρεμείς δικαστικές υποθέσεις. Άλλωστε όταν αρχίσει ο κατήφορος, κανείς δεν γνωρίζει ποια στόματα θα ανοίξουν και για ποια θέματα.
Η τέταρτη και «αβάσταχτη» επιλογή, μάλλον αδιανόητη για τον ίδιο, παρά τον «επαγγελματισμό» του -είναι να μεταφέρει το φορτίο σε άλλους. Δηλαδή να ανοίξει ο ίδιος προσυμφωνημένη διαδικασία διάδοχης του, κατά το πρότυπο Σημίτη:
-Πλησιάζοντας στο τέλος της τετραετίας, να αποχωρήσει «μετά δόξης» και με την ευλογία του να αναλάβει τη μάχη των εκλογών, κάποιος που δεν θα είναι υποχρεωμένος να απολογηθεί στο εκλογικό σώμα για τη χρήση της προηγουμένης εντολής από τον ίδιο.
Καμία από αυτές τις επιλογές δεν είναι τόσο «προσωπική υπόθεση», όπως – δείχνουν, αλλά θα εξαρτηθούν και από άλλες παραμέτρους: τα «οικογενειακά διαβούλια», τις διαθέσεις των δελφίνων, τις επιλογές χορηγών με οικονομική και μιντιακή ισχύ και τον διεθνή παράγοντα – στις επόμενες φάσεις των δυο πολέμων… Αλλά όπως θα έλεγε και ο Δένδιας: «όπως τα έκανε…».