Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή προκαλεί μεταξύ άλλων και παγκόσμιο ενεργειακό σοκ. Σε σχέση όμως με άλλες χώρες, η Κίνα δεν εμφανίζεται απλώς καλύτερα προετοιμασμένη Η ενίσχυση της αυτάρκειας δεν περιορίστηκε στην ενέργεια και τα χημικά. Η Κίνα επένδυσε συστηματικά στην εγχώρια παραγωγή βιομηχανικών υλικών και στην ενίσχυση των δικών της αλυσίδων εφοδιασμού. Εκεί όπου τη δεκαετία του 1990 εξαρτιόταν από δυτικές πολυεθνικές για κρίσιμες εισροές, σήμερα κυριαρχεί σε βασικούς τομείς της παγκόσμιας παραγωγής, από συνθετικές ίνες έως βιομηχανικά ενδιάμεσα προϊόντα. Η στρατηγική αυτή επιταχύνθηκε υπό την ηγεσία του Σι Τζινπίνγκ, ο οποίος προώθησε ένα μοντέλο ανάπτυξης βασισμένο στην «ανθεκτικότητα» και την «αυτοδυναμία». Η εμπειρία της πανδημίας και η όξυνση της αντιπαράθεσης με τις Ηνωμένες Πολιτείες ενίσχυσαν την αντίληψη ότι οι παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού μπορούν να μετατραπούν σε εργαλεία πίεσης. Η απάντηση του Πεκίνου ήταν να μειώσει όσο το δυνατόν περισσότερο αυτή την ευπάθεια.. Η σημερινή κρίση λειτουργεί ως ένα είδος δοκιμής αυτής της στρατηγικής. Καθώς χώρες της Ασίας αντιμετωπίζουν σοβαρές ελλείψεις ενέργειας και αυξημένο κόστος, η Κίνα εμφανίζεται πιο ανθεκτική. Μπορεί να αντέξει καλύτερα τις διαταραχές, να περιορίσει τις επιπτώσεις μέσω εναλλακτικών πηγών και να διατηρήσει τη βιομηχανική της παραγωγή σε υψηλά επίπεδα. Ταυτόχρονα, η κρίση δημιουργεί και νέες ευκαιρίες. Ήδη χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας στρέφονται προς το Πεκίνο για συντονισμό και στήριξη σε ζητήματα ενεργειακής ασφάλειας. Σε ένα περιβάλλον αυξημένης αβεβαιότητας, η ικανότητα διαχείρισης κρίσεων μετατρέπεται σε εργαλείο επιρροής —και η Κίνα δείχνει έτοιμη να αξιοποιήσει αυτό το πλεονέκτημα. Τελικά, αυτό που αποκαλύπτει η κινεζική στάση απέναντι στον πόλεμο στο Ιράν είναι κάτι ευρύτερο. Το Πεκίνο δεν σχεδίασε μόνο για την ανάπτυξη σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης. Σχεδίασε και για έναν κόσμο κατακερματισμένο, όπου η ενέργεια, οι πρώτες ύλες και οι αλυσίδες εφοδιασμού μετατρέπονται σε εργαλεία ισχύος. Αν, λοιπόν, ο στρατηγικός στόχος της αμερικανικής πίεσης και στρατιωτικής κλιμάκωσης στην περιοχή ήταν —έστω και έμμεσα— να περιορίσει την κινεζική ισχύ, τότε τα πρώτα δεδομένα δείχνουν μια ειρωνική ανατροπή. Η κρίση φαίνεται να επιβεβαιώνει και να ενισχύει ακριβώς το μοντέλο που το Πεκίνο έχει υιοθετήσει εδώ και χρόνια. Σε έναν κόσμο ενεργειακής ανασφάλειας, η Κίνα δεν εμφανίζεται ως ο πιο εκτεθειμένος παίκτης, αλλά ως εκείνος που έχει προετοιμαστεί καλύτερα για το σοκ. Και έτσι, μια σύγκρουση που θα μπορούσε να αποδυναμώσει την Κίνα, ενδέχεται τελικά να την ενισχύσει.»
Σχετικά Άρθρα
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Neostrategy.gr .